ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ! Γιατί τους αποκαλούν έτσι οι λαοί όλου του κόσμου;

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                    

ΦΟΝΙΑδες των λαΩν Αμερικανοι!

Γιατί τους αποκαλούν έτσι οι λαοί όλου του κόσμου;

Παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον τούτες τις μέρες, φίλοι μου, το έγκλημα που διαπράττουν σε βάρος του Συριακού λαού οι Αμερικάνοι με τους συμμάχους τους. Μάλιστα η νέα τους εμπλοκή αποτελεί και πεδίο καυχησιολογίας. «Επιχειρούμε και πολεμάμε σε κάθε γωνιά του κόσμου» καυχήθηκε πρόσφατα ο επικεφαλής της Διοίκησης Ειδικών Επιχειρήσεων, στρατηγός Ρέιμοντ Τόμας[2].

Δεν είναι υπερβολή. Είναι ένα επικίνδυνο ρεκόρ που καταγράφει η αμερικανική πολεμική μηχανή, υπό την προεδρία Τραμπ: Οι ειδικές επιχειρησιακές μονάδες των ΗΠΑ, όλων των όπλων, συμπεριλαμβανομένων και των ειδικών δυνάμεων των «πράσινων μπερέ», αναπτύχθηκαν σε 149 χώρες, αφότου εξελέγη ο Τράμπ, κάνοντας ένα άλμα της τάξης του 150% σε σχέση με την διοίκηση του Μπους του νεότερου (φιλοπόλεμου επίσης) και ένα σύγχρονο ρεκόρ για την στρατιωτική πολιτική των ΗΠΑ ανά τον κόσμο!

Τα πράγματα, όμως, φαίνεται πως είναι ακόμη χειρότερα: «Δεν ξέρουμε ούτε πού ακριβώς επιχειρούμε στον πλανήτη στρατιωτικά ούτε για ποιον λόγο είμαστε εκεί ούτε και τί κάνουμε εκεί» δήλωσε, μάλλον σοκαρισμένος, ο γερουσιαστής, Λίντσεϊ Γκράχαμ, της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, τον Οκτώβριο, με αφορμή τον θάνατο τεσσάρων Αμερικανών στρατιωτών των ειδικών δυνάμεων στον Νίγηρα της Δυτικής Αφρικής. «Οι περισσότεροι Αμερικανοί θα εκπλαγούν, όταν μάθουν ότι οι Ειδικές Επιχειρησιακές Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν αναπτυχθεί στα τρία τέταρτα των χωρών του πλανήτη», συμπλήρωσε.

Και όπως συμβαίνει κάθε φορά που οι Αμερικάνοι επεμβαίνουν με πυραύλους, πολεμικά αεροπλάνα κ.τ.λ. σε κάποια περιοχή, εννοείται στο όνομα της ελευθερίας, ακούγεται το σύνθημα «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι»! Όταν το πρωτάκουσα, μικρό παιδάκι το 1974, δεν καταλάβαινα το νόημά του. Το τεκμηριώνω σήμερα που πλέον ξέρω τα «κατορθώματά» τους. Έχει μεγάλη δόση αλήθειας, αφού, όπως θα διαπιστώσει ο αναγνώστης της στήλης,  η «μακάβρια δράση» τους άρχισε από πολύ παλιά, πιο συγκεκριμένα λίγα μόλις χρόνια από την αναγνώρισή τους ως ανεξάρτητο κράτος!

Ο παρακάτω πίνακας είναι αποτέλεσμα προσεκτικής έρευνας και μπορεί να αποτελέσει τεκμήριο στο συλλογισμό όσων επιχειρηματολογούν σε βάρος του ιμπεριαλισμού, κύριος εκπρόσωπος του οποίου είναι οι Η.Π.Α. Επαναλαμβάνω: οι Ειδικές Επιχειρησιακές Δυνάμεις των ΗΠΑ έχουν αναπτυχθεί στα τρία τέταρτα των χωρών του πλανήτη  (σε 149 χώρες)!

Ιδού, λοιπόν, η δράση τους. 128 χρόνια επεμβάσεων για το καλό υποτίθεται των λαών και την ελευθερία τους.

ΕΤΟΣ	ΧΩΡΑ		ΕΤΟΣ	ΧΩΡΑ
1890	ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ		1954	ΒΙΕΤΝΑΜ
1891	ΧΙΛΗ		1955	ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ
1891	ΑΙΤΗ		1956	ΑΙΓΥΠΤΟΣ
1893	ΧΑΒΑΗ		1958	ΛΙΒΑΝΟΣ
1894	ΣΙΚΑΓΟ		1958	ΙΡΑΚ
1894	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1958	ΚΙΝΑ
1894-95	ΚΙΝΑ		1958	ΠΑΝΑΜΑΣ
1894-96	ΚΟΡΕΑ		1960-75	ΒΙΕΤΝΑΜ
1896	ΠΑΝΑΜΑΣ		1961	ΚΟΥΒΑ
1897	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1961	ΓΕΡΜΑΝΙΑ
1898-1900	ΚΙΝΑ		1962	ΚΟΥΒΑ
1898-1902	ΚΟΥΒΑ		1962	ΛΑΟΣ
1898-1910	ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ		1964	ΠΑΝΑΜΑΣ
1898	ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ		1965	ΙΝΔΟΝΗΣΙΑ
1898	ΓΚΟΥΑΜ		1965-66	ΑΓ. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ
1898	ΜΙΝΕΣΟΤΑ		1966-67	ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ
1898	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1969-75	ΚΑΜΠΟΤΖΗ
1899	ΣΑΜΟΑ		1970	ΟΜΑΝ
1899	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1971-73	ΛΑΟΣ
1899-1901	ΑΙΝΤΑΧΟ		1973	ΝΟΤΙΑ ΝΤΑΚΟΤΑ
1901	ΟΚΛΑΧΟΜΑ		1973	ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ
1901-14	ΠΑΝΑΜΑΣ		1974	ΧΙΛΗ
1903	ΟΝΔΟΥΡΑ		1975	ΚΑΜΠΟΤΖΗ
1903-04	ΑΓ. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ		1976-92	ΑΓΚΟΛΑ
1904-05	ΚΟΡΕΑ		1980	ΙΡΑΝ
1906-09	ΚΟΥΒΑ		1981	ΛΙΒΥΗ
1907	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1981-90	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ
1911-12	ΟΝΔΟΥΡΑ		1981-92	ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ
1911-41	ΚΙΝΑ		1982-84	ΛΙΒΑΝΟΣ
1912	ΚΟΥΒΑ		1983-89	ΟΝΔΟΥΡΑ
1912	ΠΑΝΑΜΑΣ		1983-84	ΓΡΕΝΑΔΑ
1912-33	ΝΙΚΑΡΑΓΟΥΑ		1984	ΙΡΑΝ
1913	ΜΕΞΙΚΟ		1986	ΛΙΒΥΗ
1914	ΑΓ. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ		1986	ΒΟΛΙΒΙΑ
1914	ΚΟΛΟΡΑΝΤΟ		1987-88	ΙΡΑΝ
1914-18	ΜΕΞΙΚΟ		1989	ΛΙΒΥΗ
1914-34	ΑΙΤΗ		1989	ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ
1916-34	ΑΓ. ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ		1989-90	ΠΑΝΑΜΑΣ
1917-33	ΚΟΥΒΑ		1990	ΛΙΒΕΡΙΑ
1918-22	ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ		1990	ΙΡΑΚ
1918-20	ΠΑΝΑΜΑΣ		1991	ΚΟΥΒΕΙΤ
1919	ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ		1990-91	ΣΑΟΥΔΙΚΗ ΑΡΑΒΙΑ
1919	ΟΝΔΟΥΡΑ		1992-94	ΣΟΜΑΛΙΑ
1920	ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ		1992	ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ
1920-21	ΔΥΤΙΚΗ ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ		1992-94	ΣΟΜΑΛΙΑ
1922	ΤΟΥΡΚΙΑ		1993-95	ΒΟΣΝΙΑ
1922-27	ΚΙΝΑ		1994-96	ΑΙΤΗ
1924-25	ΟΝΔΟΥΡΑ		1995	ΚΡΟΑΤΙΑ
1925	ΠΑΝΑΜΑΣ		1996-97	ΖΑΙΡ (ΚΟΓΚΟ)
1927-34	ΚΙΝΑ		1997	ΛΙΒΕΡΙΑ
1932	ΕΛ ΣΑΛΒΑΔΟΡ		1997	ΑΛΒΑΝΙΑ
1941-45	Β΄ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ		1998	ΣΟΥΔΑΝ
1946	ΙΡΑΝ		1998	ΙΡΑΚ
1946	ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ		1999	ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑ
1947	ΟΥΡΑΓΟΥΑΗ		2000	ΥΕΜΕΝΗ
1947-49	ΕΛΛΑΔΑ		2001	ΣΚΟΠΙΑ
1948-49	ΚΙΝΑ		2002	ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ
1948	ΓΕΡΜΑΝΙΑ		2003	ΙΡΑΚ
1948-54	ΦΙΛΙΠΠΙΝΕΣ		2011	ΛΙΒΥΗ
1950	ΠΟΥΕΡΤΟ ΡΙΚΟ		2018	ΣΥΡΙΑ
1950-53	ΚΟΡΕΑ		ΑΥΡΙΟ	ΑΡΑΓΕ ΠΟΥ;
1953	ΙΡΑΝ		ΜΕΘΑΥΡΙΟ	ΑΡΑΓΕ ΠΟΥ;

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

·         Λάιμ Ουίλιαμ ( 2003). Το κράτος του κακού, Εκδόσεις Κανάκη, Αθήνα.

·         Ειδησεογραφικά ρεπορτάζ (Θανάση Τσακίρη για την εφημερίδα ΕΠΟΧΗ, Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2001)

·         Αρχεία Κογκρέσου (23 Ιουνίου 1969): 180 Αποβάσεις: Διεύθυνση Ιστορίας του Σώματος του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] http://tvxs.gr/news, 26/12/2017.

Ναι, αλλά για ποιον δημοσιογράφο μιλάμε;

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Αφόρμηση του σημερινού κειμένου αποτέλεσαν τα ευρήματα δημοσκόπησης της ΚΑΠΑ RESEARCH για λογαριασμό της Λαρισαϊκής εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», τα οποία δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη Τρίτη 10 Απριλίου, όπου μεταξύ άλλων πάντα σε επίπεδο Θεσσαλίας, ο δημοσιογράφος είναι η δημοφιλέστερη απάντηση (49%) στο ερώτημα «ποιος είναι περισσότερο ικανός να ασκήσει επιρροή στην ελληνική κοινωνία σήμερα;». 

Ναι, αλλά για ποιον δημοσιογράφο μιλάμε;

Στη σύγχρονη εποχή, της πληροφορίας και της τεχνολογικής υπερεξέλιξης, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.) έχουν μια κυριαρχική και αξιομνημόνευτη παρουσία. Ο δημοσιογράφος πράγματι αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα μέσα και το κοινό και επιτελεί κοινωνική αποστολή με καταλυτική επίδραση στη διαμόρφωση της ζωής ατόμων και λαών. Η δύναμη που έχει στα χέρια του και που απορρέει από τη δυνατότητά του να αποκαλύπτει, να κρίνει, να ελέγχει αλλά και να κατευθύνει, μπορεί όμως, να τον οδηγήσει στην ηθική αλλοτρίωση, σε ανάρμοστη συμπεριφορά και στην ικανοποίηση ιδιοτελών στόχων.

Φαντάζομαι πολλοί αναγνώστες θα συμφωνούσαν μαζί μου πως αρκετοί από τους προβεβλημένους δημοσιογράφους φαίνεται να οδηγήθηκαν σε τέτοιες ατραπούς ηθικής παρακμής. Θα αναφέρω ένα τέτοιο παράδειγμα, αν και είναι πάρα πολλοί, αφού για Έλληνες δημοσιογράφους που εκπαιδεύονταν από το ΔΝΤ, ώστε να εκφράζουν θέσεις υπέρ του Ταμείου έκανε λόγο στις 15/6/2015 ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Ταμείο Παναγιώτης Ρουμελιώτης. Σύμφωνα με τον κ. Ρουμελιώτη οι δημοσιογράφοι αυτοί παρακολουθούσαν σεμινάρια στην Ουάσιγκτον για να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ αλλά και της Κομισιόν[2]! Μάλιστα η τότε πρόεδρος της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου δήλωσε πως «Στην Ελλάδα κάποιοι είχαν αναλάβει, εργολαβικά, στα δελτία Ειδήσεων, να αποκρύψουν ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο», ενώ έκανε μάλιστα και ονομαστική αναφορά στο δημοσιογράφο, Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος, όπως είπε η πρόεδρος, «το ομολογεί στο βιβλίο του». Και μιας και αναφέρθηκε το όνομά του ας εστιάσουμε σ’ αυτόν.

Γιάννη Πρετεντέρης. Παραθέτω κείμενο[3] που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο: «Χωμένος και μόνος πλέον αλωνίζει στη συχνότητα του Θέμου. Αναστασιάδη («ΘΕΜΑ radio»), αφήνοντας κάθε πρωί σε γενναίες δόσεις τον ρατσισμό, τον αντικομμουνισμό και τον σεξισμό του ο ξεπεσμένος σταρ της τηλεόρασης, Γιάννης Πρετεντέρης. Από εκπρόσωπος πασών των κυβερνήσεων, των καναλαρχών και των επιχειρηματιών, που έβγαινε στο γυαλί αυστηρός, καλοσιδερωμένος και καλομακιγιαρισμένος, έγινε τώρα το κλοτσοσκουφάκι των Μαρινάκη-Αναστασιάδη. Ο λατρεμένος του Λαμπράκη και του Στ. Ψυχάρη ασχημονεί καθημερινά στη αγοραία γλώσσα του πεζοδρομίου. Οι καυτές εμφανίσεις του στα γήπεδα και το μίσος του για την Αριστερά έχουν σημαδέψει, εξάλλου, το φτωχό σε σπουδές «δημοσιογραφικό» βιογραφικό του. […]. Μια μισαλλόδοξη φωνή και μια ξεπεσμένη πένα της δημοσιογραφίας. Αυτό και μόνο αποπνέει πλέον εκείνος που κάποτε έδινε γραμμή, κατακεραύνωνε τους απεργούς εργαζόμενους, στηλίτευε τις κινητοποιήσεις και μιλούσε αυστηρά στους πολιτικούς παράγοντες. Κι ό,τι απέμεινε από τα περασμένα μεγαλεία είναι μια «στριγγλιάρικη» φωνή, και μάλιστα την ίδια ώρα που ο Γ. Τράγκας σαλπίζει την «επανάσταση» σε διπλανή συχνότητα!».

Όπως ανέφερα και πιο πάνω θα μπορούσα να γράψω και για άλλους «δημοσιογράφους»- ακριβοπληρωμένες πένες που στα δελτία ειδήσεων των 8 έσχιζαν τα ιμάτιά τους για τα βάσανα του απλού πολίτη (ξεχνάει κανείς την Όλγα Τρέμη, τον Μανώλη Καψή, το Γιώργο Παπαχρήστο κ.α), αλλά δεν έχω άλλο σάλιο να φτύσω, ή για να φανώ ψύχραιμος, σέβομαι το χώρο που φιλόξενα μου παραχωρείται.

Ωστόσο, κλείνοντας, υπογραμμίζω δύο πράγματα: Πρώτον, συμφωνώ απόλυτα με το εύρημα της έρευνας που σημείωσα προλογικά με μια επισήμανση, όμως: μιλάμε (και ψάχνουμε) για εκείνον τον δημοσιογράφο που θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας για ένα ζήτημα και, παράλληλα, θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών. Δεύτερον, έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους δημοσιογράφους των επαρχιακών σε σχέση με αυτούς των μεγάλων Μ.Μ.Ε.- ιδίως της Αθήνας.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος».  (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Κάποια στιγμή θα μάθουμε τα ονόματά τους και τα «δώρα» που έπαιρναν, το κακό όμως στη χώρα και τους Έλληνες πολίτες με την «Ενσωματωμένη δημοσιογραφία», όπως την αποκαλεί σε κείμενό του στο  enikos.gr (Παρασκευή 14 Μάρ 2014) ο Νίκος Μπογιόπουλος, το έκαναν.

[3] Δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την Πέμπτη 15 Μαρτίου, 2018.

Η Παναγία γράφει στο Χριστό για τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση!

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

tokinitro.blogspot.com (ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ)

Σε όλη τη διάρκεια των εορτών τα κείμενα που επιμελούμαι ή γράφω θα είναι στο κλίμα των ημερών. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη “Τα Γράμματα της Παναγίας”.[2] Στο συγκεκριμένο έργο ο συγγραφέας μάς λέει όσα κατά τη γνώμη του ήθελε να πει η Παναγία, ως μάνα, στον Μοναχογιό της, βιώνοντας τα όσα έγιναν τις φοβερές εκείνες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

Η Παναγία γράφει στο Χριστό για τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση!

«Οι γειτόνισσες -ας είναι καλά- πασχίζουν να με ησυχάσουν. Ανόητη που είσαι, καημένη Μαρία, μου λένε. Ο γιος σου μπήκε στην Ιερή Πολιτεία σαν βασιλιάς. Ο λαός βγήκε να τον προϋπαντήσει, κρατώντας στα χέρια του κλαδιά από φοίνικες. Οι κοπελιές έβγαλαν τις κουβέρτες από τα μπαούλα τους και τις έστρωναν στο πέρασμά του. Τα πλήθη έψελναν ενθουσιασμένα: «Ωσαννά τω Υιώ Δαυίδ·ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου·ωσαννά εν τοις υψίστοις». Ο γιος σου μπήκε στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι σαν βασιλιάς. Όμως, όσο μου τα λένε αυτά οι γειτόνισσες, Μοναχογιέ μου, τόσο πληθαίνει ο φόβος μέσα μου…» (Μεγάλη Δευτέρα).

«Τότε σηκώθηκε ένας υπόκωφος θόρυβος μέσα στο πλήθος, που δεν άργησε να γίνει «γιούχα». Μα ο ξένος συνέχισε να βαδίζει χαμογελώντας για το ναό. Μόνο που τώρα αντί για λουλούδια, φορούσε στο κεφάλι ένα αγκάθινο στεφάνι. Πάγωσα. Αυτό το κεφάλι, το ’χα χαϊδέψει πολλές φορές. Αυτό το κεφάλι ήταν του γιου μου, ήταν το δικό σου κεφάλι, μικρό μου αγόρι. Θέλησα να τρέξω να τ’ αγκαλιάσω, μα κάτι με κρατούσε καρφωμένη στη θέση μου. Τώρα μαζί με τα «γιούχα» ακούγονταν και βρισιές. Τα χέρια που μέχρι πριν λίγο κουνούσαν μαντήλια, είχαν σφιχτεί σε γροθιές» (Μεγάλη Τρίτη).

«Τους ξέρω καλά τους Φαρισαίους, γιε μου. Όσο δεν σηκώνεις κεφάλι σε ονομάζουν ελεύθερο πολίτη. Όσο ανέχεσαι τις αδικίες τους, σε ονομάζουν τίμιο οικογενειάρχη. Όσο τους κολακεύεις, σε χαϊδεύουν προστατευτικά στον ώμο. Αλίμονο, όμως, σ’ εκείνον που θ’ αμφισβητήσει την «αγιότητά» τους. Τίμημα ο θάνατος. Αλίμονο σε σένα, γιε μου!» (Μεγάλη Τετάρτη).

«Ντράπηκα που είχα χτυπήσει την πόρτα και κούρνιασα σε μια γωνιά του κατωφλιού και περίμενα. Όπως μια ζωή… περίμενα. Και ήμουν, σχεδόν, χαρούμενη, αντράκι μου! Ήσουν καλά και αυτό έφτανε! Και στο δρόμο ούτε Γραμματείς, ούτε Φαρισαίοι… Έκανε κρύο μα δε μ’ ένοιαζε. Καταλάβαινα πως έτρεχε αίμα απ’ τις πατούσες μου, μα δεν μ’ ένοιαζε. «Τι ανάγκη έχω εγώ, όταν ο γιος μου είναι καλά», αναρωτήθηκα. (Μεγάλη Πέμπτη).

«Τώρα που ξεστόμισες την τρομερή λέξη «Τετέλεσται», Μοναχογιέ μου, δεν μπορώ πια να κλάψω· δεν μπορώ πια να κραυγάσω· δεν μπορώ πια να σε κοιτάξω στα μάτια· δεν μπορώ πια ν’ απλώσω τα χέρια μου να σ’ αγκαλιάσω. Ήταν τόσοι πολλοί οι «θάνατοι» που έζησα σήμερα, που δεν ξέρω πότε στέρεψαν τα μάτια μου απ’ το τελευταίο τους δάκρυ. Ήταν τόσο μεγάλο το δάσος των καρφιών που μπήχτηκαν στην καρδιά μου, που δεν ξέρω με ποιο απ’ όλα καρφώθηκε η τελευταία μου κραυγή» (Μεγάλη Παρασκευή).

«Δεν μπορώ να το ξέρω ακόμα, αλλά όσο το σκέφτομαι, τόσο νιώθω τη μικρή κλωστίτσα του φωτός να πολλαπλασιάζεται μέσα μου και να γίνεται μία δέσμη από ηλιαχτίδες. Τόσο νιώθω ότι η μικρή φωνούλα του μοναχικού λιναρίτη, γίνεται μία θεσπέσια μελωδία. Τόσο νιώθω ότι η ματωμένη ρίζα της άνοιξης γίνεται ένας ολάνθιστος κήπος. Απριλομάη μήνα. Και, να, που ενώ ο ήλιος δύει, εγώ νιώθω πως μέσα μου έχουν κάμει κατοχή ένα δάσος από ηλιαχτίδες, ένα ατέλειωτο κελάηδημα αμέτρητων πουλιών κι ένα μυριομύριστο εξαίσιο περιβόλι. Εσύ, καλέ μου, που είσαι κιόλας αναστημένος μέσα μου!» (Μεγάλο Σάββατο).

Καλό Πάσχα σε όλους σας, φίλοι μου. Με υγεία και αισιοδοξία!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, «Τα Γράμματα της Παναγίας» (έχει εκδοθεί σε βιβλίο από την Ι.Μ. Κισάμου και Σελίνου, με επιμέλεια Αντώνη Βακάκη), 2013.