Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Β΄ Μέρος): Περί σημαίας…

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Β΄ Μέρος)

Περί σημαίας…

Ένας ξένος, ένας από τους χιλιάδες τουρίστες που επισκέφτηκαν τη χώρα μας φέτος το καλοκαίρι, θα διασκέδασε πάρα πολύ, αν μπορούσε να παρακολουθήσει τα όσα εδώ διαδραματίστηκαν αυτό τον καιρό: δεν αρκεί να γνώριζε τη γλώσσα, για να τα καταλάβει – το πράγμα είναι περισσότερο σύνθετο. Η Ελλάδα το καλοκαίρι αυτό- ελλείψει ειδήσεων λόγω  θέρους- συζήτησε για τους σημαιοφόρους και το αν πρέπει να προκύπτουν από κλήρωση, ασχολήθηκε με το αν στα βιβλία των θρησκευτικών πρέπει να υπάρχουν τραγούδια του Νικόλα Άσημου, ασχολείται με το αν ο Υπουργός Γιαβρόγλου πήγε φαντάρος, αν έπρεπε να πάει ο Κοντονής στην Εσθονία ή όχι και άλλα τέτοια φληναφήματα[2]. Ένας ξένος θα ήταν αδύνατο να καταλάβει τι μας συμβαίνει, αλλά την ίδια αδυναμία κατανόησης έχουμε πλέον κι εμείς.

Θα ασχοληθώ- για τελευταία φορά- με ένα από τα παραπάνω «θέματα»: αυτό της σημαίας. Και λέω «τελευταία φορά», επειδή- ως μάχιμος εκπαιδευτικός σχεδόν τρεις δεκαετίες- και έχω ασχοληθεί πολλές φορές και έχω προτείνει την ενδεδειγμένη για μένα λύση. Ας δούμε πρώτα τις δύο απόψεις περί σημαία.

Πρώτη άποψη: Με την επιλογή σημαιοφόρου στα δημοτικά σχολεία μέσω κλήρωσης καταστρατηγείται μία πανάρχαιη ελληνική αρχή, το «Αιέν αριστεύειν». Η άμιλλα πρέπει να ξεκινάει από το δημοτικό και τα παιδιά να μαθαίνουν να αναγνωρίζουν αυτόν που προσπαθεί και να μη θεωρούν ότι όλα στη ζωή είναι προϊόν τύχης και κλήρωσης», σημείωσε ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην  υπουργός Παιδείας κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, σχολιάζοντας την απόφαση του υπουργείου Παιδείας στο τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΪ».

Δεύτερη άποψη: «Η σημαία ήταν πάντα όχι ανταμοιβή κάποιων αρίστων, αλλά θυσία, υποχρέωση, σύμβολο αγώνων και ανήκει σε όλους τους Έλληνες μαθητές και μαθήτριες. Θυμάμαι, για παράδειγμα, όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του δημοτικού, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, τη σημαία την έπαιρνε ο πιο ψηλός και ευσταλής μαθητής. Αλλά τελικά την πήρε ένας πιο κοντός από τον πιο ψηλό, για άγνωστη αιτία, την οποία έμαθα αργότερα. Ο μπαμπάς του πιο ψηλού ήταν εξορία, ενώ ο μπαμπάς του πιο κοντού ήταν χωροφύλακας! Θέλω να πω ότι και η αριστεία έχει κάθε εποχή, και για κάθε δουλειά, τις δικές της προδιαγραφές. Ζήσαμε διάφορα και στα τελευταία χρόνια. Αν ήσουν Αλβανός άριστος μαθητής, γιοκ. Αν ήσουν μελαψός άριστος, γιοκ. Αν ήσουν Έλλην, έστω λιγότερο άριστος, εντάξει. Εκτός από άριστος μαθητής, δηλαδή, θα έπρεπε να είσαι και ευχάριστος. Πού; Στο δημοτικό! Εφτά και οχτώ χρονών, να διαγκωνίζονται τα παιδιά ποιος θα γίνει σημαιοφόρος. Και καλά τα παιδιά. Να δείτε καβγάδες μεταξύ αριστο-γονέων, να σας ανέβει στα ύψη ο εθνικός παλμός.», γράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Αυγή» ο δημοσιογράφος κ. Θανάσης Κρατερός.

Μήπως, όμως, υπάρχει μια λύση ριζική στο θέμα, «συνδυαστική» των δύο παραπάνω απόψεων, την οποία γνωρίζει το υπουργείο εδώ και χρόνια, αλλά κωφεύει. Ποια είναι αυτή; Η σημαία σχολείου! Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως κάθε σχολείο θα έχει τη δική του ιδιαίτερη σημαία- σύμβολο[3], πέρα φυσικά από την εθνική. Έτσι, σε κάθε εκδήλωση που γίνεται χρήση της ο μαθητής που έχει τον καλύτερο βαθμό είτε Έλληνας είναι αυτός είτε Αλβανός είτε Σουδανός θα έχει την τιμή να παρελαύνει, κρατώντας τη σημαία του σχολείου του, οπότε έτσι γλυτώνουμε και τους «αγανακτισμένους» Ελληναράδες γονείς που δεν αντέχουν το θέαμα να σηκώνει την εθνικό σύμβολο ο άριστος στις επιδόσεις μαθητής, εάν είναι άλλης εθνικότητας. Από την άλλη την ελληνική σημαία θα τη σηκώνει ένας μαθητής με γονείς Έλληνες. Ένας μαθητής ελληνικής καταγωγής, όποιος και αν είναι αυτός, γιατί τη χώρα μας την αγαπάμε όλοι εξίσου το ίδιο.

Την παραπάνω λύση τη γνωρίζει το υπουργείο εδώ και χρόνια, αλλά κωφεύει, ψάχνοντας βελόνα στα άχυρα. Γιατί άραγε;

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] [<αρχ. φληνάφημα < φληναφῶ = λόγια χωρίς λογικό ειρμό  ανόητη φλυαρία]

[3] Κάτι αντίστοιχο με την ονοματοδοσία σχολείου. Ήδη το Υπουργείο Παιδείας, αποσκοπώντας στη σύνδεση του σχολείου με την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων, παρέχει από το 2004 στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τη δυνατότητα να υιοθετήσουν επωνυμίες. Ήδη αρκετά σχολεία έχουν αποκτήσει ονόματα ποιητών, επιστημόνων και αγωνιστών.

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Α΄ Μέρος)

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                        

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Α΄ Μέρος)

Σύμφωνα με τις έρευνες[2] η προσμονή, η εμπειρία και οι αναμνήσεις είναι τρεις ψυχολογικές μεταβλητές που επηρεάζουν τη στάση μας απέναντι στις διακοπές[3]. Συνηθέστερα το στάδιο της προσμονής, όσο και αν αυτό ακούγεται περίεργο, είναι το καθοριστικότερο, αλλά και το πιο ευχάριστο από τα υπόλοιπα δύο. Αυτό σε καμιά περίπτωση δε το επισημαίνω ως «παρηγοριά στον άρρωστο» σε όσους «στράβωσαν» τα πράγματα κατά τη διάρκεια των διακοπών τους και έτσι αυτές τους βγήκαν ξινές, ακόμα περισσότερο για όσους δεν πήγαν καθόλου διακοπές[4].

Ωστόσο, υπάρχει και μια άλλη παράμετρος στο θέμα αυτό. Στις διακοπές- είτε αποδράσει κανείς από την πόλη του για τη θάλασσα ή το βουνό είτε όχι- του δίνεται η ευκαιρία να βγει περισσότερο χρόνο έξω από το σπίτι. Και εκεί είναι περισσότερο αναμενόμενο να συναντήσει φίλους, παλιούς συμμαθητές ή απλώς νέες παρέες- εφήμερες όσο και η διάρκεια των διακοπών- που ωστόσο ανανεώνουν τις σκέψεις του και τον προβληματισμό του.

Αυτό συνέβη και σε μένα. Καταρχάς διαπίστωσα πως τη στήλη μου τη διαβάζουν αρκετοί συμπολίτες στην πόλη και στα χωριά της Καρδίτσας. Αυτό μου δίνει δύναμη να συνεχίσω την ενασχόλησή μου αυτή με μεγαλύτερη ορμή. Κατά δεύτερο, μου επισήμαναν πράγματα που και ο ίδιος διαπίστωσα. Προς το παρόν θα αναφέρω μόνο δύο- πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Πρώτον, η εικόνα με τα πεταμένα σκουπίδια στο αθλητικό πάρκο της Καρδίτσας είναι αξιολύπητη. Δεν κατηγορώ το Δήμο για αυτό- αφού πρωτίστως η ευθύνη ανήκει στους πολίτες και επί τω προκειμένω σε ανήλικα παιδιά (αυτό με στεναχωρεί περισσότερο, δηλαδή που επιδεικνύουν τέτοια συμπεριφορά ανήλικα παιδιά, αυριανοί πολίτες)- , όμως ευθύνη τού Δήμου είναι να μην έχει τέτοια εικόνα ένα από τα πολυσύχναστα σημεία της πόλης. Δεύτερον, η εικόνα του κλειστού- και εγκαταλελειμμένου-  ξενοδοχείου στη Νεράιδα[5]. Για όσους έζησαν, παραθερίζοντας ή ως επισκέπτες, τα μεγαλεία των δεκαετιών ’70 και ’80  στο θέρετρο αυτό, τη Νεράιδα, η τωρινή εικόνα δεν αντέχεται.

Ίσως για πολλούς από τους επισκέπτες των χωριών της Λίμνης Πλαστήρα να μην αντέχεται και η εικόνα «κοσμοπολιτισμού» (με φαινόμενα αυτοκινητιστικής συμφόρησης- traffic στο δρόμο, ηχορύπανση τόσο από τα τροχοφόρα και τους πλανόδιους μικροπωλητές τροφίμων, όσο και από τα Κέντρα Διασκέδασης και το πλήθος των λοιπών καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος που προσφέρουν μουσική) που παρουσιάζεται στα Καλύβια Πεζούλας, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή, στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος».. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βλέπε, http://epapanis.blogspot.gr/2010/07/blog-post.html

[3] Για την αξία των οποίων έχω μιλήσει και στο παρελθόν (Η ανάγκη και η αξία των διακοπών στην ψυχική και σωματική μας ισορροπία, Π.Τ. 3/7/2016, σελ. 3)

[4] Όπως ανέφερε σε ανακοίνωσή του το Ινστιτούτο Καταναλωτών (ΙΝ.ΚΑ), «περισσότεροι από 75 στους 100 Έλληνες πέρασαν το φετινό καλοκαίρι χωρίς διακοπές. Δεν πήγαν ούτε σε εξοχικό, καθώς στην ερώτηση εάν κάνατε διακοπές φέτος, όπως σημειώνεται σε σχετική ανακοίνωση, η κύρια απάντηση ήταν: πλάκα μας κάνετε;...».

[5] Και όχι μόνο. Την ίδια τύχη είχαν και οι ξενώνες της Φυλακτής, του Νεοχωρίου, ενώ υπολειτουργούν και σε δύο- τρία ακόμη χωριά των Αγράφων. Στην Αργιθέα η κατάσταση είναι χειρότερη, εάν πιστέψω ταξιδιώτες- οπαδούς του εναλλακτικού τουρισμού που συναντησα στην Πεζούλα, όπου παραθέριζα.

«Μαμά- μπαμπά μου, σας αγαπώ πολύ … Γι’ αυτό θα ήθελα κι εσείς να…»

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Αφόρμηση τόσο του σημερινού όσο και του προηγούμενου κειμένου (που δημοσιεύτηκε την προηγούμενη Πέμπτη)[2] αποτελούν οι ερωτήσεις που δέχομαι από γονείς σχετικά με τη άποψή μου σε δύο θέματα ψυχοπαιδαγωγικής- θα έλεγα- φύσεως. Το δεύτερο είναι ποια είναι η κατάλληλη συμπεριφορά των γονέων- ιδίως των μαμάδων- απέναντι στα μικρά παιδιά τους, το χρόνο που είναι μαζί τους είτε αυτός είναι πολύς είτε λίγος[3]. Η  γνώμη μου στο θέμα αυτό ταυτίζεται απόλυτα με την άποψη που εκφράζει μέσω του Παιδαγωγικού υλικού το «Κέντρο Παιδιού» Δήμου Αγίας Παρασκευής, κάνοντας μια ελαφρά διασκευή για την οικονομία του χώρου που φιλόξενα μου παραχωρείται από τον Π.Τ..

«Μαμά- μπαμπά μου, σας αγαπώ πολύ … Γι’ αυτό θα ήθελα κι εσείς να…»

Αγαπημένη μου μαμά, Αγαπημένε μου μπαμπά

είστε η καλύτερη μαμά και ο καλύτερος μπαμπάς του κόσμου! Μ’ αγαπάτε και φροντίζετε να μη μου λείπει ποτέ τίποτα. Κουράζεστε πολύ στη δουλειά σας. Παρόλα αυτά, όταν γυρίζετε στο σπίτι ασχολείστε μαζί μου. Ξέρω ότι εμείς οι μικροί δεν είμαστε κι η καλύτερη παρέα για τους μεγάλους. Κι εσύ μαμά, μπαμπά μου … το παρακάνεις! Παίζεις μαζί μου, με βοηθάς στο διάβασμά μου, με πηγαίνεις στο σχολείο, στα Αγγλικά μου, μου μαγειρεύεις σπιτικό φαγητό, πλένεις τα ρούχα μου, μου μαθαίνεις ένα σωρό πράγματα. Σε θαυμάζω για την αντοχή και την υπομονή σου και σ’ ευχαριστώ πολύ για όλα, μαμά μου και μπαμπά μου. Ειλικρινά. Όμως είμαι πια μεγάλος/η και καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Γι’ αυτό θα ήθελα κι εσείς να προσέχετε και να…

 ΜΗ ΜΕ ΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΕΤΕ → Γνωρίζω πολύ καλά ότι δεν μπορώ να έχω όλα όσα ζητώ.

ΜΗ ΔΙΣΤΑΖΕΤΕ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ → Το προτιμώ. Με κάνει να αισθάνομαι πιο ασφαλής.

ΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΕΙΜΑΙ → Με κάνει να συμπεριφέρομαι ανόητα.

ΜΗ ΜΕ ΥΠΕΡΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΤΕ ΑΠΟ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ → Έχω ανάγκη να μάθω κάποτε να πονάω.

ΜΗ ΤΑΡΑΖΕΣΤΕ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΑΝ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΑΣ ΛΕΩ «ΣΑΣ ΜΙΣΩ!» → Δεν είσαι εσύ αυτός/ή που μισώ, αλλά η δύναμή σου να με κατευθύνεις.

ΜΗ ΓΚΡΙΝΙΑΖΕΤΕ → Αν το κάνετε αυτό, θα πρέπει να προστατέψω τον εαυτό μου, προσποιούμενος τον κουφό.

ΜΗ ΜΟΥ ΥΠΟΣΧΕΣΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΑ  → Αισθάνομαι πολύ άσχημα, όταν οι υποσχέσεις δεν τηρούνται.

ΜΗΝ ΥΠΟΤΙΜΑΤΕ ΤΗΝ ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ ΜΟΥ  → Φοβάμαι εύκολα το ψέμα.

ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΤΕ ΟΤΙ ΟΙ ΦΟΒΟΙ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟΙ  → Γιατί είναι πραγματικοί.

ΜΗΝ ΑΠΟΦΕΥΓΕΤΕ ΝΑ ΑΠΑΝΤΑΤΕ ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ → Θα ζητήσω πληροφορίες αλλού.

ΜΗ ΜΕ ΚΑΝΕΤΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΤΕΛΕΙΟΙ ΚΑΙ ΑΛΑΝΘΑΣΤΟΙ → Θα αισθανθώ πολύ άσχημα, όταν ανακαλύψω ότι δεν είστε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

ΜΗ ΝΟΜΙΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΟΤΙ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕΤΕ ΚΑΠΟΤΕ ΣΥΓΓΝΩΜΗ → Μια τίμια συγνώμη με φέρνει πιο κοντά σας!

……………………………………………………………………

Υστερόγραφο: Φίλοι αναγνώστες, η «Ψύχραιμη ματιά», θα ξαναβρίσκεται κοντά σας- έχοντας κάνει τις θερινές της διακοπές- την Κυριακή 20 Αυγούστου. Εύχεται δε στον καθένα σας «Καλές διακοπές και ό,τι καλύτερο».

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα της Καρδίτσας κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Με τίτλο «Να διαβάζουν οι μαθητές το καλοκαίρι;», σελ. 3.

[3] Λίγος είναι γενικότερα για πολλούς γονείς, ιδιαίτερα όμως για όσους γονείς- κυρίως πατεράδες- βρίσκονται με τα παιδιά τους βάσει εισαγγελικών αποφάσεων κατόπιν διαζυγίου.

Να διαβάζουν οι μαθητές το καλοκαίρι;

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                             

Αφόρμηση τόσο του σημερινού όσο και του επόμενου κειμένου (που θα δημοσιευθεί το ερχόμενο Σάββατο) αποτελούν οι ερωτήσεις που δέχομαι από γονείς σχετικά με τη άποψή μου σε δύο θέματα ψυχοπαιδαγωγικής- θα έλεγα- φύσεως. Το πρώτο είναι εάν είναι καλό στις καλοκαιρινές διακοπές να διαβάζουν «κάτι» οι μαθητές ή να υπάρχει απόλυτη αποχή από οποιοδήποτε διάβασμα, ώστε «να ξεκουραστεί το μυαλό τους». Η  γνώμη μου στο θέμα αυτό ταυτίζεται απόλυτα με την άποψη που εξέφρασε γραπτώς ο Νίκος Τσούλιας[2] σε πρόσφατο κείμενό του[3], κάνοντας ωστόσο μια ελαφρά διασκευή για την οικονομία του χώρου που φιλόξενα μου παραχωρείται από τον Π.Τ..

Να διαβάζουν οι μαθητές το καλοκαίρι;

Η απάντησή μου στο παραπάνω ερώτημα την οποία καταθέτω και στους γονείς, φίλους αναγνώστες, είναι ένθερμα θετική.[…]

Οι μαθητές δεν έχουν αυτή την ιδιότητα μόνο κατά τη διάρκεια του σχολείου αλλά καθ’ όλη την ηλικία που αντιστοιχεί στη σχολική φοίτηση. Το καλοκαίρι και οι άλλες διακοπές απλώς διακόπτουν προσωρινά τη λειτουργία των σχολείων, αλλά σε καμιά περίπτωση το διάβασμα. Δεν είναι διακοπές, όπως εκείνες των εργαζόμενων. Προφανώς το διάβασμα των διακοπών δεν έχει το ρυθμό, την ένταση και την έκταση που έχει στην άλλη περίοδο. Αντίθετα, χαρακτηρίζεται από πιο ήπια και από προσωπικά και επιλεκτικά χαρακτηριστικά.

Επιπλέον, οι μαθητές και οι γονείς τους οφείλουν να μη θεωρούν το διάβασμα μια σχολική και μόνο υπόθεση. Τουναντίον: θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι το διάβασμα δεν τελειώνει με την απόκτηση κάποιου απολυτηρίου ή πτυχίου, όπως γινόταν σε παλιότερες δεκαετίες, αλλά συνεχίζεται τόσο για επαγγελματικούς λόγους όσο και για ευρύτερες προτεραιότητες των νέων γνωσιοκεντρικών περιοχών που δημιουργούν το σύγχρονο πολιτισμό.

Δυστυχώς οι Έλληνες γονείς, ενώ φροντίζουν με τον πιο απόλυτο τρόπο για τη θεσμική εκπαίδευση των παιδιών τους- μαθητών με την παράλληλη και μάλλον υπερβολική φροντιστηριακή στήριξη τους, δεν έχουν κατανοήσει δύο πολύ απλές αλήθειες: α) Η εκπαιδευτική πορεία των παιδιών τους κρίνεται κυρίως στα πρώτα χρόνια του Δημοτικού σχολείου και όχι στο τέλος του Λυκείου και επομένως εκεί πρέπει να δίνουν τη «μητέρα των μαχών». β) Οι σημερινές και αυριανές κοινωνίες της γνώσης απαιτούν τη δια βίου μάθηση και όχι την … έφοδο μιας άπαξ εισαγωγής στο πανεπιστήμιο, και επομένως το αποφασιστικό στοιχείο, που τελικά θα μετρήσει, είναι η αγάπη στο διάβασμα με την ελεύθερη προσφυγή σ’ αυτό.

Φυσικά το διάβασμα το καλοκαίρι έχει άλλα χαρακτηριστικά. Θεωρώ ότι πρέπει να λαμβάνει υπόψη του δύο βασικούς άξονες. α) Να διαβάζουμε εκείνα τα μαθήματα στα οποία έχουμε ελλείψεις και μαθησιακές αδυναμίες- αυτό είναι πιο σημαντικό στις μικρές ηλικίες- και εκείνα τα μαθήματα που θα αποτελέσουν τη μαγιά για τις επιλογές που θα κάνουμε προς το τέλος του λυκείου για τις Πανελλαδικές εξετάσεις- αυτό είναι σημαντικό μόνο στο λύκειο. β) Να διαβάζουμε εκείνα τα αναγνώσματα που μας προκαλούν περισσότερη ευχαρίστηση και μας κάνουν να νιώθουμε πιο όμορφα. Εδώ προφανώς ο ρόλος της λογοτεχνίας είναι ιδιαίτερα σημαντικός και αποτελεί κοινό τόπο αναφοράς για όλους μας. Η λογοτεχνία προσφέρει μια πολύ σημαντική καλλιέργεια της σκέψης η οποία, πέραν της χρησιμότητας που παρέχει στις προτεραιότητες της Έκθεσης - του πιο βασικού μαθήματος των σχολείων όλων των βαθμίδων-, διευρύνει σημαντικά το συναισθηματικό κόσμο και τις ψυχικές ευαισθησίες των μαθητών.

Επομένως, διάβασμα και το καλοκαίρι, διάβασμα σ’ όλη μας τη ζωή, γιατί το διάβασμα είναι ομορφιά και ελευθερία, γιατί σπάζει τις αλυσίδες της ημιμάθειας και της άγνοιας, της προκατάληψης και της πιο σκληρής δουλείας: της πνευματικής!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Αρθρογράφος στην εφημερίδα «Το Άρθρο», συνταξιούχος εκπαιδευτικός, πρώην πρόεδρος της ΟΛΜΕ.

^{[3] «}Να διαβάζουν οι μαθητές το καλοκαίρι;», Τρίτη 11 Ιούλιος, 2017 http://www.alfavita.gr/special-edition/na-diavazoyn-oi-mathites-kalokairi

Η ανοχή είναι συνενοχή!

            

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Πρώτο συμβάν: Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017: «Σοκ έχει προκαλέσει στην κοινωνία του Βόλου, αλλά και πανελλαδικά, η είδηση ότι 55χρονος, εύπορος Βολιώτης επιχειρηματίας συνελήφθη σε ξενοδοχείο της Κέρκυρας για ασέλγεια σε βάρος 15χρονου κοριτσιού, με το οποίο είχε πάει μαζί διακοπές, εν γνώσει της μητέρας της, η οποία επίσης συνελήφθη. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 55χρονος επιχειρηματίας διατηρούσε στο παρελθόν, ανάλογη σχέση με την 18χρονη σήμερα, αδερφή της κοπέλας!».

Δεύτερο συμβάν: Δευτέρα 10 Ιουλίου 2017: «Ένας 29χρονος συνελήφθη, στον Πειραιά, από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Ανηλίκων της Ασφάλειας Αττικής, κατηγορούμενος για βιασμό και προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας κατ' εξακολούθηση και κατά συρροή. Όπως διαπιστώθηκε ο δράστης εντόπιζε στην περιοχή του Πειραιά κοπέλες, οι οποίες βάδιζαν μόνες τους, και αφού τις ακολουθούσε μέχρι την είσοδο των πολυκατοικιών, όπου διέμεναν, εισερχόταν μαζί τους στο ασανσέρ και με τη χρήση βίας ή απειλών, ασελγούσε σε βάρος τους! Ο κατηγορούμενος φέρεται να είπε στους αστυνομικούς της Ασφάλειας: «Όσον αφορά τις επιθέσεις στις κοπέλες τις αποδέχομαι όλες. Δεν ξέρω τι με έπιανε και τις έκανα. Ξαφνικά θόλωνα, όταν έβλεπα νεαρή κοπέλα την έβλεπα σεξουαλικά.»

Η ανοχή είναι συνενοχή!

Το θέμα[2] κατάντησε να βρίσκεται στην επικαιρότητα σε εβδομαδιαία βάση. Σαν να είναι κάτι φυσιολογικό. Σαν να είναι ένα πρόβλημα καθημερινότητας. Δεν είναι όμως… Στη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών ειδικά, αν ο δράστης είναι πρόσωπο οικείο και αγαπητό στο παιδί, το εκβιάζει ότι, αν μιλήσει για το «μυστικό τους», τότε κάθε σύνδεση ανάμεσά τους θα χαθεί. Ακόμα χειρότερα, εάν ο παιδόφιλος ενεργεί με τις πλάτες των γονέων (!), όπως συνέβη στην πρώτη περίπτωση, του Βολιώτη  επιχειρηματία, όπου η 15χρονη από τη Νέα Ιωνία είναι μέλος μιας εξαμελούς οικογένειας, που ζει στην ανέχεια και εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από την «φιλευσπλαχνία» του 55χρονου επιχειρηματία, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, εξυπηρετούσε τις ανάγκες της οικογένειας σε τρόφιμα και σε λογαριασμούς κοινής ωφελείας (ΔΕΗ, κ.τ.λ.).».

Που θα βρει ένα στήριγμα και το δίκιο της το κοριτσάκι στην περίπτωση αυτή, φίλοι μου; Στην περίπτωση που οι ίδιοι οι γονείς του το παρωθούν στην (ακούσια) πορνεία; Λοιπόν, σε αυτές τις περιπτώσεις το «βάρος» της ευθύνης πέφτει σε εμάς τους πολίτες. Στην περίπτωση της Κέρκυρας το «αταίριαστο» ζευγάρι είχε κινήσει τις υποψίες υπαλλήλων του ξενοδοχείου οι οποίοι άρχισαν διακριτικά να παρακολουθούν τον μεσόκοπο και το κοριτσάκι, οπότε δυο καμαριέρες που εργάζονταν έξω από το δωμάτιο του 55χρονου άκουσαν την ανήλικη να φωνάζει «άφησέ με ήσυχη, θέλω να φύγω» και αμέσως ειδοποίησαν τους υπεύθυνους του ξενοδοχείου οι οποίοι στη συνέχεια κάλεσαν την αστυνομία.

Το επαναλαμβάνω: Η ανοχή είναι συνενοχή. Κάθε ευαίσθητος και συνειδητοποιημένος πολίτης, θα πρέπει να ενημερώνει αμέσως για κάθε περιστατικό που πέφτει στην αντίληψή του και αφορά παιδί σε κίνδυνο. Θα πρέπει να γίνεται άμεση χρήση της Γραμμής SOS 1056, η οποία δέχεται καταγγελίες ακόμη και ανώνυμα και τις παραπέμπει στις αρμόδιες Εισαγγελικές Αρχές. Να ενεργούμε και ας κάνουμε λάθος εκτίμηση. Το λάθος είναι υποδεέστερο από την περίπτωση να συμβαίνει όντως μια τέτοια ανοίκεια πράξη!

Όσον αφορά τώρα τον άλλο παιδόφιλο (του Πειραιά), αυτό που μπορούμε να υποθέσουμε με σχετική σιγουριά, όμως, είναι ότι, όταν οι ίδιοι ως παιδιά έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση, στη μετέπειτα (ενήλικη) ζωή τους, δυστυχώς μερικοί εξ αυτών, αντιδρούν αλλιώς σε ό,τι υπέστησαν, όταν ήταν παιδιά. Νιώθουν, δηλαδή, ότι αυτοί ήταν οι υπαίτιοι για τη διαπραχθείσα τότε αποτρόπαια πράξη. Εφόσον ενστερνιστούν κάτι τέτοιο, είναι πολύ πιο εύκολο να προσπαθήσουν να επαναλάβουν, ως ενήλικες τώρα, το ίδιο μοντέλο σε άλλα παιδιά που σύμφωνα με το αρρωστημένο τους μυαλό, «πάνε γυρεύοντας, επειδή βαδίζουν μόνα τους, επειδή βάζουν τέτοια ρούχα, κ.τ.λ.».

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Για το οποίο επανειλημμένως έχουμε μιλήσει (βλέπε ενδεικτικά: 14 και 17/ 7/ 2016 «Σεξουαλική κακοποίηση παιδιών», 6/10/2016 «Σεξουαλική κακοποίηση: Μια αιμάσσουσα κοινωνική πληγή», σελ. 3.

Δεν έγραψα καλά στις εξετάσεις..

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Τέλος στην αγωνία των 1063 υποψηφίων από το νομό μας που δήλωσαν συμμετοχή στις φετινές πανελλαδικές εξετάσεις, καθώς προχθές Παρασκευή αναρτήθηκαν στα λύκεια οι βαθμολογίες. Από νωρίς το πρωί οι διευθυντές των σχολείων, τόσο των ΓΕΛ, όσο και των ΕΠΑΛ, βρέθηκαν στην Δ/νση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης απ’ όπου και παρέλαβαν τις καταστάσεις, για να ακολουθήσει ο προβλεπόμενος έλεγχος στα Λύκεια και η ανάρτηση, ώστε να πληροφορηθούν οι υποψήφιοι και γονείς τους τις γραπτές επιδόσεις. Οι τελευταίοι ανέμεναν με υπομονή στον προαύλιο χώρο και ακολούθησαν πανηγυρισμοί αλλά και στενοχώρια, ανάλογα το τι, τελικά, έγραψε ο κάθε υποψήφιος. Το σημερινό κείμενο απευθύνεται σε αυτούς που δεν έγραψαν καλά στις εξετάσεις, αφήνοντας τους άλλους να χαρούν την επιτυχία τους.

Δεν έγραψα καλά στις εξετάσεις..

Αν διαβάσετε τις βιογραφίες όλων εκείνων, που η κοινωνία θεωρεί επιτυχημένους, θα διαπιστώσετε ότι είναι διάσπαρτες από ήττες, ματαιώσεις, προσπάθειες που έπεσαν στο κενό, πισωγυρίσματα, πίκρες και απώλειες. Αυτό είναι το φυσιολογικό, επειδή μέσω του λάθους και της αστοχίας οι άνθρωποι μαθαίνουν και εξελίσσονται, ενώ η εύκολη κατάκτηση, παρά τη χαρά που προσφέρει, δε διδάσκει και μερικές φορές οδηγεί σε υπερφίαλες εκτιμήσεις. Κατά πολλούς δε και τα δυο είναι απλώς ζήτημα συγκυρίας.

Αλήθεια, ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά σας, πριν μεταβείτε στο  εξεταστικό κέντρο; Ο πόθος για την επιτυχία ή ο φόβος για την αποτυχία; Το δεύτερο ίσως να αποτέλεσε τον παράγοντα εκείνο, που ανέστειλε τη δράση και συσκότισε το νου.

Να, λοιπόν, κάποιες βασικές συμβουλές[2], που αμέσως μετά την ατυχία σας στις Πανελλαδικές οφείλετε να σκεφθείτε.

1. Αποφύγετε την άρνηση! Η άρνηση είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας, που προστατεύει τους μαθητές από το άγχος, αλλοιώνοντας όμως την πραγματικότητα. Υποβαθμίζει το γεγονός, το περιβάλλει με ψεύτικα δεδομένα και μνήμες, το σπρώχνει προς το υποσυνείδητο, μεταθέτει την ευθύνη, το φορτώνει με λανθασμένες ερμηνείες και αιτιάσεις. Η άρνηση συνεπικουρείται από τα στερεότυπα, τις στρεβλωμένες αντιλήψεις, τις κοινές παραδοχές, τα βαρετά λόγια παρηγοριάς. Η ανώτατη εκπαίδευση είναι μια μακρόχρονη επένδυση στον εαυτό και σε κάθε περίπτωση πρέπει να τυγχάνει της δέουσας σοβαρότητας.

2. Εκτιμήστε με ειλικρίνεια και σύνεση, πρώτα με τον εαυτό σας και έπειτα με εχέφρονες και συναισθηματικά αποφορτισμένους ανθρώπους (π.χ. τους δασκάλους σας) τι ακριβώς πήγε λάθος στην πορεία σας. Αν δεν γράψατε καλά σε κάποιο μάθημα, τότε θα πρέπει να εστιάσετε σε αυτό. Αν γενικά οι επιδόσεις σας δεν ήταν οι αναμενόμενες, τότε οι στρατηγικές μελέτης κατά τη διάρκεια της χρονιάς και η διαχείριση του χρόνου πρέπει συλλήβδην να αναθεωρηθούν. Να θυμάστε ότι η χρονιά που έρχεται μπορεί να φέρει μαζί της μοναξιά, εσωστρέφεια, αμφιθυμία, συγκρούσεις, πλήξη. Όλα τα χαρακτηριστικά, δηλαδή μαθητών προορισμένων να διαπρέψουν, αρκεί γρήγορα να τα τιθασεύσουν.

3. Η ατυχία σας με κανέναν τρόπο δεν υποδηλώνει κάτι σχετικά με την προσωπικότητά σας. Αποβάλλετε από τις σκέψεις σας τον πανικό, τις βιαστικές κρίσεις και κυρίως μη γενικεύετε. Δεν είστε ούτε λιγότερο ικανός από όσους πέτυχαν ούτε ανάξιος για κάτι καλύτερο. Η αυτοεκτίμηση πρέπει να βγει αλώβητη και ενισχυμένη από τον αναστοχασμό. Μην ενδίδετε σε ανθρώπους, που θα σας μειώσουν, θα αποδώσουν ευθύνες, θα κάνουν κηρύγματα. Μη ζηλεύετε τους φίλους, που πέτυχαν την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, αλλά μην μπείτε και στην αρνητική κουλτούρα εκείνων, που δεν το κατάφεραν. Μην μέμφεσθε τους άλλους ή τους καθηγητές. Ο ρεαλισμός και η λογική στοιχειοθέτηση της κατάστασης είναι συνήγορός σας.

4. Οι αποτυχίες είναι περάσματα και μεταβάσεις. Συνδέουν δυο σημεία της ζωής, από το σκοτάδι προς το φως και γεμίζουν το ενδιάμεσο με αυτογνωσία, πείσμα, θέληση. Δυστυχώς, οι μη νουνεχείς άνθρωποι αποτιμούν την αποτυχία από το κακό αποτέλεσμα, χωρίς να κρίνουν την πορεία. Μην συζητάτε με τέτοιους. Όσο αγαθά, και αν είναι τα κίνητρά τους, ο δογματισμός συγκαλύπτει τις πραγματικές δυνατότητες και διεξόδους.

5. Η αποτυχία είναι μια προσωρινή κατάσταση. Ο στιγματισμός ή ο αυτοστιγματισμός και η κατηγοριοποίηση είναι παθολογίες ανώριμων προσωπικοτήτων και η κατάθλιψη οργή που διοχετεύθηκε εσωτερικά. Μετατρέψτε την σε ενέργεια και στρέψτε τη προς τα έξω.

6. Η μη είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι αποτυχία, αλλά ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό.  Σκεφτείτε το έτσι και ψάξτε μαζί με τους γονείς σας για εναλλακτικές.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην Εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Που δίνει ο Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.