Όταν η αγάπη της μάνας από ευλογία γίνεται ασήκωτο βάρος

                                            

                                                    

                                                                               Ψύχραιμη ματιά 

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Όταν η αγάπη της μάνας από ευλογία γίνεται ασήκωτο βάρος

            Το συμβάν είναι αληθινό. Το καταγράφει η Μεσσάρη Σοφία, Κλινική Ψυχολόγος & Οικογενειακή Θεραπεύτρια[2]. Της το διηγήθηκε μια πελάτισσά της ως εξής.

-«Όχι, δε θέλω να το κάνω!».

Ο τετράχρονος γιος μου αρνήθηκε κατηγορηματικά να σταματήσει το παιχνίδι του, για να ετοιμαστεί για φαγητό. Τον κοίταξα για λίγο και μετά έσκυψα και του είπα χαμογελώντας με γλύκα: «Έλα μικρούλη μου! Δε θα το κάνεις αυτό για τη μαμά που σ’ αγαπάει;». Κάθε αντίσταση του μικρού κατέρρευσε ως δια μαγείας κάτω από τη γλυκιά αλλά αποφασιστική συναισθηματική πίεση που του άσκησα! Η όλη σκηνή με προβλημάτισε, καθώς πίσω από την επιφανειακή μου γλύκα έκρυβα μια πρόθεση ξεκάθαρα χειριστική: Χρησιμοποίησα την αγάπη που ξέρω ότι νιώθει ο γιος μου για μένα, για να τον επηρεάσω να κάνει αυτό που θέλω!».

Όταν το διάβασα, μου ήρθαν στο νου τα λόγια ενός φίλου μου πριν από χρόνια για τον συναισθηματικό εκβιασμό που χρησιμοποιούσε η μητέρα του, για να τον ελέγχει. «Η μάνα μου ήταν πάντα σαν μια βαριά σκιά στη ζωή μου. Για πολλά χρόνια ένιωθα μόνο τη ζεστή θαλπωρή της αγκαλιάς της. Τώρα καταλαβαίνω ότι το βάρος της αγκαλιάς της με «έπνιξε»! Κάθε φορά που επιχειρούσα να κάνω κάτι δικό μου, με κοίταζε με ένα γλυκό παράπονο που έκρυβε θλίψη και αποδοκιμασία, και τότε ήξερα ότι δεν έπρεπε να το κάνω. Δεν ήθελα να την πληγώσω. Ποιος θέλει να πληγώσει την ίδια του τη μάνα!».  Ναι, ποιος θέλει να πληγώσει τη μάνα του… μόνο που η σχέση του με την μητέρα του και η αδυναμία του να της αντισταθεί είχε ουσιαστικά διαλύσει τον γάμο του.

Το σενάριο, φίλοι μου, δεν είναι τόσο ασυνήθιστο, ειδικά στην ελληνική κοινωνία. Ωστόσο, η ανάπτυξη του παιδιού είναι μια εξελικτική πορεία χωρισμών, μιας σταδιακής απεξάρτησης από τη μάνα[3]. Ο πόνος του χωρισμού, καθώς το «σπλάχνο» μιας μάνας αργά αλλά σταθερά απομακρύνεται από κοντά της είναι φυσιολογικός και δεν δημιουργεί πρόβλημα σε μια ώριμη και ψυχολογικά αυτάρκη μητέρα. Μια μητέρα, όμως, που δεν έχει μάθει– λόγω της δικιάς της αναπτυξιακής πορείας– να στέκεται στα πόδια της, γέρνει πάνω στη σχέση με το παιδί της, όπως ένας κουτσός σε ένα δεκανίκι, αποζητώντας ανακούφιση και στήριξη, για να βαδίσει στη δικιά της τη ζωή.

Δυστυχώς στην ελληνική κοινωνία η μάνα στις πλείστες των περιπτώσεων χρησιμοποιεί κάθε μέσο, ακόμη και την ίδια τη αγάπη ανάμεσα σε εκείνη και το παιδί της, για να κρατήσει το «δεκανίκι» της.  Τότε η αγάπη της μάνας από ευλογία γίνεται ασήκωτο βάρος με οδυνηρές συνέπειες για τη ζωή του παιδιού της. Είναι ένα θλιβερό παράδοξο, όταν η μάνα, η πηγή της ζωής, γίνεται σκιά που συνθλίβει τη ζωή…

Αλλά και ο κορυφαίος ψυχοθεραπευτής- ψυχαναλυτής Ματθαίος Γιωσαφάτ σε συνέντευξή του στην Τζίνα Δαβιλά ( www.protagon.gr, 7 Μαρτίου 2011) θεωρεί ως κύριο σφάλμα της Ελληνίδας μάνας να μην ενδιαφέρεται πραγματικά για το παιδί της. Και το εξηγεί: Πολλές γυναίκες, επειδή δεν τα πάνε καλά με τον άνδρα τους, ως μητέρες βλέπουν στον γιο τον μελλοντικό τους προστάτη  και σύμμαχο. Αυτός είναι ο περίφημος δεσμός της Ελληνίδας με το γιό της. Αυτή η σχέση, βέβαια, δεν υφίσταται για τις ανάγκες του παιδιού, αλλά για τις δικές της, πράγμα που καταλαβαίνει το αγόρι αργότερα, συνειδητά ή ασυνείδητα, ότι δηλαδή όλη η φροντίδα ήταν για τις δικές της ανάγκες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα και άνδρες και γυναίκες να μην έχουν επιτυχημένες σχέσεις και επιπρόσθετα οι άνδρες να μην εμπιστεύονται τις γυναίκες. Για αυτά ευθύνεται η σχέση που ανέπτυξε η μάνα με τον γιό της. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλά από τα τραγούδια μιλάνε για προδοσία, εγκατάλειψη, εκφράζοντας παράπονα. Ουσιαστικά απευθύνονται στη μάνα!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] http://www.ptks.gr, άρθρα

[3] Πρόκειται για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», για το οποίο έχω μιλήσει σε προηγούμενο κείμενό μου (Πρωινός Τύπος, Πέμπτη 8/9/2016, σελ. 3: «Η αποχώρηση των παιδιών από τη γονική εστία: Το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς»)

Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.

Λα Ροσφουκώ, Γάλλος συγγραφέας (1613-1680) 

Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Τη βλέπω καθημερινά κάθε πρωί από τις 7 να καθαρίζει στην περιοχή του Αγ. Κωνσταντίνου της πόλης μας με εμφανή εργατικότητα και μεράκι για αυτό που κάνει. Δεν την ξέρω. Φαίνεται καινούρια στην περιοχή. Εικάζω πως είναι προσληφθείσα με κάποιο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας (τα γνωστά πεντάμηνα, που τώρα με την «αριστερή» κυβέρνηση έγιναν επτάμηνα ή οκτάμηνα, δε θυμάμαι καλά!).

Και όμως… Σε μια εποχή που και το αυτονόητο θεωρείται ζητούμενο, σε μια χώρα που ταλανίζεται από την οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση υπάρχουν κάποιες φωτεινές αχτίνες αισιοδοξίας και ελπίδας, που μας  δείχνουν πως τίποτα δε χάθηκε ακόμα… όσο υπάρχουν άνθρωποι αξιοπρεπείς.

Βγαίνοντας κάθε πρωί στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή ξεκινώντας για τη δουλειά μου,  τη βλέπω να σαρώνει με μεράκι τα πεζοδρόμια, να αδειάζει τα καλαθάκια της περιοχής από τα σκουπίδια και  να παραδίδει τη ζώνη ευθύνης της πεντακάθαρη την ώρα που σχολάει. Αυτά δεν τα παρατηρώ μόνο εγώ, αλλά έχουν τύχει και της προσοχής των γειτόνων μου, οι οποίοι την παρακολουθούν από τα γύρω καταστήματα.

Φυσικά υπάρχουν και άλλοι φιλότιμοι εργαζόμενοι σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους.  Με εντυπωσιάζει, ωστόσο, η σχολαστικότητά της στο καθάρισμα σαν να πρόκειται για το ίδιο της το σπίτι.

Έχω τη γνώμη πως ο Δήμος θα πρέπει να επιβραβεύει με κάποιο τρόπο  τέτοιους υπαλλήλους, οι οποίοι με την εργατικότητα και το φιλότιμό τους γίνονται πρότυπα για όλους εμάς σε όποιο εργασιακό περιβάλλον εργαζόμαστε. Αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: επειδή τέτοιοι εργάτες κρατάνε ακόμα ζωντανό το κράτος και το πράττουν αμειβόμενοι ελάχιστα και για ελάχιστο χρόνο. Και παρόλο που γνωρίζουν πως, όταν τελειώσει η σύμβαση, θα απολυθούν αυτοδικαίως (πόσο απαίσια μου φαντάζει πάντα αυτή η λέξη), αυτοί εργάζονται με ευσυνειδησία. Μόνο και μόνο γιατί αγαπούν τον τόπο τους  και τους αρέσει να είναι όμορφος και καθαρός. Μόνο και μόνο διότι έχουν αξιοπρέπεια!

Και εγώ, λοιπόν, που έχω την πρόσβαση, στα μέσα ενημέρωσης θεωρώ υποχρέωσή μου να προβάλλω κάθε τι καλό, με την ελπίδα να παραδειγματιζόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Όσο αφορά τη συγκεκριμένη κυρία αλλά και όλους τους συναδέλφους της, που, αν και άσημοι, από τα άγρια χαράματα[2], προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο περισσότερο καλό από πολλούς διάσημους και αναγνωρίσιμους πολίτες αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Φαίδρου Μπαρλά[3].

ΟΙ ΟΔΟΚΑΘΑΡΙΣΤΑΙ

Ξημερώνει.

Απάνω
οι άγγελοι πλένουν το στερέωμα, παραδίδουν τον ουρανό στίλβοντα[4] και υγρό.

Οι οδοκαθαρισταί κάτω καθαρίζουν τους δρόμους.
Σταματούν πού και πού,
ανεμίζουν το σφουγγαρόπανο οι πρώτοι,
τη σκούπα οι δεύτεροι,
χαιρετιούνται.
Οι οδοκαθαρισταί
διαγράφουν τα ίχνη των νεκρών
της χθεσινής ημέρας·
εξαφανίζουν τους λεκέδες απ’ το αίμα
του σκοτωμένου ποδηλάτη,
το άδειο πακέτο των τσιγάρων, το γράμμα
που δε φυλάχτηκε στο συρτάρι...
Οι οδοκαθαρισταί είναι
οι «πρωτοπόροι της αύριον».
Σηκώνονται, φωνάζουν στους αγγέλους:
«Εμείς, συνάδελφοι, το χρέος μας το κάναμε.
η ευθύνη ανήκει τώρα στο Θεό […]».

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Καμιά φορά από τις 4-5 π.μ.!

[3] http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=532

[4] τον ουρανό στίλβοντα: τον ουρανό που λαμποκοπάει, που αστράφτει.

ΒΟΗΘΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ για το τμημα Α1 του 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (4η και 5η Θ.Ε.)

ΠΑΙΔΙΑ,

ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΣΩΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ.

                                                                    ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

http://2stav-glossa.blogspot.gr/2016/10/4.html            (4η Θ.Ε.)
 και

http://filologikagymnasium.blogspot.gr/2015/03/5.html           (5η Θ.Ε.)

Ας το ξανασκεφτούμε: το άγχος σκοτώνει!

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Το επάγγελμα του εκπαιδευτικού- ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα και προπάντων του καθηγητή φροντιστηρίου- κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στον κατάλογο των στρεσογόνων επαγγελμάτων[2], οι δε εκπαιδευτικοί αλλά και οι άλλοι εργαζόμενοι[3] γενικότερα ανήκουν στην ομάδα των επαγγελματιών που είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στο σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης και όχι μόνο. Το παρόν κείμενο έχει ως αφόρμηση το θάνατο τριών συναδέλφων μου στην- ιδιωτική και δημόσια- εκπαίδευση το τελευταίο δίμηνο, και επαναφέρει ένα θέμα που είναι γνωστό[4]. Πιο πολύ αναστοχαστικά λειτουργεί, λοιπόν.

Ας το ξανασκεφτούμε: το άγχος σκοτώνει!

Ποια είναι η «καρδιά» ενός αυτοκινήτου; Εύκολη η απάντηση: ο κινητήρας του. Και ποιος είναι ο βασικός «εχθρός» του κινητήρα; Οτιδήποτε τον καταπονεί κάνοντάς τον να υπερπροσπαθεί, όπως για παράδειγμα το να τον «ζορίζει» ο οδηγός οδηγώντας σε πολύ υψηλές στροφές με τέρμα το γκάζι. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Ο κινητήρας εγκαταλείπει... τα εγκόσμια νωρίτερα από τον χρόνο που όριζαν οι προδιαγραφές του.

Όταν όλα αυτά αφορούν ένα αυτοκίνητο, το κακό είναι μικρό. Σκεφθείτε, όμως, ότι η εικόνα που μόλις σας παρουσιάσαμε είναι ακριβώς η ίδια με εκείνη που αφορά τον σημαντικότερο «κινητήρα», την καρδιά μας. Μόνο που στη θέση του γκαζιού πρέπει να βάλετε το στρες. Είναι αυτό που κάνει την καρδιά να καταπονείται λειτουργώντας... σε υψηλές στροφές και είναι αυτό που μπορεί - δυστυχώς - να την κάνει να παρουσιάσει βλάβη, ίσως και μη αναστρέψιμη, πολύ νωρίτερα από αυτό που θα όριζαν οι προδιαγραφές της.

Αυτό δείχνει σχετικά πρόσφατη έρευνα με ελληνική υπογραφή, η οποία δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο «Atherosclerosis»[5]. Σύμφωνα με τα ευρήματά της, το στρες συνδέεται με αύξηση σημαντικών δεικτών που αποτελούν τον «καθρέφτη» της καρδιαγγειακής υγείας και οι οποίοι δείχνουν ποιο θα είναι το μέλλον της. Το εύρημα αυτό λαμβάνει μάλιστα μεγαλύτερη βαρύτητα αν αναλογιστείτε ότι από την έρευνα προέκυψε επίσης πως ένα σεβαστό ποσοστό των ελλήνων συμμετασχόντων ανέφερε ότι το άγχος αποτελεί «τακτικό επισκέπτη τους». Δήλωσαν δηλαδή ουσιαστικά ότι πατούν ασταμάτητα... γκάζι οδηγώντας την καρδιά τους στο να εμπλακεί σε «ατύχημα» - αν όχι σε «δυστύχημα»...

Αν και κάποιοι δεν το πιστεύουν μέσα τους πραγματικά, το στρες είναι η αιτία για πολλά προβλήματα υγείας, φίλοι μου. Το στρες είναι να αποδυναμώνει το ανοσοποιητικό σύστημα, με αποτέλεσμα να έχουμε πόνους και αρρώστιες. Τι ακριβώς είναι το στρες.

Παράλληλα πολλές φορές σε τέτοιες περιπτώσεις- δηλαδή θανάτου ενός εργαζόμενου- έρχεται στο μυαλό μου και η φράση «ουδείς ασφαλέστερος εχθρός από τον ευεργετηθέντα αχάριστο». Εύχομαι να μη συμβεί το παράλογο και οξύμωρο του να περιμένει η οικογένεια τους να εισπράξει τουλάχιστον ένα «ευχαριστώ», ή τα χρήματα που οφείλονταν στον άνθρωπό τους για την κοπιώδη δουλειά,  για όσα είχε προσφέρει, και αντ’ αυτού να δέχεται συμπεριφορές που δε θα περίμενε ούτε από κάποιον που είχε βλάψει!

Γενικότερα, φίλοι μου, ας θυμόμαστε πως ως άνθρωποι έχουμε κάνει μία πολύ σημαντική επιλογή κατά τη διάρκεια της ζωής μας: Αν θα ακολουθήσουμε το δρόμο της ευγνωμοσύνης για όλα αυτά που έχουμε ή το δρόμο της αχαριστίας για αυτά που δεν είναι δικά μας. Και τελικά είναι προσωπική μας επιλογή αν θα είμαστε χαρούμενοι ή δυστυχισμένοι. Πάντως άνθρωπος που ζει με συνεχές στρες, χαρούμενος δεν είναι.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας "Πρωινός Τύπος". (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Αναλυτικά μιλήσαμε στο κείμενό μας που δημοσιεύτηκε στον Π.Τ. την Κυριακή 12/3/2017), σελ. 3, με τίτλο «Burnout: Το σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης των εκπαιδευτικών».

[3] Γενικότερα για τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στην υγεία των εργαζομένων στην Ελλάδα μιλήσαμε στο κείμενό μας που δημοσιεύτηκε στον Π.Τ. την Πέμπτη  9/3/2017, σελ. 3, με τίτλο «Η οικονομική κρίση επηρεάζει καθοριστικά την υγεία των εργαζομένων».

[4] Ένα καταπληκτικό άρθρο, πολλά σηημεία του οποίου αξιοποιώ, είναι της Θεοδώρας Τσιώλη στην εφημερίδα «Το Βήμα» στις 31/7/2015.

[5] http://www.atherosclerosis.gr

Οικονομική κρίση και τα θύματα του τζόγου

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Οικονομική κρίση και τα θύματα του τζόγου

Η είδηση αγγίζει τα όρια της πρόκλησης. Γιατί πρόκληση είναι κάθε φορά που συμβαίνει το παρακάτω γεγονός. Ποιο είναι αυτό; Η μία και μοναδική επιτυχία στο ΤΖΟΚΕΡ ή το ΛΟΤΤΟ κ.τ.λ. που αποφέρει στον (ένα και μοναδικό επαναλαμβάνω) νικητή αστρονομικά ποσά.  Διαβάζουμε, λοιπόν, σε πηχυαίους τίτλους έντυπων και ηλεκτρονικών Μ.Μ.Ε. τίτλους περίπου τέτοιους: «Ένας τα «σήκωσε» όλα στο Τζόκερ! - 5,6 εκατομμύρια ευρώ τα κέρδη του!», «Ο τυχερός παίκτης «σήκωσε» όλα τα λεφτά, καθώς με ένα δελτίο τυχαίας επιλογής, κατάφερε να πιάσει όχι μόνο το μοναδικό εξάρι αλλά και 19 πεντάρια!», « Ένας υπερτυχερός κέρδισε 1,2 εκατ. Ευρώ στο ΛΟΤΤΟ!»…

Με τον εκάστοτε «υπερτυχερό» εννοείται ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα. Καταρχάς, μακάρι να είναι υπαρκτό πρόσωπο (γιατί και αυτό αμφισβητείται[2]). Κατά δεύτερον, μακάρι αυτός, που κερδίζει τέτοιο ποσό, να είναι κάποιος μεροκαματιάρης, άνθρωπος της βιοπάλης και του μόχθου, που η τύχη[3] του χαμογελά και του δίνει την ευκαιρία να αλλάξει τη ζωή του. Τρίτον- και κυριότερο για μένα- μακάρι όποιος τυγχάνει τέτοιας εύνοιας της να είναι σε θέση να διαχειριστεί αυτή την αναπάντεχη επιτυχία και να μη σαλέψει- κυριολεκτικά ή μεταφορικά (με την έννοια της συμπεριφοράς)- ο νους του, γιατί και οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι λίγες φαντάζομαι.

Ας μιλήσουμε όμως, φίλοι μου, για το κοινωνικό αυτό πρόβλημα που λέγεται τζόγος! Μιλώ για τον τζόγο όλων των ειδών: πατροπαράδοτο (χαρτοπαιξία, ζάρια, παιχνίδια του Ο.Π.Α.Π, ιππόδρομος κ.α.), σύγχρονο (καζίνο, ρουλέτα κ.α.) ή ηλεκτρονικό (διαδικτυακό καζίνο, στοιχήματα ποδοσφαιρικά κ.ά.), παράνομο ή νόμιμο. Ας μιλήσουμε, ακόμη, για τους ανθρώπους εκείνους, που ο τζόγος γίνεται επιζήμιος για τη ζωή τους, αλλά αυτοί δεν είναι σε θέση να ελέγξουν την ανάγκη τους να παίξουν. Μια ισοπεδωτική εξάρτηση που κυριεύει το μυαλό και την καρδιά και οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια από το ζενίθ στο ναδίρ. Ένα αυτοκαταστροφικό πάθος που, αν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα, διαλύει ζωές. 

Τα άτομα αυτά έχουν πολλά κοινά στοιχεία με όσους είναι εθισμένοι στο αλκοόλ, το τσιγάρο, ακόμη και τα ναρκωτικά. Εάν εξετάσει κανείς το ψυχολογικό υπόβαθρο των εθισμένων στις παραπάνω «εμπειρίες», λένε οι ψυχοθεραπευτές, θα δει ότι για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους η κανονική, λογική κατάσταση, δεν είναι μια κατάσταση, μέσα στην οποία νιώθουν καλά. Η καθημερινότητά τους είναι για αυτούς δυσάρεστη και ψάχνουν εμπειρίες που θα τους ανακουφίσουν από αισθήσεις και συναισθήματα, τα οποία θέλουν να αποφύγουν. Επίσης, συχνά τους χαρακτηρίζει μια δυσκολία να επιμείνουν και να προσπαθήσουν να κατακτήσουν στόχους στη ζωή τους, συνήθως διότι είναι πλέον πεπεισμένοι ότι δεν είναι σε θέση να το κάνουν, γι’ αυτό και προτιμούν εύκολες λύσεις για να «αλλάξουν τη ζωή τους». Τέτοιες «λύσεις» φαίνεται, δυστυχώς,  να αποτελούν το ΣΚΡΑΤΣ, ΤΟ ΚΙΝΟ, το  ΠΑΜΕ ΣΤΟΙΧΙΣΜΑ και όλα όσα ανέφερα πιο πάνω.

Η κατάσταση χειροτερεύει όσο σοβεί στη χώρα μας η οικονομική κρίση, αφού πέρα από τους εξαρτημένους/ εθισμένους στα τυχερά παιχνίδια αυξάνονται και οι άλλες δύο κατηγορίες παικτών: Οι «κοινωνικοί» παίκτες, αυτοί δηλαδή που δεν ασχολούνται συστηματικά με τα τυχερά παιχνίδια, αλλά παίζουν περιστασιακά τα λιγοστά χρήματα που τους περισσεύουν (;) και οι «παθολογικοί παίκτες», τα άτομα δηλαδή που έχουν διαρκή, συστηματική και σχεδόν ασταμάτητη ανάγκη ενασχόλησης με τον τζόγο και ως εκ τούτου βρίσκονται ένα βήμα πριν από την τρίτη κατηγορία (τους εθισμένους/ εξαρτημένους παίκτες, οι οποίοι σκέφτονται και ασχολούνται αποκλειστικά και μόνο με τον τζόγο και τα τυχερά παιχνίδια.).

Στους ανθρώπους αυτούς θα ’πρεπε να εστιάσει η Πολιτεία, εάν ήταν ανεξάρτητη από δεσμά η χώρα μας, και όχι στο πως θα εφεύρει και άλλα τυχερά παιχνίδια για τους δύστυχους- και απελπισμένους- πολίτες της. Πάντως σε ό,τι αφορά την εισαγωγή του κειμένου μας (για τον εκάστοτε «υπερτυχερό» του ΤΖΟΚΕΡ ή το ΛΟΤΤΟ κ.τ.λ.) έχω την εξής απορία: Γιατί, όταν υπάρχουν απανωτά Τζακ- Ποτ και συσσωρεύονται τόσα διανεμόμενα κέρδη, αυτά να τα παίρνει ένας υπερτυχερός και να μην υπάρχει «κόφτης» πάνω από ένα ποσό; Να υπάρχει δηλαδή μια «οροφή», π.χ. ένα εκατομμύριο ευρώ και όλα τα άλλα να πηγαίνουν στις παρακάτω κατηγορίες τυχερών.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βλέπε https://patratora.gr/archives/201703

[3] Οι παραδόσεις αναφέρουν ότι η Τύχη είναι θεά τυφλή και είναι ευτυχισμένος αυτός που θα σκοντάψει πάνω του. Οι παραδόσεις αυτές ταυτίζουν την Τύχη με τη Μοίρα.

ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Β’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Με βάση το κείμενο, σχολικό βιβλίο σελίδα 106 ( Ένας αριθμός), την ιστορία - παραμύθι «η Σταχτοπούτα»

https://www.youtube.com/watch?v=wSRZxeAsEMA

και το κείμενο «Ο πιστός φίλος»,

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGYM-A107/391/2590,21871/

 να εντοπίσετε κοινά σημεία «εκμετάλλευσης» και αντίδρασης, γράφοντας ένα κείμενο 150-200 λέξεων.

Ελευθεροτυπία και ο ρόλος του επαρχιακού Τύπου

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας καθιερώθηκε με πρωτοβουλία της Παγκόσμιας Ένωσης Εφημερίδων (ΠΕΕ) και από το 1993 γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου, σε ανάμνηση της Διακήρυξης του Βίντχουκ, μία έκκληση ελευθεροτυπίας που υπέγραψαν Αφρικανοί δημοσιογράφοι το 1991 για ελεύθερα, ανεξάρτητα και πλουραλιστικά Μ.Μ.Ε.Η Παγκόσμια Ημέρα Ελευθεροτυπίας μάς υπενθυμίζει τη σπουδαιότητα της προστασίας του θεμελιωδών δικαιωμάτων της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας του Τύπου. Χωρίς αυτά τα δύο θεμελιώδη δικαιώματα, η Δημοκρατία είναι κενή περιεχομένου. Στο παρακάτω κείμενο εστιάζω στον  ιδιαίτερο ρόλο του επαρχιακού (τοπικού) καθημερινού και περιοδικού Τύπου σε σχέση με την ελευθεροτυπία.

Ελευθεροτυπία και ο ρόλος του επαρχιακού Τύπου

Στη μικρή κοινωνία της επαρχίας, φίλοι μου, τα πάντα σχεδόν είναι είδηση και φυσικά γεγονός άξιο αναφοράς! Η χαρά, η λύπη, το όποιο κοινωνικό μικρό ή μεγάλο γεγονός είναι κοινό. Λίγο ή πολύ μας αφορά όλους! Ο στίβος, το πεδίο της «μάχης» και πολλές φορές το εργαλείο προώθησης της κάθε μορφής διαλόγου, δεν είναι άλλος από τα τοπικά Μ.Μ.Ε. Πίσω δε από κάθε τοπικό έντυπο στοιχίζονται μια σειρά δημιουργών, κάθε μορφής: Λαογράφοι, μελετητές, ιστορικοί, ιστοριοδίφες, απλοί άνθρωποι, οι οποίοι δημιουργούν και κρατάνε ψηλά αυτό που λέμε συλλογικές δραστηριότητες και προβληματισμό. Και όλα αυτά χάρη στην ελευθεροτυπία που υπάρχει.

Επιπλέον, ο τοπικός τύπος προβάλλει και ελέγχει τις πράξεις της τοπικής εξουσίας, των οικονομικών και κοινωνικών εταίρων του λαού. Συμβάλλει στην κινητοποίηση, όταν χρειάζεται, των δημοτών παρέχοντάς τους ταυτόχρονα τα αναγκαία εφόδια για την διαμόρφωση της άποψης. Φέρνει κοντά τον πολίτη στην κάθε μορφής τοπική εξουσία.  Συντηρεί τους δεσμούς της εσωτερικής και εξωτερικής μετανάστευσης με τον τόπο καταγωγής, αποτελώντας το συνδετικό κρίκο και την γέφυρα επικοινωνίας με την γενέτειρα γη.  Αναδεικνύει και καλλιεργεί την Παράδοση, τα ιδιαίτερα πολιτιστικά στοιχεία, τις Τέχνες, την Τοπική Ιστορία, τον Αθλητισμό. Τέλος, ενημερώνει τον πολίτη για τα κάθε είδους αναπτυξιακά προγράμματα, ιδίως αυτά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με αποτέλεσμα να συμβάλλει σημαντικά στην ανάπτυξη της περιφέρειας.

Στο φύλλο της Κυριακής 24 Απριλίου 2016 (Κυριακή των Βαΐων)[2] ανάφερα ένα ενδεικτικό παράδειγμα της πολυφωνίας και ελευθεροτυπίας που χαρακτηρίζει το τοπικό Τύπο: τέσσερις κειμενογράφοι ασχοληθήκαμε με το ίδιο περίπου θέμα, αλλά με διαφορετική οπτική γωνία. Εγώ, η κυρία Αντιγόνη Τσούτσου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός[3], ο κύριος Σωκράτης Βασιλάκος,  γεωπόνος και συγγραφέας[4] και  ο στιχουργός και συνθέτης κύριος Δημήτρης Κατσαούνης, με ποίημα[5]. Και όλες αυτές οι διαφορετικές οπτικές γωνίες- από την πιο «πιστή» έως την πιο «άθεη»- βρισκόταν την ίδια μέρα στην ίδια εφημερίδα! Ο αναγνώστης «διαλέγει και παίρνει», δηλαδή ταυτίζεται, με όποια θέλει. Ή- ακόμη καλύτερα- τις διαβάζει όλες και σχηματίζει τη δική του κρίση.

Στην ελευθεροτυπία, όμως, θα συμβάλλει και η προσωπικότητα του δημοσιογράφου. Μιλάμε για εκείνον τον δημοσιογράφο που θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας για ένα ζήτημα και, παράλληλα, θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών. Πάντως- για να είμαι απόλυτα ειλικρινής απέναντί σας- έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους δημοσιογράφους των επαρχιακών σε σχέση με αυτούς των μεγάλων Μ.Μ.Ε.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Σελίδα 3: Το αληθινό νόημα του Πάσχα είναι η «μεταμόρφωση» της καρδιάς μας!

[3] Σελίδα 19: Κυριακή των Βαΐων: Η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα και οι μεταπτώσεις.

[4] Σελίδα 18: Μήπως πολιτική και θρησκευτική εξουσία υπηρετούν το κεφάλαιο;

[5] Σελίδα 4: «Αλήθειες που δεν λέγονται»