ΑΣΚΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΜΗΜΑ Β2 του 5ου Γυμνασίου στη Νεοελ. Γλώσσα

Να βρείτε τα παρακάτω ρήματα σε ποια από τις δύο συζυγίες ανήκουν. Στα ρήματα της 2^ης συζυγίας να σημειώσετε και την τάξη.

ΡΗΜΑΤΑ	ΣΥΖΥΓΙΑ	ΤΑΞΗ (για ρήματα της 2ης συζυγίας)
Είχαν μιλήσει
Θλιβόμαστε
Χτυπήθηκαν
Θα κατεβαίνουν
Γλεντούσαν
Ακούμπησαν
Καλούνται
Τρώγεται
Έχουν κοιταχθεί
Θα έχετε αφήσει
Ονειρεύτηκαν

Χαμογέλα γυναίκα! Να χαμογελάς πάντα στη ζωή ακόμα κι αν αυτή δε σου χαμογελάει...

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Με αφορμή την Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας  κατά των γυναικών (25η Νοεμβρίου) η Γενική Γραμματεία Ισότητας έδωσε στην δημοσιότητα στατιστικά στοιχεία , που λένε πως το 80% των γυναικών στην χώρα μας πέφτουν θύματα ενδοοικογενειακής βίας , με θύτη συνήθως τον σύζυγο νυν ή τέως. Οι αριθμοί καταδεικνύουν την τρομακτική πραγματικότητα. Μέσα σε ένα χρόνο από τις 19 Νοεμβρίου του 2016 έως και τις 19 Νοεμβρίου 2017 η 24ωρη γραμμή SOS δέχθηκε 5.041 κλήσεις. Από το σύνολο των κλήσεων, το 85% αφορούσαν καταγγελίες περιπτώσεων έμφυλης βίας. Σε αυτές τις κλήσεις- καταγγελίες οι 3.034 (71%) έγιναν από τις ίδιες τις κακοποιημένες γυναίκες, ενώ οι 1.232 κλήσεις (29%), έγιναν από τρίτα πρόσωπα (φίλους/-ες, γονείς, συγγενείς και γείτονες).

Χαμογέλα γυναίκα!

Να χαμογελάς πάντα στη ζωή ακόμα κι αν αυτή δε σου χαμογελάει[2].

Κάποτε σε έναν ψαροχώρι, ένας ψαράς είχε βγει με τη βάρκα του για ψάρεμα. Κόντευε να περάσει η νύχτα και εκείνος δεν είχε πιάσει τίποτα. Έφτασε στο μεγάλο βράχο της θάλασσας και στο μισοσκόταδο ο βράχος φαινόταν γεμάτος χαριτωμένη κίνηση. Καθώς πλησίασε, είδε μια ομάδα εκπληκτικά όμορφων γυναικών και, μέσα στη μοναξιά του, ένιωσε σουβλιές αγάπης και λαχτάρας. Είδε ένα δέρμα φώκιας στην άκρη του βράχου και το έκλεψε. Καθώς οι γυναίκες φορούσαν τα δέρματά τους και κολυμπούσαν, επιστρέφοντας πίσω στο υδάτινο σπίτι τους, μια από αυτές συνειδητοποίησε ότι είχε χάσει το δέρμα της.

Ο άντρας τής φώναξε «Γίνε γυναίκα μου, είμαι μόνος», αλλά εκείνη είπε «Δεν μπορώ, είμαι η Τεμεμβανέκ, ζω στη θάλασσα». Εκείνος της ανταπάντησε «Γίνε γυναίκα μου και σε 7 καλοκαίρια θα σου επιστρέψω το δέρμα σου και τότε θα μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις».

Η γυναίκα-φώκια συμφώνησε διστακτικά. Έκαναν ένα παιδί το οποίο αγάπησαν πολύ, τον Οορούκ, και εκείνη του έμαθε όλες τις ιστορίες που ήξερε για τα πλάσματα της θάλασσας. Αλλά ύστερα από λίγο καιρό η σάρκα της άρχισε να στεγνώνει, έγινε χλωμή και η όρασή της άρχισε να σκοτεινιάζει. Ήρθε η μέρα που ζήτησε πίσω το δέρμα της.

«Όχι», της απάντησε ο σύζυγος, «Θέλεις να αφήσεις την οικογένειά σου χωρίς μητέρα και σύζυγο;».

Τη νύχτα εκείνη ο Οορούκ άκουσε μια γιγάντια φώκια να φωνάζει στον άνεμο και ακολούθησε το κάλεσμα της μέχρι το νερό. Στους βράχους ανακάλυψε ένα (άλλο) δέρμα φώκιας, το μύρισε και κατάλαβε ότι ήταν της μητέρας του. Όταν της το πήγε, εκείνη χάρηκε πολύ, ντύθηκε και φεύγοντας κρυφά από το σπίτι, πήρε μαζί της και το γιο της κάτω από το νερό. Εκεί σύστησε το αγόρι της στη μεγάλη φώκια και σε όλες τις άλλες. Ανέκτησε το χρώμα της και την υγεία της, γιατί γύρισε σπίτι της.

Έγινε γνωστή ως η φώκια που κανείς δεν μπορούσε να σκοτώσει, η Τανκιγκάκ η ιερή. Ύστερα από λίγο καιρό επέστρεψε το παιδί της στη στεριά, αλλά όταν εκείνο μεγάλωσε, οι κάτοικοι της περιοχής το έβλεπαν συχνά να μιλά με μια συγκεκριμένη φώκια κοντά στο νερό.

Η Φώκια είναι ένα παλιό σύμβολο της άγριας ψυχής. Οι Φώκιες είναι γενικά άνετες με τους ανθρώπους, αλλά, σαν τις νέες άπειρες γυναίκες, δεν καταλαβαίνουν μερικές φορές το πιθανό κακό ή τις προθέσεις των άλλων!

Η ιστορία φέρνει στο νου τού κάθε υποψιασμένου ενήλικα τη διάσταση ανάμεσα στον «πάνω από το νερό» κόσμο της Οικογένειας και της Δουλειάς και τον «ωκεάνιο κόσμο» των προσωπικών Σκέψεων, των Συναισθημάτων και των Επιθυμιών. Το Σπίτι της Ψυχής δεν μπορεί να μείνει ακατοίκητο για καιρό γιατί, σαν τη γυναίκα-Φώκια, η προσωπικότητά μας θα στεγνώσει και το σώμα μας θα χάσει ενέργεια.

Κάθε γυναίκα επιθυμεί λίγο ή πολύ να είναι η σύγχρονη, πολυάσχολη γυναίκα, ωστόσο πρέπει να υπάρχει ένα σημείο που να λέει «όχι» και να ανακτά το «δέρμα» της. Και επειδή πολλοί, όταν τους μιλώ, με ρωτούν πώς μπορεί μια γυναίκα στις μέρες μας να ανακτά το «δέρμα» της, απαντώ: με ένα διήμερο στα Φύση, μια νύχτα με φίλες, σπουδές ή κάτι πιο απλό: μία ώρα την ημέρα κατά την οποία κανείς δεν μπορεί να της ζητήσει τίποτα.

Πόσο μάλιστα να την κακοποιήσει!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Alda Merini (1931- 2009), Ιταλίδα ποιήτρια: Ποίημα «Χαμόγελο γυναίκας» μτφ. Ιωάννη Π. Τζήκα.

Διεθνής Ημέρα Ανεκτικότητας: Ας τιμήσουμε μια σπάνια αρετή

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Διεθνής Ημέρα Ανεκτικότητας: Ας τιμήσουμε μια σπάνια αρετή

Η Διεθνής Ημέρα Ανεκτικότητας (16^η Νοεμβρίου κάθε χρόνο) καθιερώθηκε από την UNESCO το 1996, προκειμένου να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη για την ανάγκη αποδοχής του διαφορετικού, σε μια εποχή όπου τα στερεότυπα, το μίσος και η άγνοια απειλούν τις κοινωνίες σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη. Ανεκτικότητα σημαίνει εκτίμηση σε κάθε ανθρώπινο πολιτισμό, αναγνώριση των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σεβασμό των θεμελιωδών ελευθεριών του Άλλου. Η ανεκτικότητα δεν αποτελεί μόνο ηθικό καθήκον, μιας και όλοι μας έχουμε την ευθύνη να προστατεύσουμε αυτούς που είναι ευάλωτοι στις διακρίσεις λόγω φυλής, θρησκεύματος, εθνικότητας, γλώσσας ή άλλων παραγόντων. Η ανεκτικότητα αποτελεί το αντίδοτο στην προκατάληψη και το μίσος.

Πραγματικά, η ανεκτικότητά μας απέναντι στο ξένο, το άγνωστο, το διαφορετικό, το εναλλακτικό αποτελεί βασικό κριτήριο πολιτισμού και δημοκρατικότητας κάθε κοινωνίας, κάθε πολιτείας και ξεχωριστά του καθενός και της καθεμίας. Είναι δείκτης ευαισθησίας και κατανόησης του άλλου. Γιατί ο άλλος είμαι εγώ. Και εσύ. Με την ανεκτικότητα ο άνθρωπος αποκτά περισσότερες γνώσεις, διευρύ­νει τους πνευματικούς του ορίζοντες, μαθαίνει να σέβεται και να εμβαθύνει στις απόψεις των άλλων, ενημερώνεται και αποκτά οργανωμένη αντίληψη των πραγμάτων, άρα ξεφεύγει από την απολυτότητα, το δογματισμό, τις προλή­ψεις και είναι σε θέση να βρει το δρόμο του, χωρίς ακραίες απόψεις που μπο­ρεί να τον οδηγήσουν στο φανατισμό, και τελικά τη μαζοποίηση του. Ιδιαίτερα σήμερα, σε μια εποχή πνευματικής μονομέρειας και γενικότερου εφησυχα­σμού, η ανεκτικότητα αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για τη διασφάλιση της πνευματικής ελευθερίας. Έτσι, το συμφερολατρικό πνεύμα αμβλύνεται, ο ατομικισμός ελαχιστοποιείται και καλλιεργείται η αλ­ληλεγγύη.

Οι ιδεολογίες, οι θρησκείες, οι εθνικισμοί, τα συμφέροντα προσπαθούσαν κάπου να μας κατατάξουν, να μας ομογενοποιήσουν, να μας μαντρώσουν, αλλά ο καθένας μας δεν παύει να ’ναι ξεχωριστός, ιδιαίτερος, μοναδικός. Είμαστε όλοι μεταξύ μας διαφορετικοί και ταυτόχρονα υποχρεωμένοι να ζούμε μαζί. Η κουλτούρα της ανεκτικότητας είναι το πιο ισχυρό αντίδοτο στον πόλεμο, τη βία, τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, τον ρατσισμό, τις διακρίσεις, τον κοινωνικό αποκλεισμό. Εκφράζεται με την επιείκεια στις εκρήξεις των νέων, με σεβασμό στα δικαιώματα όλων των μειοψηφιών. Κρίνεται και από τις συνθήκες διαβίωσης στα γκέτο, τις φυλακές και τα ψυχιατρεία. Εμφορείται από τις αξίες της επικοινωνίας και της συνεννόησης.

Συμπερασματικά, όσο μεγαλώνουμε, φίλοι μου, ας γίνουμε σε όλα πιο ανεκτικοί. Ας προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του «Άλλου», να τον κατανοήσουμε και ας μην μπορούμε πάντα να τον δικαιολογήσουμε. Και προπάντων ανεκτικότητα στο παιδί που οι γονείς του είναι από άλλη χώρα. Ποτέ μη δικαιολογήσουμε πράξη σε βάρος αυτών των παιδιών από όπου και αν προέρχεται, για όποιον λόγο και αν εκδηλώνεται.

ΜΗ ΜΕ ΦΩΝΑΖΕΙΣ «ΞΕΝΟ»[2]!

Επειδή άλλη μάνα με γέννησε

και σ' άλλη γλώσσα άκουσες εσύ

τα όμορφα παιδικά σου παραμύθια...

μη με φωνάζεις «ξένο»!

Το ψωμί σου δε διαφέρει απ' το δικό μου

το χέρι σου είναι όμοιο με το δικό μου,

σαν τη φωτιά καίει

και η δική μου φωτιά.

Γιατί, λοιπόν, με φωνάζεις «ξένο»;

Επειδή σ' άλλους δρόμους βρέθηκα

και σ’ άλλο λαό γεννήθηκα

κι άλλες θάλασσες γνώρισα

και απ’ αλλού σαλπάρισα;

Αλλά, το ίδιο άγχος κρύβουμε κι οι δυο

η ίδια εξάντληση

στην πλάτη μας βαραίνει,

αυτή που συντρίβει το κάθε θνητό

μέσ’ απ’ του χρόνου τα σκοτάδια

από τότε που σύνορα δεν είχαν τεθεί

κι ανάμεσά μας ακόμη δεν είχαν φθάσει

όσοι διχάζουν

και σκοτώνουν το φτωχό,

αυτοί που κλέβουν

και μοιράζουν ψέματα,

αυτοί που εμπορεύονται κι εμάς

και θάβουν αδίστακτα τα όνειρά μας

όσοι εφεύραν αυτή τη λέξη

τη σκληρή: «ξένος!

Λέξη παγωμένη και γεμάτη θλίψη

που θυμίζει αλησμοσύνη κι εξορία.

Αν θέλεις το καλό μου, να είσαι δηλαδή καλός,

σταμάτα τώρα να με φωνάζεις «ξένο»!

Αν θέλεις, κοίταξέ με στα μάτια,

πιο πέρα απ' το μίσος

ας φθάσει η ματιά σου…

Ας ξεπεράσει φόβο, εγωισμό.

Για δες, άνθρωπος είμαι κι εγώ

Όχι, δεν είμαι «ξένος»!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2]  Ο δημιουργός αυτού του ποιήματος είναι άγνωστος. Εικάζεται πως είναι μετανάστης, που ζει στη χώρα μας…

«Παιδιά, πηγαίνετε αλλού να παίξετε!»

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Πρώτη είδηση της απερχόμενης εβδομάδας: Μέτοχος κατά 50% offshore εταιρείας με έδρα τα Νησιά Κέιμαν στην Καραϊβική, εμφανίζεται η σύζυγος του Κυριάκου Μητσοτάκη, Μαρέβα Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη. Η συγκεκριμένη offshore είναι διαχειρίστρια ενός fund, του «Eternia Capital Management», που ιδρύθηκε το 2010 με έδρα τις Βρετανικές Παρθένους […]. Ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας από το βήμα της Βουλής απευθυνόμενος στον  πρόεδρο της ΝΔ Κυριάκο Μητσοτάκη την περασμένη Τετάρτη (8/11) είπε με νόημα πως «ο φορολογικός Παράδεισος οδηγεί στην πολιτική κόλαση».

Δεύτερη είδηση της απερχόμενης εβδομάδας: Ποικίλες αντιδράσεις προκάλεσε η χορήγηση διήμερης άδειας στον εκτελεστή της 17Ν, Δημήτρη Κουφοντίνα, οι οποίες μάλιστα εκφράστηκαν και στη Βουλή. Από το βήμα της Βουλής την περασμένη Πέμπτη (9/11) ο πρόεδρος της ΝΔ κ. Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε «σοκαρισμένος» πολίτης, που παρακολουθεί τον μεγαλύτερο δολοφόνο της χώρας, το πιστόλι της "17 Νοέμβρη", να βγαίνει από τη φυλακή» και προσέθεσε, απευθυνόμενος προς  τον κύριο Τσίπρα: «Ζητώ μια ξεκάθαρη τοποθέτηση για το θέμα»….

«Παιδιά, πηγαίνετε αλλού να παίξετε!»

«Παιδιά, πηγαίνετε αλλού να μαλώσετε και να παίξετε. Αφήστε με εμένα στα βάσανα μου», μας έλεγε θυμάμαι κάποια κρύα βράδια της δεκαετίας του ’80, ο μπάρμπα- Κώστας, ένας ανήμπορος και βασανισμένος γέρος του χωριού μου, όταν εμείς όντας μικρά παιδιά, περνούσαμε έξω από το υποτυπώδες σπίτι του που βρισκόταν στη στροφή του δρόμου, και λίγο πριν πούμε αναμεταξύ μας «καληνύχτα», μαλώναμε - καμιά ώρα!- χωρίς ουσιαστικό λόγο. Χορτασμένος από πόνο και πικραμένος από τα βάσανα της ζωής, δεν ήθελε ούτε καν να ακούει τους δικούς μας ανούσιους καβγάδες, τα μαλώματα και τις αντιθέσεις μας.

 «Παιδιά, πηγαίνετε αλλού να μαλώσετε και να παίξετε. Αφήστε μας στην ταλαιπωρία μας», λένε σήμερα οι πολίτες τουλάχιστον σ’ αυτούς τους δύο πολιτικούς που μαλώνουν σαν τα κοκόρια μεταξύ τους, μη κρατώντας τις περισσότερες φορές ούτε καν τα προσχήματα που οφείλουν να κρατούν.

Όσο σκληρή και κυνική και αν φαίνεται η σύγκριση είναι δυστυχώς πραγματική. Παίζουν μεταξύ τους σαν τα μικρά παιδιά. Παίζουν με τις λέξεις και τις γκριμάτσες τους ακόμη και μέσα στη Βουλή. Παίζουν, αδιαφορώντας ουσιαστικά για το δικό μας πόνο. Με την αγωνία του γονιού που βλέπει άνεργο το παιδί του, έτοιμο να ξενιτευτεί. Του συνταξιούχου να ζήσει αξιοπρεπώς το υπόλοιπό της ζωής του. Του ανέργου οικογενειάρχη, που τον πνίγουν τα χρέη, να βρει μια δουλειά. Του υπαλλήλου που βλέπει το εισόδημα του συνεχώς να κατρακυλά και, επιπλέον, να επικρέμεται από πάνω του η «σπάθα» της απόλυσης. Παίζουν, για το δικό τους καλό, για την ικανοποίηση των δικών τους σχεδίων. Παίζουν για την «πάρτη τους» μόνο, χρησιμοποιώντας όλους εμάς ως μέσο ανάδειξης τους, στη θέση του νικητή. Δυστυχώς αυτός είναι ο κανόνας και οι εξαιρέσεις είναι τόσο λίγες που χάνονται μέσα σε αυτόν.

Μην ψάχνουν να βρουν ποιοι και γιατί απαξιώνουν την πολιτική. Απαξιώνουν την πολιτική και απογοητεύουν το λαό οι ίδιοι, αφού φαίνεται απώτερος στόχος τους να είναι η ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών. Απαξιώνουν την πολιτική και απογοητεύουν το λαό αυτοί οι ίδιοι, όταν απολαμβάνουν σε τέτοιες δύσκολες εποχές τέτοιους μισθούς. Σύμφωνα με το ontherecord.gr[2] οι μισθοί και τα φορολογικά προνόμια των βουλευτών έχουν ως εξής:

1. Το ποσό της βουλευτικής αποζημίωσης μετά τις σχετικές φορολογικές κρατήσεις ανέρχεται σε 3.760 ευρώ μηνιαίως.

2. Πέραν της βουλευτικής αποζημίωσης, σε κάθε βουλευτή χορηγούνται κάθε μήνα και τα παρακάτω επιδόματα, τα οποία είναι αφορολόγητα.

- Επίδομα οργάνωσης γραφείου: 936 ευρώ.

- Αποζημίωση εξόδων μετακίνησης: 364 ευρώ.

- Ταχυδρομικά τέλη: 1.136 ευρώ .

- Αποζημίωση συμμετοχής σε κοινοβουλευτικές επιτροπές, θερινά τμήματα, επιτροπές ελέγχου των οικονομικών των κομμάτων, κ.α.

Τέλος, μπορούν να προσλάβουν δωρεάν (πληρωμένους από το δημόσιο) 4 υπαλλήλους και 1 επιστημονικό συνεργάτη ως γραμματειακή υποστήριξη και επίσης ένας αστυνομικό για φρουρό.

Με βάση τα παραπάνω στοιχεία, το συνολικό καθαρό ποσό του ετήσιου εισοδήματος από την κοινοβουλευτική δραστηριότητα κάθε βουλευτή φθάνει περίπου τα 70.000 ευρώ!

Λοιπόν παιδιά, πηγαίνετε αλλού να μαλώσετε και να «παίξετε».

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Ανακτήθηκε από τη διεύθυνση https://ontherecord.gr/2017/03/posa-chrimata-perni-enas-ellinas-vouleftis/ στις 10/11/2017, ώρα 18:50.

Μα καλά στον τάφο τους θα τα πάρουν;

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Μα καλά στον τάφο τους θα τα πάρουν;

Είναι λυπηρό, μα αληθινό: 62 άνθρωποι κατέχουν όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της Γης (δηλαδή 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι!). Οι περιουσίες τους μάλιστα έχουν αυξηθεί κατά 44% από το 2010 μέχρι σήμερα, ενώ την ίδια στιγμή οι φτωχότεροι έχουν απολέσει το 41% της περιουσίας τους σύμφωνα με έρευνα της Oxfam International[2].  Οι «εξουσιαστές» προέρχονται κυρίως από την Κίνα, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ, το Μεξικό και τη  Σαουδική Αραβία.

Χρήμα και αριθμοί. Μπερδευτήκατε; Ίσως όχι, μιας και το θανάσιμο αμάρτημα της απληστίας δε βρίσκεται πάντα τόσο μακριά μας. Δεν είναι μόνο οι δισεκατομμυριούχοι που το διαπράττουν. Πόσες φορές δεν έχετε συναντήσει στον ευρύτερο κοινωνικό σας κύκλο τον τύπο του ανθρώπου που συσσωρεύει χρήματα, αρνούμενος όχι να προσφέρει αλλά ακόμα και να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις;

Η απληστία διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα. Γιατί, όμως, κάποιοι άνθρωποι συσσωρεύουν χρήμα με τόση μανία; Ο λαός συνηθίζει να εμπαίζει αυτή τη συμπεριφορά με τη φράση «Μα καλά, στον τάφο του θα τα πάρουν»; Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στην ψυχή των ανθρώπων αυτών με τη βοήθεια του ψυχοθεραπευτή Νίκου Βαμβακάρη[3].

«Απληστία εξορισμού σημαίνει ακόρεστη επιθυμία κάποιου για κάτι. Η λέξη αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη: στο «α» (το στερητικό) + το «πληστός», που σημαίνει γεμάτος. Κάποτε ο Αϊνστάιν είχε πει χαρακτηριστικά πως τρεις δυνάμεις οδηγούν τον κόσμο: η ανοησία, ο φόβος και η απληστία! Στις μέρες μας είναι αποδεδειγμένο ότι μεγαλύτερη μερίδα του πλούτου μαζεύεται στα χέρια των πολύ λίγων[4]. Μάλιστα, οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι η τεχνολογία τα επόμενα χρόνια θα οδηγήσει ακόμα περισσότερο χρήμα στους λίγους, αντίθετα στους πολλούς θα επιφέρει μεγαλύτερη φτώχεια»!

Βλέποντας το θέμα ψυχραιμότερα, φίλοι μου, αμέσως κατανοούμε ότι  το χρήμα είναι ένα μέσον για την επίτευξη των στόχων μας, όχι αυτός καθαυτός ο στόχος! Επομένως, όταν για παράδειγμα κάποιος κάνει μια αγορά, θα πρέπει το αντικείμενο που επιλέγει να έχει μεγαλύτερη αξία από το ποσό που δαπανήθηκε γι’ αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση δεν έχει πραγματική ανάγκη το προϊόν που αγόρασε.

Με τον ίδιο τρόπο, αν σκεφτούμε το σήμερα και την εποχή της απληστίας στην οποία ζούμε, καταλαβαίνουμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του να είναι κάποιος ελεύθερος, από την ανάγκη του για πλούτο είναι η ίδια του η τάση για απληστία και, επιπλέον, για «ασφάλεια»[5]. Πράγματι, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την ασφάλεια και αυτό είναι φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς  τον τρόπο και τις αξίες με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει στο καπιταλιστικό σύστημα. Από την άλλη, όμως, πλευρά αυτό το αίσθημα (η ασφάλεια) του δημιουργεί ένα άγχος, μια αγωνία που του διογκώνει το αίσθημα της απληστίας («να έχει περισσότερα, για να ’ναι πιο σίγουρος, πιο ασφαλής) και έτσι αργά αλλά σταθερά τον διαφθείρει.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλοί άνθρωποι γύρω μας σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής, όπως για παράδειγμα μετά από ένα πρόβλημα υγείας, αναθεωρούν συνολικά τη στάση σας απέναντί στο χρήμα και τον πλούτο. Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό, για να μας κρατήσει μακριά από την τάση απληστίας. Πολύ σύντομα επανέρχεται η ανησυχία και ανασφάλεια για το ίδιο μας το μέλλον…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Διεθνής οργανισμός που εδρεύει στην Αμερική και μάχεται κατά της φτώχειας και του υποσιτισμού.

[3] http://normavitae.com/author/nick/

[4] Που τα προστατεύουν κιόλας σε «φορολογικούς Παραδείσους» μην τυχόν και φορολογηθούν προς όφελος των άλλων- αδύναμων- συμπολιτών τους! Αν αποδειχτεί κάτι με την υπόθεση των Paradise Papers δεν ξέρω, αλλά οι Έλληνες σύμφωνα με τα δημοσιεύματα είναι περίπου 150 με 200!

[5] Ασφάλεια από τί; Ούτε και αυτοί  δεν ξέρουν!

Μαντικές ... απάτες

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος ^[1]

Το ρεπορτάζ της εφημερίδας μας έλεγε προχθές: «Συνελήφθη, σήμερα (02-11-2017) το πρωί στην Καρδίτσα, από αστυνομικούς του Τμήματος Ασφάλειας Καρδίτσας, μία 76χρονη σε βάρος της οποίας σχηματίστηκε δικογραφία για απάτη.[…] Από την πρόοδο της αστυνομικής έρευνες προέκυψαν άλλες δύο περιπτώσεις απάτης σε βάρος δύο ημεδαπών γυναικών, ηλικίας 45 και 53 ετών. Συγκεκριμένα, η δράστιδα, από το 2006 έως το 2016, κατάφερε να αποσπάσει τμηματικά από τα θύματά της το συνολικό χρηματικό ποσό των (11.000!) ευρώ περίπου. […] Το προανακριτικό έργο συνεχίζεται από το Τμήμα Ασφάλειας Καρδίτσας για τυχόν εμπλοκή της 76χρονης σε άλλα όμοια αδικήματα». Κλείνει σιγά- σιγά και η δεύτερη δεκαετία του 21^ου αιώνα και ακόμη ο κοσμάκης τρέχει σε «τσαρλατάνους» να λύσει τα προβλήματά του.

Μαντικές ... απάτες

«Πήγα σε μάγισσες, σε χαρτορίχτρες», λέει με νόημα το δημοφιλές τραγούδι. Και πράγματι λίγοι είναι οι ενήλικοι που με το χέρι στην καρδιά θα αρνούνταν ότι θα ήθελαν να έχουν περάσει- έστω και μία φορά-, «για την εμπειρία», το κατώφλι κάποιου «χαρισματικού» μέντιουμ, μελλοντολόγου, αστρολόγου, καφετζούς, χαρτορίχτρας, χειρομάντισσας ή άλλων νεόφερτων ειδικοτήτων (π.χ. εκείνων που «διαβάζουν» την αύρα μας ή το σπέρμα μας!). Είμαι βέβαιος ότι όλο και κάποιοι από το στενό ή ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον το έχουν κάνει.

Με τις υπαρξιακές μας αναζητήσεις, τις ερωτικές μας προσδοκίες, τις οικονομικές μας ανησυχίες και προ πάντων τον φόβο του θανάτου καταπιάνονται οι εν λόγω επαγγελματίες, που κανείς δεν ξέρει τον ακριβή αριθμό τους. Μια γρήγορη αναζήτηση στο διαδίκτυο φέρνει στην επιφάνεια δεκάδες σελίδες με ονόματα και διευθύνσεις επαγγελματιών σε όλη τη χώρα. Ωστόσο, δηλωμένοι και «αδήλωτοι» συνολικά αγγίζουν τα περί 50.000 άτομα! Μάλιστα, όσο η οικονομική ύφεση βαθαίνει, τόσο η ζήτηση για πάσης φύσεως υπερφυσική συμβουλευτική αυξάνεται και μαζί με αυτή και οι τιμές των ειδικών.

«Σοβαρές» εφημερίδες και περιοδικά λειτουργούν ως φιλόξενη διαφημιστική εστία για όλους αυτούς, χωρίς να αναλογίζονται τον πνευματικό ευτελισμό στον οποίο οδηγούν το αναγνωστικό τους κοινό. Η τηλεόραση, προπάντων, κάνει «χρυσές δουλειές», αλλά και μεγαλύτερο κακό- κατά τη γνώμη μου- καθώς βάζει τους επιτήδειους κερδοσκόπους στα σπίτια των αφελών, οι οποίοι αναζητούν στα χαρτιά, στον καφέ και στα άστρα τη λύση των προβλημάτων τους, με το αζημίωτο, βέβαια. Η νοοτροπία αυτή φέρνει στην επιφάνεια ένα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα που έχει να κάνει με την ανασφάλεια που νιώθουν οι σύγχρονοι άνθρωποι, οι οποίοι αναζητούν στηρίγματα και επενδύουν φρούδες ελπίδες σε χώρους και πρόσωπα που μόνο ως απατεώνες μπορούν να χαρακτηριστούν, επικίνδυνοι έμποροι ελπίδων, γεγονός που θα έπρεπε να ενεργοποιήσει το ενδιαφέρον της υπεύθυνης Πολιτείας, αφού αποτελεί ένα ακόμη φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας στη χώρα μας.

Βλέποντας, όμως, με ψύχραιμη ματιά το θέμα καταλήγουμε και στο εξής συμπέρασμα. Μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που προσφεύγουν σε αυτούς τους «τσαρλατάνους», είναι αυτοί που αποφεύγουν με κάθε τρόπο να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους. Γι' αυτούς ό,τι κακό τους συμβαίνει, ψάχνουν να βρουν εξωτερικές αιτίες, δηλαδή ότι κάποιος άλλος φταίει για τη δική τους κακοδαιμονία. Δε θέλουν να κοιτάξουν την εσωτερική τους κατάντια και να αγωνιστούν για να τη διορθώσουν. Δε θέλουν να αλλάξουν τρόπο ζωής, να ξεβολευτούν από τις συνήθειές τους. Γι' αυτό και πρέπει να ρίξουν αλλού τις ευθύνες. Έχει, για παράδειγμα, κάποιος μια διαπροσωπική δυσκολία, είναι αντικοινωνικός και επομένως δεν μπορεί να παντρευτεί; Αντί να προσπαθήσει να διορθώσει τον εαυτό του βρίσκει την εύκολη λύση: «Μου έκαναν μάγια» και τρέχει στους αγύρτες να του τα λύσουν. Ζητάει, δηλαδή, τη μαγική λύση, που δε χρειάζεται κόπο και αγώνα. Άλλος, πάλι, ζει μ' έναν αρρωστημένο τρόπο ζωής και κάποτε αρρωσταίνει πραγματικά; Δεν προβληματίζεται γι' αυτό, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη του για την αρρώστιά του, δε θέλει να αλλάξει τρόπο ζωής, αλλά ψάχνει να βρει κάποιους εχθρούς που τον επιβουλεύονται και του έχουν κάνει μάγια. Η προσφυγή στο μέντιουμ είναι η πλέον εύκολη και ανώδυνη «λύση».

Βεβαίως λύση δεν αποτελεί. Απλώς μια «νάρκης του άλγους δοκιμή», όπως θα ’λεγε και ο ποιητής, δηλαδή, μαντζούνια και παυσίπονα για να ξεγελάνε- οι αφελείς- τον εαυτό τους.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)