Αν το όλο ζήτημα είχε διαχειριστεί με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα…

Ψύχραιμη ματιά
Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

''Στην βουνοπλαγιά του χωριού μου. Στο νερό της κρυστάλλινης πηγής, παιδιά ακόμη στο αμέριμνο κυνηγητό του Ήλιου. Χωμένος στην ευτυχία. Ας είναι ευλογημένη η Κρυστάλλινη Πηγή του χωριού μου, ας είναι ευλογημένα τα χρόνια που μπορούσαμε να ζούμε στον Ήλιο. Χαμένα όνειρα ... Ο Άνεμος νίκησε τον Ήλιο και το νερό της Κρυστάλλινης Πηγής, μου ’γραψαν από το χωριό, πως στέρεψε πια... Και έμεινα για πολύ διψασμένος και δεν αγαπούσα το νερό ... η ελπίδα λίγα βήματα προς τα πίσω. Η Κρυστάλλινη Πηγή αναπήδησε μέσα μου κι έγινα εγώ η πηγή της ελπίδας μου''

 Γιώργος Καματερός-Σεπτέμβριος, Κως, 1962.

Αν το όλο ζήτημα είχε διαχειριστεί με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα…

Τί ήταν τελικά ο άγνωστος Γιώργος Καματερός από την Κω; Ήταν ένας νέος «Μεσσίας»; Μήπως ήταν ένας απατεώνας που ήθελε να τα «κονομήσει»; Αν ναι, γιατί αυτοκτόνησε λόγω δυσβάστακτων οικονομικών προβλημάτων; Ήταν  τρελός ή τσαρλατάνος, όπως τον παρουσίαζαν στο τέλος τα Μ.Μ.Ε., αφού είχαν πάρει αυτό που ήθελαν; Τί ήταν, λοιπόν;

Σύμφωνα με στοιχεία που συγκέντρωσα εκτός από ποιητής, συγγραφέας, ζωγράφος, ήταν και ένα «τέρας» λογικής με μια μοναδική ευφυΐα, από τους πιο έξυπνους της εποχής του. Τελείωσε το Λύκειο στην Κάλυμνο, μακριά από την αγαπημένη του Κω, επειδή οι καθηγητές του αδυνατούσαν να αντιμετωπίσουν την δύναμη του μυαλού του. Ήταν ιδιόρρυθμος, αλλά ταυτόχρονα ήταν τόσο έντιμος άνθρωπος που έφθανε σε σημείο να γίνεται συχνά θύμα. Οι διώκτες του τον αποκαλούσαν «φαινόμενο».

Έχουν περάσει 41 χρόνια από τις 12 Φεβρουαρίου 1976, τότε που «έσκασε μία βόμβα μεγατόνων» στην αθηναϊκή κοινωνία. Αφορμή στάθηκε το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ» με την εντυπωσιακή είδηση ότι «ο καρκίνος νικήθηκε». Το γεγονός αυτό προκαλεί αναστάτωση στα Μ.Μ.Ε., ενώ μέσα σε λίγες μέρες τα δημοσιεύματα πολλαπλασιάζονται και το θέμα αρχίζει να συζητιέται σε όλη την επικράτεια. Ενδεικτικά κάποιες από τις εφημερίδες έγραψαν: «Και υπουργοί προμηθεύτηκαν το νερό», «Το νερό σταματά την ανάπτυξη του καρκίνου-Ενισχύεται η ανοσία» και διάφορα άλλα. Αμέσως οι κυκλοφορίες πολλών εφημερίδων εκτινάσσονται σε τεράστια ύψη, φτάνοντας, πανελλαδικά στον εκπληκτικό αριθμό των 500.000 φύλλων. Και βέβαια στο δημοσιογραφικό μάρκετινγκ, όταν ένα θέμα αυξάνει την κυκλοφορία μιας εφημερίδας, δεν μπορεί να σταματήσει, αφού προσθέτει αναγνώστες. 

Η διάδοση της συνταρακτικής είδησης για την ύπαρξη ενός θαυματουργού υγρού που προέρχεται από μια μυστική και ραδιενεργή πηγή της Κω, το οποίο πιθανό να θεραπεύει τον καρκίνο, πολύ σύντομα γίνεται το κύριο θέμα της τότε καθημερινότητας και αποκτά τεράστιες διαστάσεις. Η αγωνία χιλιάδων απλών ανθρώπων ήταν φυσικό να αποτελέσει το καταλληλότερο έδαφος για τη γιγάντωση του φαινομένου. 

Παρά τις προσπάθειες κάποιας μικρής μερίδας συνανθρώπων μας να αντιμετωπίσει το γεγονός με νηφαλιότητα, χιλιάδες ασθενείς ή συγγενείς τους συρρέουν κάθε μέρα στα μέρη διανομής του θεραπευτικού νερού. Απέραντες λαοθάλασσες από την επαρχία αλλά και το εξωτερικό μαζευόταν σε διάφορα σημεία της πρωτεύουσας, όπου ο Καματερός τούς πρόσφερε τη «σωτηρία»...

Τότε το Υπουργείο Υγείας, αφού όλο αυτό το διάστημα παρέμενε ένας παθητικός παρατηρητής, αφήνοντας τα Μ.Μ.Ε. να εκμεταλλεύονται το όλο θέμα, παρεμβαίνει και διατάσσει την κατάσχεση του προϊόντος σαν επικίνδυνου για την δημόσια υγεία λόγω των υψηλών τιμών ραδιενέργειας, αφού συνεχείς αναλύσεις αποδείκνυαν ότι περιείχε .... «ραδιενέργεια» 35-38%!!! Στις 30 Μαρτίου του 1976 η κατανάλωση του νερού της Κω απαγορεύτηκε επισήμως.

Το Δικαστήριο μετά από μία χειμαρρώδη απολογία του «αθωώνει» το νερό από κάθε κατηγορία. Στο Γιώργο Καματερό ασκήθηκε ποινική δίωξη για παράνομη άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος. Άσκησε έφεση και αφέθηκε ελεύθερος. Μετά πήγε στο εξωτερικό[2]. Ο Εισαγγελέας στη δίκη έπλεξε το εγκώμιο του χαρακτήρα του, τιμώντας τον για την ακεραιότητά του και τον προέτρεψε ως άνθρωπος να συνεχίσει με την ευχή να δικαιωθεί στο μέλλον…

Και μια (πικρή) διαπίστωση, κλείνοντας: Για μία ακόμη φορά αποδείχτηκε ότι, εάν το όλο ζήτημα το είχαν χειριστεί οι αρμόδιοι φορείς με ιδιαίτερη προσοχή και σοβαρότητα[3], δε θα είχαν πάρει αυτή την τροπή τα πράγματα και θα είχε αποφευχθεί η δημιουργία υπέρμετρης ελπίδας ή σύγχυσης στο κοινό.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Ύστερα από 22 χρόνια επέστρεψε στην ιδιαίτερή πατρίδα του, όπου και αυτοκτόνησε στις 6 Μαΐου του 1998, λόγω δυσβάστακτων οικονομικών προβλημάτων.

[3] Τέσσερις δεκαετίες μετά αυτό συνεχίζει να είναι ζητούμενο στη χώρα μας! Αλλιώς δε θα υπήρχε το «φαινόμενο»  Σώρρα!

Ίντερνετ: η ύπουλη μορφή εξάρτησης των νέων

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                       

Αφόρμηση για το σημερινό κείμενό μου αποτελούν τρία γεγονότα. Πρώτον, η Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου που γιορτάστηκε την περασμένη Τρίτη 7/2 ταυτόχρονα σε 160 χώρες σε όλο τον κόσμο με κεντρικό σύνθημα: «Γίνε η αλλαγή: Όλοι μαζί για ένα καλύτερο διαδίκτυο». Δεύτερον, η εμπειρία μου ως εκπαιδευτικός στο μέγεθος της εξάρτησης που έχουν οι μαθητές/τριες, εφηβικής κυρίως ηλικίας, από το facebook και τα διαδικτυακά παιχνίδια (ατομικά ή ομαδικά). Τρίτον, επειδή αποτελεί τον ένα από τους τρεις άξονες δράσης της περιλάλητης- το τελευταίο διάστημα- «Θεματικής εβδομάδας», που θα λάβει χώρα σε όλα τα Γυμνάσια κατά το δεύτερο τετράμηνο της τρέχουσας σχολικής χρονιάς.

Ίντερνετ: η ύπουλη μορφή εξάρτησης των νέων

Το Ίντερνετ είναι πλέον μία νέα πραγματικότητα με αδιαμφισβήτητη σημασία για την επικοινωνία και πληροφόρηση στη σύγχρονη κοινωνία. Τα τελευταία χρόνια, όμως, η επαφή με το Ίντερνετ ή Διαδίκτυο έχει αναδυθεί σαν μια νέα μορφή εξάρτησης που συναντά κανείς σε κάθε ηλικία, αλλά κυρίως στους νέους και εφήβους (10-17 ετών). Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα[2] σε δείγμα αντιπροσωπευτικό 897 εφήβων (430 αγόρια, 467 κορίτσια) από την Μονάδα Εφηβικής Υγείας:

- 53% χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο για χρονικό διάστημα περισσότερο από 1 έτος.

- 26% ανέφεραν καθημερινή χρήση και

- 8% χρήση 20 ώρες εβδομαδιαίως.

- Τα αγόρια χρησιμοποιούσαν το διαδίκτυο σημαντικά περισσότερο από τα κορίτσια.

- 12,8% παρουσίαζαν περιοδικά ή συχνά προβλήματα σχετικά με την κατάχρηση διαδικτύου (κατάσταση πριν το «εθισμό»).

- Ο πιο συχνός λόγος χρήσης του διαδικτύου ήταν τα διάφορα παιχνίδια.

Χαρακτηριστικές εκφάνσεις της εξάρτησης αυτής είναι, καταρχάς, ο νέος να μένει πολύ περισσότερο χρόνο στο Ίντερνετ απ’ ό,τι είχε αρχικά αποφασίσει. Επιπλέον, να είναι εκνευρισμένος ή με πεσμένη διάθεση, όταν είναι εκτός Διαδικτύου. Ακόμη, να έχει χάσει το ενδιαφέρον του για δραστηριότητες που παλιά του άρεσαν, όπως χόμπι, σπορ, επαφές με φίλους. Τέλος, η σχολική του επίδοση μπορεί να έχει πέσει, ή πάντως να παραμένει στάσιμη, να έχουν αλλάξει οι συνήθειες του ύπνου του και σε πιο σοβαρές περιπτώσεις να παραμελεί την προσωπική του υγιεινή.

Κάθε εξάρτηση υπάρχει, γιατί καλύπτει βασικές ψυχολογικές ανάγκες του εξαρτημένου ατόμου[3]. Έτσι και η εξάρτηση από το Ίντερνετ παίζει σημαντικό ρόλο «βοηθώντας» τον νέο να ξεχαστεί, να αποφύγει δύσκολα συναισθήματα και καταστάσεις της ζωής του, όπως άγχος, θυμό, πόνο, ανασφάλεια, δυσαρέσκεια. Η χρήση του Ίντερνετ προσφέρει φυγή σε μια άλλη πραγματικότητα, κάτι που γενικότερα επιζητά ένας νέος. Ταυτόχρονα, το Διαδίκτυο προσφέρει τη δυνατότητα για δημιουργία μιας «ιδανικής κατάστασης εαυτού». Πολλά παιχνίδια στο Ίντερνετ συνιστούν διαδικτυακές κοινότητες στις οποίες παίχτες είναι ένας μεγάλος αριθμός ατόμων, μέσω των οποίων εξερευνούν και πτυχές της προσωπικότητάς τους.

Οι γονείς μπορούν να παίξουν αποφασιστικό ρόλο στον εντοπισμό και αντιμετώπιση της εξάρτησης, παρακολουθώντας και ελέγχοντας διακριτικά αλλά σταθερά την ενασχόληση των παιδιών τους με το Ίντερνετ. Σ’ αυτό βοηθάει, πρώτον, να είναι το κομπιούτερ σε κοινόχρηστο χώρο. Δεύτερον, να εξοικειωθούν οι ίδιοι με το Ίντερνετ και, τρίτον, να κρατούν ανοιχτά «κανάλια» επικοινωνίας με τα παιδιά τους, συζητώντας ποιές ιστοσελίδες επισκέφτηκαν και τί τους άρεσε. Ακόμη, είναι απαραίτητο να βάζουν όρια στη χρήση του Ίντερνετ και να ενθαρρύνουν την ενασχόληση των παιδιών τους και με άλλες δραστηριότητες.

Ωστόσο, η σημαντικότερη δικλείδα ασφαλείας που μειώνει τον κίνδυνο αυτής (ή όποιας άλλης εξάρτησης) είναι η ζεστή, υποστηρικτική σχέση με το παιδί. Όταν ο γονιός συμμετέχει στη ζωή του νέου, εκφράζει το ενδιαφέρον και την αγάπη του, αλλά δε διστάζει κιόλας να παρέμβει και να θέσει όρια, όταν η περίσταση το απαιτεί.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βλέπε site www.boro.gr, 22/8/2013.

[3] Σοφία Μεσσάρη, Κλινική Ψυχολόγος και Οικογενειακή Θεραπεύτρια Κέντρο Ψυχολογικών Θεραπειών «Ψυχή τε και σώματι».

Μαθήματα ζωής που δεν είναι ούτε πυρηνική φυσική ούτε αμπελοφιλοσοφίες

                                                                                                      

Ψύχραιμη ματιά
Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Μαθήματα ζωής που δεν είναι ούτε πυρηνική φυσική ούτε αμπελοφιλοσοφίες

Το σίγουρο είναι ένα: τα παρακάτω μαθήματα ζωής, θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία. Δεν είναι ούτε πυρηνική φυσική ούτε αμπελοφιλοσοφίες. Είναι μια μικρή υπενθύμιση για το πως να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με πιο ώριμο τρόπο.

Να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Ο περισσότερος κόσμος συνηθίζει να αισθάνεται δυστυχισμένος, επειδή φανταζόταν τη ζωή του διαφορετικά. Η αλήθεια είναι, όμως, πως εμείς οι ίδιοι είμαστε ο καταλυτικός παράγοντας για την ευτυχία μας. Δεν χρειαζόμαστε συγκεκριμένα πράγματα, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Πρέπει απλώς να είμαστε σε θέση να εκτιμάμε και να απολαμβάνουμε όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας.

 Δεν μπορούμε να τους ευχαριστήσουμε όλους. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως είναι αδύνατο να έχουμε τον καθένα τριγύρω μας ευτυχισμένο, η ζωή μας θα γίνει πολύ πιο εύκολη. Δεν πρέπει, λοιπόν, να σκοτιζόμαστε για τους πάντες. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να προσπαθούμε να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους ανθρώπους που πραγματικά ενδιαφέρονται για εμάς. Τους ανθρώπους που αγκαλιάζουν ολοκληρωτικά τις επιλογές μας και ξέρουν να τις σέβονται.

Η υγεία μας είναι πιο σημαντική από όσο φανταζόμαστε. Αν δεν είμαστε υγιείς, δε θα μπορούμε ούτε να χαρούμε τους καρπούς των κόπων μας ούτε θα είμαστε και σε θέση να βοηθήσουμε οποιονδήποτε άλλο. Ας χαλαρώσουμε, λοιπόν. Ας σκεφτούμε τον εαυτό μας και να κρατήσουμε την ψυχολογία μας σε όσο το δυνατόν καλύτερα επίπεδα. Το οφείλουμε στον εαυτό μας.

Αλλά και η εξωτερική μας εμφάνιση είναι πιο σημαντική από όσο φανταζόμαστε. Οι περισσότεροι ίσως μας πουν «ψώνια». Δεν πειράζει. Άλλωστε η άποψη της πλειοψηφίας είναι πάντα σωστή; Η αλήθεια είναι με το να προσέχουμε την εξωτερική μας εμφάνιση, τιμάμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους υπόλοιπους τριγύρω μας. Αλλά να μην εγκαταλείπουμε και την άσκηση. «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» έλεγαν οι αρχαίοι και δεν είχαν καθόλου άδικο. Η γυμναστική δε μας βοηθάει μόνο να «χτίσουμε σώμα». Μας βοηθάει και στη συγκέντρωση και την επίτευξη των στόχων μας. Η σωματική άσκηση δρα άκρως ευεργετικά στην πνευματική μας κατάσταση. Ας ξεκολλήσουμε, λοιπόν, από τον καναπέ μας.

Να μην τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά. Υπάρχουν πράγματα που χρειάζονται την προσοχή μας και εκείνα που απλώς πρέπει να τα προσπεράσουμε: Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι να στενοχωριόμαστε για τα λάθη που κάνουν οι άλλοι. Κάποιες φορές, είναι καλό να ρίχνουμε «μαύρη πέτρα» πίσω μας.

Η αποτυχία δεν είναι κακό πράγμα. Ας προσπαθήσουμε να την αντιμετωπίσουμε σαν μια χαμένη παρτίδα σκάκι. Το ότι χάσαμε δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ξαναδώσουμε μια μάχη. Το καλύτερο είναι να μάθουμε από αυτή. Η αποτυχία, τότε, είναι ένα από τα κύρια συστατικά της επόμενης επιτυχίας μας. Όποιος έμαθε από τις αποτυχίες του βγήκε πιο πετυχημένος στη ζωή.

...και η ζωή συνεχίζεται. Είναι η μεγαλύτερη αλήθεια του σύμπαντος. Ακόμη και όταν όλα έρθουν ανάποδα, όταν όλοι μας απογοητεύσουν, όταν πέσουμε έξω στους υπολογισμούς, όταν κάνουμε λάθη το ένα πίσω από το άλλο. Η αλήθεια είναι μια: πάντα υπάρχει επόμενη μέρα. Με ήλιο ή και με βροχή. Να επιμένουμε και να μην το βάζουμε κάτω. Το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι ότι απλώς «ζούμε». Είναι ότι έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε και να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά και ξανά.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

Μαθήματα ζωής που δεν είναι ούτε πυρηνική φυσική ούτε αμπελοφιλοσοφίες

Το σίγουρο είναι ένα: τα παρακάτω μαθήματα ζωής, θα έπρεπε να διδάσκονται στα σχολεία. Δεν είναι ούτε πυρηνική φυσική ούτε αμπελοφιλοσοφίες. Είναι μια μικρή υπενθύμιση για το πως να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με πιο ώριμο τρόπο.

Να νιώθουμε ευτυχισμένοι. Ο περισσότερος κόσμος συνηθίζει να αισθάνεται δυστυχισμένος, επειδή φανταζόταν τη ζωή του διαφορετικά. Η αλήθεια είναι, όμως, πως εμείς οι ίδιοι είμαστε ο καταλυτικός παράγοντας για την ευτυχία μας. Δεν χρειαζόμαστε συγκεκριμένα πράγματα, για να είμαστε ευτυχισμένοι. Πρέπει απλώς να είμαστε σε θέση να εκτιμάμε και να απολαμβάνουμε όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας.

Δεν μπορούμε να τους ευχαριστήσουμε όλους. Όταν συνειδητοποιήσουμε πως είναι αδύνατο να έχουμε τον καθένα τριγύρω μας ευτυχισμένο, η ζωή μας θα γίνει πολύ πιο εύκολη. Δεν πρέπει, λοιπόν, να σκοτιζόμαστε για τους πάντες. Αυτό που πρέπει να κάνουμε, είναι να προσπαθούμε να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά μας με τους ανθρώπους που πραγματικά ενδιαφέρονται για εμάς. Τους ανθρώπους που αγκαλιάζουν ολοκληρωτικά τις επιλογές μας και ξέρουν να τις σέβονται.

Η υγεία μας είναι πιο σημαντική από όσο φανταζόμαστε. Αν δεν είμαστε υγιείς, δε θα μπορούμε ούτε να χαρούμε τους καρπούς των κόπων μας ούτε θα είμαστε και σε θέση να βοηθήσουμε οποιονδήποτε άλλο. Ας χαλαρώσουμε, λοιπόν. Ας σκεφτούμε τον εαυτό μας και να κρατήσουμε την ψυχολογία μας σε όσο το δυνατόν καλύτερα επίπεδα. Το οφείλουμε στον εαυτό μας.

Αλλά και η εξωτερική μας εμφάνιση είναι πιο σημαντική από όσο φανταζόμαστε. Οι περισσότεροι ίσως μας πουν «ψώνια». Δεν πειράζει. Άλλωστε η άποψη της πλειοψηφίας είναι πάντα σωστή; Η αλήθεια είναι με το να προσέχουμε την εξωτερική μας εμφάνιση, τιμάμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τους υπόλοιπους τριγύρω μας. Αλλά να μην εγκαταλείπουμε και την άσκηση. «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» έλεγαν οι αρχαίοι και δεν είχαν καθόλου άδικο. Η γυμναστική δε μας βοηθάει μόνο να «χτίσουμε σώμα». Μας βοηθάει και στη συγκέντρωση και την επίτευξη των στόχων μας. Η σωματική άσκηση δρα άκρως ευεργετικά στην πνευματική μας κατάσταση. Ας ξεκολλήσουμε, λοιπόν, από τον καναπέ μας.

Να μην τα παίρνουμε όλα στα σοβαρά. Υπάρχουν πράγματα που χρειάζονται την προσοχή μας και εκείνα που απλώς πρέπει να τα προσπεράσουμε: Το μεγαλύτερο σφάλμα είναι να στενοχωριόμαστε για τα λάθη που κάνουν οι άλλοι. Κάποιες φορές, είναι καλό να ρίχνουμε «μαύρη πέτρα» πίσω μας.

Η αποτυχία δεν είναι κακό πράγμα. Ας προσπαθήσουμε να την αντιμετωπίσουμε σαν μια χαμένη παρτίδα σκάκι. Το ότι χάσαμε δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ξαναδώσουμε μια μάχη. Το καλύτερο είναι να μάθουμε από αυτή. Η αποτυχία, τότε, είναι ένα από τα κύρια συστατικά της επόμενης επιτυχίας μας. Όποιος έμαθε από τις αποτυχίες του βγήκε πιο πετυχημένος στη ζωή.

...και η ζωή συνεχίζεται. Είναι η μεγαλύτερη αλήθεια του σύμπαντος. Ακόμη και όταν όλα έρθουν ανάποδα, όταν όλοι μας απογοητεύσουν, όταν πέσουμε έξω στους υπολογισμούς, όταν κάνουμε λάθη το ένα πίσω από το άλλο. Η αλήθεια είναι μια: πάντα υπάρχει επόμενη μέρα. Με ήλιο ή και με βροχή. Να επιμένουμε και να μην το βάζουμε κάτω. Το μεγαλύτερο δώρο δεν είναι ότι απλώς «ζούμε». Είναι ότι έχουμε την επιλογή να επιλέξουμε και να προσπαθήσουμε ξανά και ξανά και ξανά.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

Υπάρχει και μια άλλη κρίση- πέρα από την οικονομική- που διαρκεί χρόνια

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Υπάρχει και μια άλλη κρίση- πέρα από την οικονομική- που διαρκεί χρόνια

Η χρηματοοικονομική κρίση, που ξεκίνησε στην αγορά στεγαστικών δανείων χαμηλής εξασφάλισης των ΗΠΑ το καλοκαίρι του 2007, μετατράπηκε ραγδαία σε κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος και μεταφέρθηκε στην πραγματική οικονομία με ταχύ ρυθμό. Μια σειρά από γεγονότα, που μέχρι τα προηγούμενα χρόνια φάνταζαν απίθανο να συμβούν, οδήγησαν τους παγκόσμιους ρυθμούς ανάπτυξης σε απότομη πτώση και εκτόξευσαν την ανεργία και την ανασφάλεια στο σύνολο σχεδόν των χωρών. Καθώς η κρίση εκτυλίσσονταν, η ένταση και η έκτασή της αύξαναν συνεχώς, αναγκάζοντας κυβερνήσεις, κεντρικές τράπεζες, αναλυτές, επενδυτές, επιχειρηματίες και καταναλωτές να αναθεωρούν συνεχώς τις αντιλήψεις τους και τις προσδοκίες τους.

Στη χώρα μας η οικονομική κρίση ξεκίνησε επίσημα (με την έννοια ότι την παραδέχθηκε δημόσια μετά από πολλές υπεκφυγές η τότε πολιτική ηγεσία[2]) το 2009. Και από τότε συνεχίζουμε να τη βιώνουμε ακόμη, 8 χρόνια μετά! Όμως στην πραγματικότητα δεν είναι η μόνη κρίση που βιώνουμε στην Ελλάδα. Υπάρχει και μια άλλη κρίση που διαρκεί χρόνια τώρα. Και αυτή είναι η ηθική κρίση. Μια κρίση που ξεκίνησε αργά στα τελευταίο τέταρτο του 20^ου αιώνα και τώρα βλέπουμε πολύ έντονα τις συνέπειές της.

Κάποιοι λένε πως αυτή η κρίση ξεκίνησε περί το 1960, άλλοι το 1967 με τη δικτατορία, άλλοι το 1974 με τη μεταπολίτευση και άλλοι το 1981 με την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου στην εξουσία[3]. Όμως, πρακτικά δεν έχει σημασία η ακριβής έναρξη αυτής. Σημασία έχουν τα αίτιά της, τα οποία οφείλουμε να απομονώσουμε, για να κατανοήσουμε και τους λόγους αυτής της τρομακτικής ηθικής παρακμής της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Και ποια είναι αυτά; Σημειώνω τρία, σεβόμενος το χώρο που φιλόξενα μου παραχωρείται από τον «Π.Τ.».

Πρώτον το πελατειακό-κράτος και οι πολιτικοί πάτρωνες. Αυτοί υπήρχαν στην Ελλάδα από το 1830 που απελευθερωθήκαμε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Δεν είναι κάτι καινούριο, δεδομένου πως το κληρονομήσαμε μετά από τα 400 χρόνια Τουρκοκρατίας. Όμως, το φαινόμενο αυτό έλαβε τραγικές διαστάσεις τα τελευταία χρόνια. Χώρισε τους Έλληνες σε γαλάζιους και πράσινους με τους μεν και τους δε να ανταγωνίζονται για τις θέσεις στο δημόσιο πατώντας επί πτωμάτων και στηρίζοντας τους πλέον ανήθικους πολιτικούς που θα εξυπηρετούσαν αυτούς και τα παιδιά τους. Για έναν- δύο τέτοιους έγραψα και σε σχετικά κείμενά μου[4].

Δεύτερον, ο λαϊκισμός. Και αυτό το φαινόμενο ήταν, επίσης, ένα χαρακτηριστικό των Ελλήνων και μάλιστα πριν από την Τουρκοκρατία. Είναι γεγονός πως στην Αθήνα του Περικλέους υπήρχαν και οι διάφοροι δημαγωγοί που χειραγωγούσαν τους πολίτες. Όμως, μετά το 1974 η προσπάθεια των πολιτικών κομμάτων να παγιωθούν στην κοινωνία μετέτρεψε το λαϊκισμό σε συστατικό στοιχείο της ελληνικής πραγματικότητας. Και μάλιστα ένα λαϊκισμό που, όντας αδίστακτος έταζε παντού τα πάντα- λαγούς με πετραχήλια που λέει και ο λαός-, για να έρθει στην εξουσία και στη συνέχεια ξεχνούσε τα πάντα.

Ευθύνη βεβαίως έχουμε και εμείς οι απλοί πολίτες που πιστεύουμε στους «λαγούς με πετραχήλια» που μας τάζει ο κάθε πολιτικός «Μεσσίας»[5]. Και ας ξέρουμε, κατά βάθος, πως δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από δαύτους, αφού πολλάκις έχουν αποδειχθεί πως εκφράζουν τα συμφέροντα των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών και εφαρμόζουν κατά γράμμα τα μνημόνια, ενώ ο λαός συνεχίζει να πληρώνει τη λυπητερή…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Για το συγκεκριμένο θέμα έχω γράψει σχετικό κείμενο («Πρωινός Τύπος» 17/11/2016: «Η υποκρισία της πολιτικής»)

[3] Κατά τη γνώμη μου, τότε ξέφυγε εντελώς!

[4] Βλέπε «Πρωινός Τύπος» 15/12/2016: «Ένας «Μυστικός δείπνος» που τον ήξεραν όλα τα media (Μ.Μ.Ε.)! και 18/12/2016: «Ένας «πολιτικός που έχει μάθει μόνο να βρίζει!»

[5] Ως νέος «Μεσσίας» εμφανίζεται τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που βεβαίως ήταν εξέχων υπουργός στην κυβέρνηση του άλλου «Μεσσία» Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος πήρε τη θέση του «Μεσσία» Γιώργου Παπανδρέου…

Σε ποιον να στραφούν αυτοί, φίλοι μου;

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Σε ποιον να στραφούν αυτοί, φίλοι μου;

Μέσα στην απόγνωση, το χάος των χρεών, τη λαίλαπα των μέτρων και την αποξένωση του σήμερα, δεκάδες άνθρωποι καταφεύγουν πλέον σε αυτό που βλέπουν ως έσχατη λύση: Στο να ζητήσουν δανεικά, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο: Μέσω αγγελιών στο Ίντερνετ…

Πολλοί συνάνθρωποί μας, ανεβάζουν το «αίτημά» τους στον ειδικευμένο ιστότοπο αγγελιών aggelies.vres.gr, στην κατηγορία των δανείων. Προσέξτε όμως: Δεν ψάχνουν στην ουσία δάνειο, αλλά δανεικά από συνανθρώπους τους. Άλλωστε, το εξηγούν στις αγγελίες τους ότι δεν μπορούν να βρουν άλλο τρόπο για λεφτά! Είναι άνεργοι, έχουν χρέη, οι οικογένειές τους δεν μπορούν να βοηθήσουν και, φυσικά, οι τράπεζες δε δίνουν. Έτσι, καταφεύγουν στον ανθρωπισμό κάποιου ιδιώτη, που ελπίζουν ότι θα τους εμπιστευθεί και θα τους δανείσει.

Οι αγγελίες, που συνέλεξε η εφημερίδα “PRESS”[2], είναι συγκλονιστικές. Καταγράφουμε τρεις-τέσσερις περιπτώσεις:

1. «Χρειάζομαι δάνειο ύψους 3.000 ευρώ για σοβαρό πρόβλημα υγείας. Δυνατότητα αποπληρωμής σε έξι μήνες».

2. Σε άλλη αγγελία, μια απελπισμένη γυναίκα, γράφει: «Είμαι μια διαζευγμένη μητέρα με ένα αγοράκι πέντε ετών. Διατροφή δεν παίρνω από τον πρώην σύζυγο,  ο οποίος φεύγοντας μου άφησε πολλά χρέη και πολλούς λογαριασμούς απλήρωτους, μεταξύ αυτών και ενοικίων, με αποτέλεσμα να μου έχει έρθει ήδη το πρώτο εξώδικο και να περιμένω και το δεύτερο. Μετά από αυτό θα γίνει και έξωση. Χρειάζομαι άμεσα 3.000 ευρώ, για να μπορέσω να βρω ένα σπίτι, να δώσω ό,τι προκαταβολές χρειάζονται και να μην αφήσω απλήρωτους λογαριασμούς ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ και κοινοχρήστων στο παλιό μου σπίτι. Παρακαλώ βοηθήστε με! Σας ευχαριστώ. Μπορώ να υπογράψω γραμμάτια και συναλλαγματικές, για να κάνω μηνιαίο διακανονισμό».

3. Ένας άλλος συνάνθρωπός μας γράφει: «Ψάχνω έναν ΑΝΘΡΩΠΟ να μου δανείσει για τρεις μήνες το ποσό των 5.000 ευρώ. Είναι επείγον!».

Ωστόσο, επειδή «ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται», πολλοί από τους ανθρώπους που βρίσκονται σε απελπισία για τα χρέη τους, πέφτουν τελικά στην παγίδα που στήνουν επιτήδειοι, οι οποίοι υπόσχονται να τους δώσουν «εύκολα και γρήγορα δάνεια» είτε μεσολαβώντας σε μια τράπεζα είτε, συχνότερα, δίνοντας δανεικά από «έναν μεγάλο όμιλο του εξωτερικού». Στο τέλος, οι άνθρωποι που βρίσκονται σε ανάγκη καταλήγουν και χρεωμένοι!

Στην περίπτωση των αγγελιών, αυτές βρίθουν από υποτιθέμενους «ομογενείς», οι οποίοι μένουν μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ελβετία, ή άλλες χώρες και, «συγκινημένοι» από το δράμα των συμπατριωτών τους, προτίθενται να δώσουν δανεικά. Όλως τυχαίως, υποτίθεται ότι είναι- ή ήταν- υψηλόβαθμα στελέχη οργανισμών που διαχειρίζονται χρήμα. Όταν κάποιος τους προσεγγίσει, τότε αρχίζει η απάτη. Στις περισσότερες περιπτώσεις υποτίθεται ότι δίνουν τα δάνεια (κάνουν εικονικές μεταφορές ποσών σε ψεύτικους λογαριασμούς, με ψεύτικο e-banking) και τελικά ζητούν τα έξοδα φακέλου (περίπου 400 ευρώ). Όταν τα πάρουν, εξαφανίζονται. Και φυσικά, ο «δανειολήπτης» έχει μείνει με λιγότερα χρήματα από αυτά που είχε πριν..!

Αλλά και για όσες οικογένειες έχουν κρατήσει ανέπαφους τους κρίκους της αλυσίδας, η παλιά καλή λύση του βοηθήματος από τους γονείς και από τους παππούδες (ιδιαίτερα τους τελευταίους) πλέον δεν υπάρχει. Η μείωση των συντάξεων, η οποία έχει φτάσει μέχρι και το 40%, καθώς έχει πέσει ψαλίδι ακόμα και σε αυτές των 600€, έχει οδηγήσει τους απόμαχους της ζωής σε απελπισία. Όχι μόνο δεν μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια τους, αλλά δεν μπορούν πια και αυτοί να επιβιώσουν, αν δε βρεθεί κάποιος να τους βοηθήσει. Έτσι, έχουμε ανέργους γονείς οι οποίοι δεν έχουν να ζήσουν τα παιδιά τους και, από την άλλη, τους γονείς τους να χρειάζονται και αυτοί μια βοήθεια για να μη βρεθούν στο δρόμο.

Σε ποιον να στραφούν αυτοί, φίλοι αναγνώστες της στήλης;

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας "Πρωινός Τύπος". (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] http://presstime.eu/index.php, Δευτέρα, 25 Αύγουστος 2014 15:30 .

Διαμόρφωση πολιτικής που σταδιακά θα περιορίζει τον ρόλο του Φροντιστηρίου

ΑΝΤΙ ΠΡΟΛΟΓΟΥ

Υπήρξα καθηγητής σε φροντιστήριο, έκανα ιδιαίτερα και τώρα διδάσκω σε δημόσιο σχολείο. Κανείς δεν αμφισβητεί το επίπεδο των γνώσεων καθηγητών που εργάζονται σε φροντιστήρια[1].

Όμως, άλλες οι συνθήκες στο φροντιστηριακό χώρο και άλλες στο Δημόσιο Σχολείο. Δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να συγκριθεί η δουλειά με 5-10 μαθητές που έχουν τους ίδιους στόχους με μαθητές 20-27 που δεν έχουν τους ίδιους στόχους. Είναι, λοιπόν, λάθος οι καθηγητές των φροντιστηρίων να συγκρίνουν τη δουλειά τους με αυτή των συναδέλφων τους στο δημόσιο σχολείο.

Από την άλλη καλό είναι οι μαθητές να στραφούν και σε άλλα αντικείμενα σπουδών. Πάντως και αυτή η κατάσταση του Λυκείου, όπως είναι σήμερα, δηλαδή να αποτελεί βαθμίδα προετοιμασίας για το Πανεπιστήμιο δεν είναι και ό,τι καλύτερο για τους μαθητές.

Δεν ξέρω- και γι’ αυτό αμφιβάλλω πολύ-  αν αξίζει τον κόπο οι μαθητές να περνούν όλη αυτή τη διαδικασία του άγχους των Πανελληνίων, επειδή πρέπει να έχουν δουλειά και τα φροντιστήρια. Από την άλλη πολύ φοβάμαι ότι με τα νέα μέτρα τα φροντιστήρια θα αλλάξουν απλώς ρόλο και θα γίνουν Πανεπιστημιακά.

Επιλογικά: η χώρα μας έχει γεμίσει ΑΕΙ, ΤΕΙ και χιλιάδες φοιτητές, προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς, διδακτορικούς που τελικά αντί να προσφέρουν στη χώρα μας τις υπηρεσίες τους, οι καλύτεροι φεύγουν στο εξωτερικό.

ΚΥΡΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ- ΑΡΘΡΟ: Διαμόρφωση μιας πολιτικής που σταδιακά θα περιορίζει τον ρόλο του Φροντιστηρίου (νόμιμου και παράνομου)

Διαμόρφωση μιας πολιτικής που σταδιακά θα περιορίζει τον ρόλο της παραπαιδείας που λειτουργεί απαξιωτικά ως προς το σύνολο του εκπαιδευτικού μας συστήματος και ιδίως στο Λύκειο,  εισηγήθηκε  ο νυν υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου, όταν είχε την ιδιότητας του προέδρου  της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής. Ο υπουργός κ. Γαβρόγλου, διευκρινίσε ότι “Αυτό πρέπει να γίνει χωρίς αφορισμούς, αναγνωρίζοντας τον ιδιόμορφο εκπαιδευτικό ρόλο των φροντιστηρίων στο παρελθόν αλλά και συμβάλλοντας στην ενίσχυση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στο σχολείο και τους λειτουργούς του”.

1.Συνοπτική περιγραφή της πρότασης/έννοιας

Η πρόταση επιχειρεί να απαντήσει με τον περισσότερο πρόσφορο τρόπο στα παρακάτω ζητήματα:

1. Περιορισμός του ρόλου της παραπαιδείας, η οποία, ιδιαίτερα στη Λυκειακή βαθμίδα λειτουργεί ανταγωνιστικά και υπονομευτικά στο Λύκειο, απαξιώνοντας τον εκπαιδευτικό του ρόλο ή και τονίζοντας ως κύρια λειτουργία της ανώτερης Δευτεροβάθμιας την προετοιμασία για την Τριτοβάθμια, ευνοώντας τη διδασκαλία για τις εξετάσεις και όχι για τη μόρφωση και την ανάπτυξη της προσωπικότητας και της κοινωνικής συνείδησης των μαθητών. Από αυτή την άποψη ο περιορισμός της παραπαιδείας συνδέεται με την προσπάθεια αναβάθμισης του ρόλου του Λυκείου.

2. Αλλαγή της νοοτροπίας της κοινωνίας και ανάκτηση της εμπιστοσύνης της, στην ικανότητα του σχολείου, να επιτελέσει τον εκπαιδευτικό του ρόλο στους τομείς που κυριαρχεί η παραπαιδεία.

3. Σταδιακή συρρίκνωση μιας δραστηριότητας η οποία από τη μια πλευρά αποτελεί διέξοδο απασχόλησης αλλά ταυτόχρονα (μέσω κυρίως των ιδιαιτέρων μαθημάτων) είναι προνομιακό πεδίο παραοικονομίας και πιθανής συναλλαγής.

Τεκμηρίωση: Ποια προβλήματα επιλύονται; Τι θα επιτευχθεί με την πρόταση;

Η Ελλάδα αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση έντασης ενός φαινομένου που υπάρχει και σε άλλες χώρες, κυρίως σε αυτές που η επιτυχία στις εξετάσεις υψηλού διακυβεύματος (high-stakesexams) αποτελεί όχι μόνο εκπαιδευτικό αλλά και κοινωνικό στόχο (όπως είναι πολλές κοινωνίες της Άπω Ανατολής), και σε αυτές που το εκπαιδευτικό σύστημα είναι απαξιωμένο και δεν ικανοποιεί τις απαιτήσεις σημαντικού αριθμού οικογενειών.

Ταυτόχρονα η παραπαιδεία αποτελεί παράγοντα:

(α) νόθευσης της πραγματικής εικόνας της εκπαίδευσης, όπως π.χ. αποτυπώνεται στις εξετάσεις εισαγωγής την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, αφού υποκαθιστά την εκπαίδευση στο σχολείο και ενισχύει όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα πρόσβασης σε αυτή,

(β) ενίσχυσης των κοινωνικών ανισοτήτων, καθώς πρόκειται για παροχή που μπορεί κάποιος να «αποκτήσει» σύμφωνα με τις οικονομικές του δυνατότητες,

(γ) υποβάθμισης του ρόλου του σχολείου, καθώς το υποκαθιστά στη συνείδηση της κοινωνίας ως αποτελεσματικότερη διαδικασία εκπαίδευσης,

(δ) αλλοίωσης και της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς συνυπάρχουν μαθητές «δύο ταχυτήτων», αυτοί που έχουν εξωσχολική βοήθεια και αυτοί που δεν έχουν, με συνέπεια την αύξηση της δυσκολίας ανταπόκρισης των εκπαιδευτικών στις πραγματικές ανάγκες όλων των μαθητών και τελικά αύξηση των μαθησιακών ανισοτήτων στην τάξη.

Προϋποθέσεις επιτυχίας/υλοποίησης της πρότασης αποτελούν:

• Η δυνατότητα του σχολείου να ικανοποιεί τις ανάγκες που
σήμερα καλύπτουν τα φροντιστήρια και η παραπαιδεία, π.χ. σε ό,τι αφορά τη βασική πιστοποίηση της γνώσης ξένων γλωσσών και νέων τεχνολογιών, την ενισχυτική διδασκαλία στους αδύναμους μαθητές.

• Η ανάκτηση της εμπιστοσύνης της κοινωνίας για τη δυνατότητα του σχολείου να επιτελέσει τον ρόλο του.

• Η μείωση της πίεσης για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση μέσω ενός νέου συστήματος εισαγωγής.

---

[1] Γι’ αυτό και υποστηρίζω σταθερά- και όταν ήμουν στο φροντιστηριακό χώρο και τώρα- ότι θα έπρεπε να δίνονται κίνητρα σε όποιον συνάδελφο ιδιοκτήτη φροντιστηρίου (με δεκαετή τουλάχιστον παρουσία- διδασκαλία) επιθυμούσε να διοριστεί στο δημόσιο σχολείο, να έχει αυτή τη δυνατότητα με κάποια ποσόστωση.

Αποκτά στέγη στην Καρδίτσα η «Φλόγα»

Αποκτά στέγη στην Καρδίτσα η «Φλόγα»

Η «Φλόγα» είναι σύλλογος γονέων παιδιών με  καρκίνο και αγωνίζεται για την καλύτερη  ιατρική, ψυχική και κοινωνική φροντίδα των παιδιών και των οικογενειών τους.

Στα  πλαίσια  αυτά, η Φλόγα  των  εθελοντών  γονιών  στηρίζει  τη  λειτουργία  των   Παιδιατρικών Νοσοκομείων με την προμήθεια ιατρικού εξοπλισμού  μεγάλης αξίας,   χρηματοδοτεί   την απασχόληση ιατρών και άλλου προσωπικού υποστήριξης και γενικά κάνει ό,τι είναι δυνατόν, προκειμένου τα παιδιά να κερδίσουν αυτή την ίδια τη ζωή τους.

Οι  γονείς των παιδιών αυτών,  λόγω  της  απόστασης  που  χωρίζει την πόλη από  τα  παιδιατρικά  ογκολογικά κέντρα   της   Αθήνας   και   της   Θεσσαλονίκης,   είναι   υποχρεωμένοι   να   διαβιούν μακριά από την οικία τους μεγάλο χρονικό διάστημα, κάνοντας επιπλέον έξοδα πέρα από τις ούτως ή άλλως υπέρογκες ιατρικές δαπάνες.

Η  «Φλόγα»,  ως  πανελλήνιος  Σύλλογος,  έχει  επίσημους εκπροσώπους  σε  όλη  τη  χώρα – και στην Καρδίτσα. Στην πόλη μας δραστηριοποιείται στην Καρδίτσα από το περασμένο καλοκαίρι, θα στεγάσει τις δραστηριότητές της στο κτίριο της πρώην Στρατολογίας, όπου ο χώρος ήδη διαμορφώνεται. Έτσι, ο Σύλλογος θα καταφέρει να βοηθήσει Καρδιτσιώτες, τα παιδιά των οποίων αντιμετωπίζουν τον καρκίνο.

Επικοινωνία – Πληροφορίες

Για πληροφορίες  σχετικά με την «Φλόγα» μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους παρακάτω γονείς.

Δώρα Γαρίτου                     6979307235

Μανώλης Μαυρογιάννης   6970430040

Νεκταρία Χαντζή                6979391167

Κων/νος Ζαχαρής                6938907492