All post

Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου 2016

Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.

Σεπτεμβρίου 24, 2016


Ψύχραιμη ματιά
                                                                                                      


Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.
Λα Ροσφουκώ, Γάλλος συγγραφέας (1613-1680) 

Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Τη βλέπω καθημερινά κάθε πρωί από τις 7 να καθαρίζει στην περιοχή του Αγ. Κωνσταντίνου της πόλης μας με εμφανή εργατικότητα και μεράκι για αυτό που κάνει. Δεν την ξέρω. Φαίνεται καινούρια στην περιοχή. Εικάζω πως είναι προσληφθείσα με κάποιο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας (τα γνωστά πεντάμηνα, που τώρα με την «αριστερή» κυβέρνηση έγιναν επτάμηνα!).
Και όμως… Σε μια εποχή που και το αυτονόητο θεωρείται ζητούμενο, σε μια χώρα που ταλανίζεται από την οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση υπάρχουν κάποιες φωτεινές αχτίνες αισιοδοξίας και ελπίδας, που μας  δείχνουν πως τίποτα δε χάθηκε ακόμα…
Βγαίνοντας κάθε πρωί στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή ξεκινώντας για τη δουλειά μου,  τη βλέπω να σαρώνει με μεράκι τα πεζοδρόμια, να αδειάζει τα καλαθάκια της περιοχής από τα σκουπίδια και  να παραδίδει τη ζώνη ευθύνης της πεντακάθαρη την ώρα που σχολάει. Αυτά δεν τα παρατηρώ μόνο εγώ, αλλά έχουν τύχει και της προσοχής των γειτόνων μου, οι οποίοι την παρακολουθούν από τα γύρω καταστήματα.
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι φιλότιμοι εργαζόμενοι σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους.  Με εντυπωσιάζει, ωστόσο, η σχολαστικότητά της στο καθάρισμα σαν να πρόκειται για το ίδιο της το σπίτι.
Έχω τη γνώμη πως ο Δήμος θα πρέπει να επιβραβεύει με κάποιο τρόπο  τέτοιους υπαλλήλους, οι οποίοι με την εργατικότητα και το φιλότιμό τους γίνονται πρότυπα για όλους εμάς σε όποιο εργασιακό περιβάλλον εργαζόμαστε. Αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: επειδή τέτοιοι εργάτες κρατάνε ακόμα ζωντανό το κράτος και το πράττουν αμειβόμενοι ελάχιστα και για ελάχιστο χρόνο. Και παρόλο που γνωρίζουν πως, όταν τελειώσει το επτάμηνο, θα απολυθούν αυτοδικαίως (πόσο απαίσια μου φαντάζει πάντα αυτή η λέξη), αυτοί εργάζονται με ευσυνειδησία, διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους.
Μόνο και μόνο γιατί αγαπούν τον τόπο τους  και τους αρέσει να είναι όμορφος και καθαρός. Μόνο και μόνο διότι έχουν αξιοπρέπεια!!
Και εγώ, λοιπόν, που έχω την πρόσβαση, στα μέσα ενημέρωσης θεωρώ υποχρέωσή μου να προβάλλω κάθε τι καλό, με την ελπίδα να παραδειγματιζόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.
Όσο αφορά τη συγκεκριμένη Κυρία, που αν και άσημη, προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο περισσότερο καλό από πολλούς διάσημους και αναγνωρίσιμους πολίτες αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Φαίδρου Μπαρλά[2].


ΟΙ ΟΔΟΚΑΘΑΡΙΣΤΑΙ
Ξημερώνει.
Απάνω
οι άγγελοι πλένουν το στερέωμα, παραδίδουν τον ουρανό στίλβοντα[3] και υγρό.
Οι οδοκαθαρισταί κάτω καθαρίζουν τους δρόμους.
Σταματούν πού και πού,
ανεμίζουν το σφουγγαρόπανο οι πρώτοι,
τη σκούπα οι δεύτεροι,
χαιρετιούνται.
Οι οδοκαθαρισταί
διαγράφουν τα ίχνη των νεκρών
της χθεσινής ημέρας·
εξαφανίζουν τους λεκέδες απ’ το αίμα
του σκοτωμένου ποδηλάτη,
το άδειο πακέτο των τσιγάρων, το γράμμα
που δε φυλάχτηκε στο συρτάρι...
Οι οδοκαθαρισταί είναι
οι «πρωτοπόροι της αύριον».
Σηκώνονται, φωνάζουν στους αγγέλους:
«Εμείς, συνάδελφοι, το χρέος μας το κάναμε.
η ευθύνη ανήκει τώρα στο Θεό […]».


[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)
[2] http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=532
[3] τον ουρανό στίλβοντα: τον ουρανό που λαμποκοπάει, που αστράφτει.

Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου 2016

Η παρακμή της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης

Σεπτεμβρίου 23, 2016

Η παρακμή της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης



Παρακολουθώ εδώ και καιρό
τον ευτελισμό της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης. Πάντα ήμουν, βέβαια, καχύποπτος μαζί της. Και για την ποιότητα- προπάντων όμως για την σκοπιμότητα- των σίριαλ όσο και για τα δελτία ειδήσεων. Εξάλλου, οποιοσδήποτε άνθρωπος με κριτική ικανότητα καταλαβαίνει πως η πρόσδεσή της τηλεόρασης- και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης γενικότερα- με τους επιχειρηματικούς ομίλους και τα εκάστοτε κόμματα κυβέρνησης ή αντιπολίτευσης εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για τη Δημοκρατία.
Τα τελευταία, όμως, χρόνια η ενημέρωση των ιδιωτικών τηλεοπτικών καναλιών έχει δύο γνωρίσματα: Πρώτον, είναι σχεδόν πανομοιότυπη και ως προς την επιλογή των ειδήσεων και ως προς τη σειρά προβολής τους. Δεύτερον, τείνει να γίνει και μονοθεματική, να καλύπτει δηλαδή σχεδόν όλο τον τηλεοπτικό χρόνο μια είδηση μόνο! Άλλοτε είναι η  τρομολαγνεία αναφορικά με τις επιδρομές λιτότητας της ελληνικής κυβέρνησης. Άλλοτε είναι  η  τρομολαγνεία αναφορικά με τους τζιχαντιστές. Άλλοτε είναι οι πρόσφυγες που κατακλύζουν τα ελληνικά νησιά. Στις μέρες μας είναι τα βοσκοτόπια στην Ιθάκη του Καλογρίτσα, ιδιοκτήτη της μιας εκ των τεσσάρων τηλεοπτικών αδειών. Σχεδόν αυτό το θέμα- σε συνδυασμό πάντα με το μόνιμο θέμα, τις περικοπές στις συντάξεις- μονοπωλούν τα δελτία ειδήσεων της ιδιωτικής τηλεόρασης. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί παρήκμασε έτσι η ενημέρωση της τηλεόρασης;
Ας δούμε τι αποκάλυψε μια πρόσφατη έρευνα που βασίστηκε στα στοιχεία των μετρήσεων τηλεθέασης σχετική με το σημερινό θέμα μας. Σας μεταφέρω τα συμπεράσματα μόνο. «Θεατές ηλικίας, στη συντριπτική τους πλειονότητα, άνω των 45 ετών παρακολουθούν πλέον τα δελτία ειδήσεων των καναλιών, ενώ την ίδια ώρα οι τηλεθεάσεις τους, είτε αφορά στο πρόγραμμα είτε στις ειδήσεις, γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια πρωτοφανή πτώση αν όχι κατάρρευση.
Αναλυτικότερα, το Φεβρουάριο του έτους που διανύουμε το δελτίο ειδήσεων του Alpha, που ήταν η πρώτη επιλογή των τηλεθεατών, στο σύνολο του κοινού είχε κατά μέσο όρο παρακολούθησης περίπου 700.000 τηλεθεατές. Στο λεγόμενο νεανικό και παραγωγικό κοινό (δηλαδή σε ηλικίες από 15-44 ετών) το παρακολούθησαν μόλις 164.000 τηλεθεατές. Μάλιστα, αν υπολογιστεί η τηλεθέαση στο κοινό ηλικίας από 15 έως 30 ετών, ζήτημα είναι αν φτάνει τις 50.000.
Τι φανερώνουν οι παραπάνω μετρήσεις, φίλοι μου;  Αποστροφή, εγκατάλειψη και αποχή τεράστιας μερίδας του κοινού από την τηλεοπτική ενημέρωση (πριν από 5-10 χρόνια είχε πολλαπλάσιο κοινό) και από την άλλη περιορισμένη έως μηδαμινή τηλεοπτική ​παρακολούθησή της επικαιρότητας από το νεαρό και μεσήλικο κοινό.
Τα αίτια της αποχής από την παρακολούθηση των τηλεοπτικών ειδήσεων μπορεί κανείς να τα αποδώσει σε τρεις κυρίως παράγοντες: Πρώτον, στη στροφή για ενημέρωση μεγάλης μερίδας του κόσμου στο διαδίκτυο (σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα το 72% των πολιτών ενημερώνεται πρωτίστως από αντίστοιχες ιστοσελίδες). Δεύτερον, στα συνδρομητικά κανάλια που αισίως έφτασαν το 1.000.000 συνδρομητές (σημειωτέον, πως τα κανάλια αυτά απέκτησαν και τα δικαιώματα μετάδοσης αγώνων ποδοσφαίρου). Τέλος, στα τοπικά και περιφερειακά κανάλια που λόγω της ψηφιακής εικόνας μα προπάντων της πλουραλιστικότερης ενημέρωσης και της προβολής τοπικών ζητημάτων[2] έγιναν, επίσης, ελκυστικά.
Η τηλεόραση, λοιπόν, δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως ζει σήμερα και συντηρείται χάρις στις γερόντισσες και τους γέροντες. Γι’ αυτό και δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες διαφημίσεις αφορούν φάρμακα για ηλικιωμένους, θερμοφόρες, παντόφλες, σόμπες και άλλα συναφή.
Σε αυτή τη «γεροντοκρατία» της τηλεόρασης και ιδιαίτερα στα δελτία ειδήσεων συντέλεσαν και δύο ακόμη λόγοι. Πρώτος και κυριότερος- κατά τη γνώμη μου- η καχυποψία που γέννησαν στο κοινό τα αποκαλούμενα παιχνίδια διαπλοκής καναλαρχών, τραπεζών και πολιτικών (κορυφαίο παράδειγμα οι περιπτώσεις Μπόμπολα και Ψυχάρη). Και δεύτερον, η εξέλιξη των πραγμάτων που οδήγησε σε νέες μορφές διαδραστικής ηλεκτρονικής πληροφόρησης και ενημέρωσης, όπως αναφέραμε και πιο πάνω.
Επομένως, καθόλου τυχαίο δεν είναι τα συμπεράσματα που φανέρωσε πρόσφατη έρευνα[3]: το 80% του ερωτηθέντων στη χώρα μας χαρακτηρίζει την τηλεόραση ανυπόληπτη. Έτσι, έπαψε να την πιστεύει και να την παρακολουθεί.
 Και τώρα τής απόμεινε (και στις ειδήσεις) μόνον η τρίτη ηλικία. Πιο πολύ για συντροφιά (νάρκης του άλγους δοκιμές, που θα ’λεγε και ο ποιητής[4]) στη μοναξιά που η ηλικία αυτή κατά κόρον βιώνει παρά για έγκυρη ενημέρωση.




[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)
[2] Το αστέρι της εγγύτητας, που λένε και οι δημοσιογράφοι.
[3] Του Ευρωβαρόμετρου (βλέπε newpost.gr, 3 Μαρ 2016)

Πέμπτη 22 Σεπτεμβρίου 2016

Μια θλιβερή «πρόβλεψη»

Σεπτεμβρίου 22, 2016



Ψύχραιμη ματιά
                                                                                                      



 Επιμέλεια:Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]
MSc στις "ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"



Το σημερινό άρθρο μου έχει ως αφόρμηση ένα κείμενο που διάβασα στο φύλλο του Πρωινού Τύπου την περασμένη Δευτέρα 19/9 στη σελίδα 2. Το κείμενο έλεγε: «Στο άμεσο μέλλον, η εξέλιξη της τεχνολογίας στα μηχανήματα, στους σπόρους και στα προϊόντα του κλάδου γενικότερα, θα αφήσει λίγους και καλούς στη γεωργία. Σε αυτή την πρόβλεψη που δείχνει το ζόρι αλλά και τις τεράστιες προοπτικές τις αγροτικής παραγωγής, προέβη ο Γιάννης Χίγκας, ιδιοκτήτης της Γ. Χίγκας ΑΒΕΕ, στα πλαίσια της λαμπρής ετήσιας εκδήλωσης, Ανοιχτές Πόρτες, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Agrenda. Όπως µας εξήγησε ο επικεφαλής του αγροτικού επιχειρηματικού ομίλου, κατά τη διάρκεια των τριήμερων εκδηλώσεων που οργανώθηκαν για 17η χρονιά φέτος, από τις 9 έως τις 11 Σεπτεμβρίου στο μέλλον πολύ λιγότερα άτομα, θα παράγουν πολύ περισσότερα προϊόντα. «Άρα ένα μεγάλο κομμάτι αυτών που ασχολούνται µε τη γη, εκ των πραγμάτων, θα πρέπει να βρει άλλη ασχολία. Αυτοί οι λίγοι οι οποίοι θα μείνουν, όμως, υποχρεωτικά θα πρέπει να έχουν επιχειρηματική αντίληψη, µε ό,τι αυτό σημαίνει. Δηλαδή να επενδύσουν και να παρακολουθούν τις εξελίξεις.»

Μια θλιβερή «πρόβλεψη»

Εγώ με την γεωργική ποτέ δεν ασχολήθηκα. Η οικογένειά μου δεν είχε χωράφια. Μεγάλωσα, όμως, μέσα σε περιβάλλον αγροτικό. Σχεδόν όλες οι οικογένειες στο Παλαιοκκλήσι (Ίσαρι) τις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ήταν αγρότες (βαμβακοπαραγωγοί ως επί το πλείστον). Έτσι, άκουγα τα θέματα και τα προβλήματα που απασχολούσε τον κόσμο αυτόν.  Τους ένιωθα. Έβλεπα- μικρό παιδί τότε- τις χαρές και τις λύπες τους. Τις προσδοκίες και τα όνειρά τους. Όνειρα σε ένα «ξεσκέπαστο» επάγγελμα. Επάγγελμα στο έλεος του Θεού και του καιρού. Βλέπετε, δεν υπήρχε τότε Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν υπήρχε Παγκοσμιοποίηση και όλα αυτά τα νεωτερίστικες έννοιες που οδήγησαν σήμερα και το αγροτικό επάγγελμα, όπως και τον πρωτογενή τομέα γενικότερα σε μεγάλη συρρίκνωση και στο μέλλον σε ακόμη μεγαλύτερη, όπως «προφητεύει» ο κ. Χίγκας. Τότε όλα βρίσκονταν στο έλεος του Θεού και του καιρού.
Αν ο καιρός ήταν εχθρικός, υπήρχε στα πρόσωπά τους διάχυτη η αγωνία. Όταν πάλι ο καιρός ήταν ευνοϊκός, ήταν όλοι με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο. Η παραγωγή θα πήγαινε καλά, επομένως το χαρτζιλίκι για τα παιδιά θα ήταν μεγαλύτερο. Οι γυναίκες θα αγόρασαν και κάτι επιπλέον στην εμποροπανήγυρη του Οκτωβρίου, ενώ οι άνδρες θα έπιναν ένα κρασάκι παραπάνω. Το σημαντικότερο: όλες οι οικογένειες είχαν μεγάλα σχέδια για τις σπουδές των παιδιών τους. «Ακόμη και χορτάρι θα φάω εγώ, αρκεί να σπουδάσει το παιδί μου», έλεγαν. Αυτή η φράση φανέρωνε, βέβαια, τη δυσκολία του επαγγέλματος. Όλοι, όμως, ζούσαν από αυτό και αυτοί που είχαν μικρό κλήρο.
Σήμερα οι αγρότες γερνάνε και το ποσοστό των νέων που επιλέγουν να ασχοληθούν με τη γη είναι πολύ χαμηλό. Η αλλαγή του φορολογικού καθεστώτος θα επιταχύνει την αποχώρηση των αγροτών από το επάγγελμα, καθώς δε θα είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις ληστρικές εισφορές του ΟΑΕΕ, στα τέλη επιτηδεύματος και στις φορολογικές υποχρεώσεις. Αντίστοιχα, η είσοδος ενός νέου χωρίς κεφάλαια στο επάγγελμα θα είναι δυσβάσταχτη, καθώς για κέρδη €20.000 θα πρέπει να αποδίδει στο κράτος και στα ταμεία €11.000 και πραγματικά δεν ξέρω κανέναν νέο αγρότη να έχει τόσα κέρδη από τον πρώτο χρόνο[2].
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι αγρότες έχουν κάνει στο παρελθόν τεράστια λάθη σε σχέση με τη διαχείριση των κοινοτικών επιδοτήσεων, οι οποίες στην πλειοψηφία τους έγιναν σπίτια, αυτοκίνητα, ταξίδια αναψυχής και άλλες «έξαλλες» καταστάσεις. Φταίνε! Φταίνε περισσότερο, όμως,  οι πολιτικοί που έδιναν- από πολιτικό καιροσκοπισμό;- ζεστό χρήμα και δεν τους υποχρέωναν μέρος του κεφαλαίου τους να οδηγείται σε παραγωγικές επενδύσεις.
Και φτάσαμε τώρα στο σημείο να προεξοφλείται ο θάνατος του αγροτάκου από τον  κ. Χίγκα και κάθε «Χίγκα» σαν κάτι το φυσιολογικό. Δεν είναι φυσιολογικό, είναι τραγικό. Και αν περνάει από τα μυαλό σας- που σίγουρα περνάει- το ερώτημα γιατί πρέπει να γίνεται διάκριση σε έναν επαγγελματικό κλάδο, η απάντηση είναι απλή: οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι αποτελούν τον ακρογωνιαίο λίθο της κοινωνίας, καθώς στηρίζουν την ελληνική επαρχία (η οποία έχει ερημώσει) και σε αυτούς βασίζεται η όποια διατροφική αυτάρκεια της χώρας.
Σε μια ενδεχόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, όπου θα μειωθεί η διακίνηση αγαθών, θα είσαι πολύ χαρούμενος, φίλε αναγνώστη μου, για το γεγονός ότι η γη της χώρας μας μπορεί να μας θρέψει. Μπορούμε να ζήσουμε χωρίς το smartphone και  το tablet χωρίς freddo espresso  και  capuccino, αλλά όχι χωρίς τροφή. Γι’ αυτό, προτού ευχηθείς να πεθάνει η γελάδα του γείτονα, σκέψου ότι μπορείς να πίνεις γάλα από αυτήν, αν πεθάνει η δικιά σου!


[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)
[2] Πάντως ο μπατζανάκης μου στο Λεοντάρι που ξεκίνησε την καλλιέργεια της φιστικιάς, περιμένει τα πρώτα έσοδα σε επτά χρόνια, λέει!

Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2016

ΑΓΑΠΗΜΕΝΑ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Σεπτεμβρίου 07, 2016




ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ                           Σωκράτης Μάλαμας


ΑΛΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ                         Βασίλης Παπακωνσταντίνου



ΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ                  Θανάσης Παπακωνσταντίνου


 «ΑΥΤΟ»                                              Θανάσης Παπακωνσταντίνου


ΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ  Γιώργος Νταλάρας


ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΜΑΚΡΙΝΑ Γ. Νταλάρας & Χ. Θηβαίος


ΗΧΟΧΡΩΜΑΤΑ                              Γιώργος Νταλάρας & Μαρία Φαραντούρη


ΓΛΕΝΤΙ                                            Γιάννης  Αγγελάκας


ΑΓΡΥΠΝΙΑ                                    Θανάσης Παπακωνσταντίνου


ΑΕΡΙΚΟ                                   Θανάσης Παπακωνσταντίνου


ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ       Αφροδίτη Μάνου & Βασίλης Παπακωνσταντίνου


ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ                                    Λόλεκ


ΜΑΛΩΝΩ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ Δημήτρης Μπάσης & Δήμητρα Σταθοπούλου


ΟΤΑΝ ΘΑ ΦΥΓΩ   Μάνος Ξυδούς


ΤΡΑΓΟΥΔΙ    «Μικρές Περιπλανήσεις»


ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ Γιάννης Κουλλιάς


ΜΠΙΤ ΠΑΖΑΡ        Λουδοβίκος των Ανωγείων (τραγουδά η Μαριώ)

ΤΟ ΚΑΠΗΛΕΙΟ  Χαΐνηδες


Ο ΓΑΜΟΣ                        Χαΐνηδες


Ο ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ            Χαΐνηδες


ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ   Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας


ΟΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ             Χάρις Αλεξίου


ΘΑ ΑΝΕΒΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ Ψαραντώνης

(Η ιστορία επαναλαμβάνεται. θυμάμαι Ιράν, Ιράκ, Αφγανιστάν, Αίγυπτος, Λιβύη, Γιουγκοσλαβία... Και τώρα νάτο. Να και η Συρία! Κάθε φορά η ίδια ιστορία. Η ίδια ακριβώς! Σε σκοτώνω, για να σε σώσω! Πάντα, όμως, με ένα μεγάλο 'Μπουμ".)

ΜΠΟΥΜ            Κώστας Τριπολίτης (τραγουδά ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου)


Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΤΑ ΠΑΙΡΝΕΙ ΟΛΑ  Γιάννης Αγγελάκας


ΤΟ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΥ Παύλος Σιδηρόπουλος


ΠΟΣΟ ΠΟΛΥ Σ’ ΑΓΑΠΗΣΑ Χρήστος Θηβαίος


ΣΟΥ ΜΙΛΩ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΙΖΕΙΣ Γιάννης Χαρούλης


ΠΡΟΣΜΟΝΗ Σταύρος Σιόλας


ΧΑΘΗΚΑ Βασίλης Παπακωνσταντίνου


ΑΓΙΑ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ  Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ο ΦΟΥΡΤΙΝΟ ΣΑΜΑΝΟ Θανάσης Παπακωνσταντίνου


ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ                Νικόλας Άσιμος


ΓΥΑΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας


ΤΥΨΕΙΣ  Ντίνος Χριστιανόπουλος (τραγουδά ο Μάνος Χατζιδάκις)


ΑΦΗΓΗΣΗ   Γιώργος Σεφέρης (τραγουδά ο Μίλτος Πασχαλίδης) 


Ο ΒΥΘΟΣ    Αλκίνοος Ιωαννίδης (τραγουδά ο ίδιος)


ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ Οδυσσέας Ιωάννου και Θέμης Καραμουρατίδης (τραγουδά ο Σωκράτης Μάλαμας και η Νατάσσα Μποφίλιου)


ΔΙΟΔΙΑ  Πόλυς Κυριάκου (τραγουδά ο Σταύρος Σιόλας και η Φωτεινή Βελεσιώτου)
https://www.youtube.com/watch?v=kMixBIsHk0c

ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΜΟΥ Οδυσσέας Ιωάννου και Θέμης Καραμουρατίδης (τραγουδά η Γιώτα Νέγκα)
https://www.youtube.com/watch?v=oiaRQQpMXoA

ΜΕΛΙΣΣΕΣ  Ελένη Φωτάκη (τραγουδά η Φωτεινή Βελεσιώτου)
https://www.youtube.com/watch?v=MlcTsQky_58

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ Αποστολάκης Δημήτρης  (τραγουδά ο Αλκίνοος Ιωαννίδης)
https://www.youtube.com/watch?v=bIt-r-vTwPE&list=RDbIt-r-vTwPE&t=1
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)