Αλλιώτικους δασκάλους μάς θέλουν οι μαθητές μας

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος ^[1]

Αλλιώτικους δασκάλους μάς θέλουν οι μαθητές μας

«Τι έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια και οι εκπαιδευτικοί του σχολείου στη χώρα μας δεν χαίρουν, ως κλάδος, ιδιαίτερης εκτίμησης^[1]; Διότι το να πούμε ότι οι εκπαιδευτικοί σήμερα είναι λιγότερο καλλιεργημένοι, με λιγότερα προσόντα και λιγότερο κοντά στα παιδιά από τους παλιότερους είναι επιχειρήματα που καταρρέουν με κρότο. Αυτό που συμβαίνει, λοιπόν, είναι ότι έχουν αλλάξει οι προσδοκίες των γονέων. Και αυτό που έχει χάσει την αξία του δεν είναι οι εκπαιδευτικοί ως πρόσωπα αλλά ως ο ρόλος που τους ζητούν οι άλλοι να παίξουν», καταλήγει ο αξιόλογος συνάδελφος.

Πράγματι, ενώ παλιότερα οι γονείς έστελναν τα παιδιά τους στο σχολείο «για να μάθουν γράμματα και να γίνουν σωστοί άνθρωποι στην κοινωνία» σήμερα αυτό έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα, αφού αυτό που πρώτιστα λαχταρούν είναι «να περάσουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο». Με κάθε κόστος και με κάθε τίμημα. Ακόμα και εις βάρος των παιδιών τους. Από τη στιγμή, όμως, που αυτή την εργασία την έχει αναλάβει κατ’ αποκοπή η φροντιστηριακή παιδεία, αυτό για τους γονείς σημαίνει ότι οι εκπαιδευτικοί του σχολείου είναι ανάξιοι και αχρείαστοι. Η χρησιμοθηρική και ωφελιμιστική, λοιπόν,  αντιμετώπιση της παιδείας από τους γονείς είναι η βασική αιτία της απαξίωσης των δημόσιων εκπαιδευτικών.

Ωστόσο, αν ο γονέας, βλέπει το παιδί του ως άλογο κούρσας τότε το επόμενο βήμα είναι να επιλέξει και εκείνον τον εκπαιδευτή που διαθέτει τα καλύτερα «αναβολικά» να το «ντοπάρει». Γιατί, όπως στον αθλητισμό το ντόπινγκ το γεννάει ο πρωταθλητισμός, έτσι και στην εκπαίδευση την εκτόξευση της φροντιστηριακή παιδείας που συνοδεύεται παράλληλα από την απαξίωση του σχολείου τη δημιουργεί ο ανταγωνισμός των γονέων για την επιτυχία των παιδιών τους.

Αλλά και πολλοί από εμάς, τους καθηγητές του Δημόσιου Σχολείου, υιοθέτησαν αυτή τη λαθεμένη αντίληψη, κάποιοι ίσως και με σκοπιμότητα^[2]. Έχουν σαν μοναδικό στόχο τις όσο γίνεται περισσότερες επιτυχίες στις εισαγωγικές και για να τις εξασφαλίσουν αναμασούν μονότονα γνώσεις, που θα μπορούσε να βρει κανείς σε οποιοδήποτε έγκυρο βιβλίο. Φαίνεται να μη νοιάζονται να κεντρίσουν την περιέργεια, να δημιουργήσουν ερωτηματικά, να εξάψουν την φαντασία των νεαρών μαθητών, για την απόκτηση εκείνης της Γνώσης που αποσκοπεί στην ερμηνεία του κόσμου με εργαλείο την επιστήμη.

Οι μαθητές στο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας μας, ιδιαίτερα στο Λύκειο, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό αντιμετωπίζονται στεγνά και αφυδατωμένα ως υποψήφιοι που οφείλουν να ξέρουν τις απαντήσεις σε ερωτήματα που δεν έχουν προλάβει να τους απασχολήσουν ως ανθρώπους και οι καθηγητές, συνεπείς στον ρόλο τους, βιάζονται να δώσουν προκαταβολικά απαντήσεις που θα αρέσουν στους εξεταστές- διορθωτές των γραπτών τους. Αυτή η ατέρμονη και, μέχρι απελπισίας, βαρετή διαδικασία (των Πανελλαδικών Εξετάσεων), που μερικοί ρομαντικοί αποκαλούν μεταλαμπάδευση της γνώσης, εξακολουθεί να συντελείται δεκαετίες τώρα στο «καταθλιπτικό» εκπαιδευτικό σύστημα (Δημόσιο και Φροντιστηριακό) της χώρας μας.

Αλλιώτικους δασκάλους μάς θέλουν οι μαθητές μας, ακόμη και αν πολλοί γονείς τους δε συμφωνούν, αφού σκέφτονται τους χρησιμοθηρικά και ωφελιμιστικά. Να έχουμε ως πρώτο μέλημα να τον εξασκήσουμε να παρατηρούν τον κόσμο και όχι απλώς να τον βλέπουν. Γιατί η παρατήρηση από μόνη της γεννάει απορίες - όσο πιο προσεκτική τόσο πιο πολλές και πιο δημιουργικές. Επιπρόσθετα, να τους καθοδηγούμε πώς να ψάχνουν μεθοδικά τις απαντήσεις στα βιβλία. Τέλος, να εμψυχώνουμε την παρόρμησή τους να τολμήσουν το δικό του δειλό βήμα στην ανακάλυψη του καινούργιου, προσθέτοντας έτσι έναν μικρό κρίκο στην αλυσίδα της γνώσης που κληροδοτείται.

---

[1] Αναρωτιέται ο συνάδελφος Φυσικός Δημήτρης Τσιριγώτης σε ένα καταπληκτικό κείμενό του με τίτλο «Άλλο εκπαιδευτικοί και άλλο εκπαιδευτές αλόγων κούρσας», που δημοσιεύτηκε στο site www.alfavita.gr, την Κυριακή, 14 Φεβρουάριος, 2016.

[2] Σύμφωνα με δήλωση (13/9/2017) του Υπουργού παιδείας, κ. Γιαβρόγλου, «το 25% των καθηγητών  στα μαθήματα που εξετάζονται πανελλαδικά κάνουν ιδιαίτερα στους ίδιους τους μαθητές τους!». Κατ’ εμέ το νούμερο φαίνεται υπερβολικό, το θέμα, όμως, είναι υπαρκτό.

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή συμβαίνει αυτό;

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Γιατί κάθε χρόνο τέτοια εποχή συμβαίνει αυτό;

Πέρυσι τέτοιες μέρες με κείμενό μου στη συγκεκριμένη εφημερίδα[2] αναρωτιόμουν εάν τρεις μέρες πριν από την έναρξη των μαθημάτων της σχολικής χρονιάς 2017-18 έχουν ολοκληρωθεί από το Δήμο οι αποκαταστάσεις ζημιών και άλλες συναφείς εργασίες, όπως ελαιοχρωματισμοί σχολείων ή επισκευές μεγάλης κλίμακας (σε στέγες, υδρορροές κ.α.), και γενικότερα ο καλλωπισμός των σχολικών μονάδων; Και έκανα τέτοιες σκέψεις, επειδή σε επίσκεψη του στο 5^ο Λύκειο Καρδίτσας είδα με έκπληξή μου τον Διευθυντή κ. Ζαχαρή και πολλούς από τους (και τις) εκπαιδευτικούς του σχολείου- μεταξύ των οποίων και τον πρόεδρο της ΕΛΜΕ κ. Καραγιάννη- άλλοι να βάφουν τις αίθουσες διδασκαλίας και άλλοι να καθαρίζουν τα παράθυρα και τα θρανία, ελλείψει καθαριστριών!

Την περασμένη Δευτέρα πήγα νωρίς το πρωί στο νηπιαγωγείο της γειτονιάς μου, έχοντας «υπό μάλης», που λέγανε και οι παλιότεροι, τα δικαιολογητικά για την εγγραφή της κόρης μου στο Νηπιαγωγείο. Πολύ αργά το μεσημέρι, περνώντας από τη περιοχή, είδα τις πόρτες του σχολικό συγκρότημα του Αγ. Κωνσταντίνου  (συστεγάζονται το 13^ο, 21^ο, 37^ο Νηπιαγωγείο, 3^ο και  13^ο Δημοτικό) ανοιχτές. Το γεγονός αυτό μου προξένησε απορία, οπότε πήγα να δω γιατί τα σχολεία είναι ανοιχτά ακόμη τέτοια ώρα. Επέλεξα για αρχή το 37^ο- 13^ο Νηπιαγωγείο, όπου θα φοιτήσει και το παιδί μου.

Μπαίνοντας μέσα προς μεγάλη μου έκπληξη είδα τις διευθύντριες και αρκετές συναδέλφους νηπιαγωγούς γονατισμένες στο πάτωμα να καθαρίζουν τα πλακάκια. Άλλες καθάριζαν τα παράθυρα και μια ετοιμαζόταν- μου είπε- να πάει να καθαρίσει τις τουαλέτες, οι οποίες είναι δύο όλες και όλες για 80-90 παιδάκια!

Δεν πίστευα στα μάτια μου (και στα αφτιά μου) και ρώτησα να μάθω γιατί συμβαίνει αυτό. Μου είπαν πως έως τις 25 Σεπτεμβρίου όλο το σχολικό συγκρότημα έχει μια μόνο καθαρίστρια (!), η οποία προσπαθεί και κάνει ό,τι μπορεί. Στην πορεία διαπίστωσα ότι μια καθαρίστρια έχει και άλλο σχολικό συγκρότημα (2^ο Γυμνάσιο, 2^ο Λύκειο, 5^ο Γυμνάσιο). Και αναρωτιέμαι τα εξής:

Πρώτον: Τι καθαριότητα θα μπορέσει να κάνει η- δύσμοιρη- αυτή γυναίκα, τώρα που ήρθαν οι μαθητές και άρχισαν τα μαθήματα; Εξασφαλίζεται, επομένως, επαρκώς η υγιεινή των χώρων;

Δεύτερον: Είναι λογικό το διοικητικό και διδακτικό προσωπικό κάθε σχολικής μονάδας να αναλαμβάνει την καθαριότητα των χώρων; Αυτή η δουλεία και η ευθύνη τους;

Τρίτον: Τελικά τι είναι αυτό που εμποδίζει το Δήμο, ώστε να υπάρχουν έγκαιρα στα σχολεία καθαρίστριες συμβασιούχες;

Επειδή η υγιεινή είναι σοβαρό ζήτημα, οπότε το παραπάνω ζήτημα προκαλεί ήδη αντιδράσεις- ίσως ακολουθήσουν και πιο «δυναμικές» κινήσεις- καλό είναι ο αρμόδιος για το θέμα αυτό αντιδήμαρχος να δώσει δημόσια κάποια εξήγηση γιατί συμβαίνει αυτή η «ανωμαλία», αν και το καλύτερο θα ήταν να δοθεί κάποια- οριστική- λύση, για να μην ξαναβιώνουμε και ξαναλέμε τα ίδια πράγματα κάθε χρόνο. 

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Πρωινός Τύπος, 8/9/2017, σελ. 3, «Έχει ολοκληρωθεί από το Δήμο ο καλλωπισμός των σχολικών μονάδων;»

ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Α' ΤΑΞΗΣ, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (1η ΕΡΓΑΣΙΑ)

Λέων Τολστόι: «Ο παππούς και το εγγονάκι», σχολικό βιβλίο, σελ. 43

ΕΡΓΑΣΙΑ

Αφού διαβάσετε ξανά το κείμενο με έναν γονέα σας, κατόπιν μιλήστε μεταξύ σας για τα συναισθήματα που νιώθετε, όταν βλέπετε τη συμπεριφορά του ζευγαριού απέναντι στον παππού και όταν βλέπετε την επίδραση αυτής της συμπεριφοράς στο παιδί τους (Κείμενο πάνω από 50 λέξεις).

1η ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ Α’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ του 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

1^η ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ Α’ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ του 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Γράφω σε έναν φίλο μου/ μια φίλη μου ένα μικρό σε έκταση κείμενο (100- 120 λέξεων) και παρουσιάζω τις σκέψεις που έκανα και τα συναισθήματα που ένιωσα την πρώτη μέρα μαθημάτων (όχι προσέλευσης) στο νέο μου σχολείο.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ:  Το κείμενο αρχίζει με μια κλητική προσφώνηση, π.χ.

Αγαπημένε μου φίλη, Κατερίνα, καλημέρα.
..................................................................................................

Για να μην κλαίμε αύριο- μεθαύριο με «μαύρο» δάκρυ

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Τρία νέα παιδιά έχασαν την ζωή τους ενώ άλλα δύο νοσηλεύονται στο νοσοκομείο μετά το πολύνεκρο τροχαίο που σημειώθηκε τα ξημερώματα της περασμένης Παρασκευής στην Κοζάνη, στο 2ο χλμ του επαρχιακού δρόμου Κοζάνης -Κρόκου. Σύμφωνα με την αστυνομία, το δυστύχημα έγινε στις 01:35, όταν το ΙΧ που επέβαιναν οι νεαροί και κατευθυνόταν προς τον Κρόκο, για άγνωστο λόγο ξέφυγε από την πορεία του, χτύπησε σε μια κολώνα και ανετράπη σε διπλανό χωράφι. Σύμφωνα με το kozan.gr, στο αυτοκίνητο επέβαιναν συνολικά πέντε άτομα -τέσσερα αγόρια και μια κοπέλα. Νεκροί είναι δύο 17χρονοι κι ένας 19χρονος (ο οδηγός!), ενώ σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται μια 16χρονη (!) κοπέλα. «Τυχερός» είναι ο πέμπτος νεαρός που τραυματίστηκε ελαφρότερα.

                              Για να μην κλαίμε αύριο- μεθαύριο με «μαύρο» δάκρυ

Με το θέμα αυτό- της οδηγικής παιδείας- έχω επανειλημμένως ασχοληθεί[2]. Άλλωστε, κατανοώ ότι το να ξαναγυρίζουμε στα ίδια θέματα, ψάχνοντας εκ νέου αιτίες και παραλείψεις δεν ξέρω αν τελικά έχει κάποιο νόημα, αφού είναι φανερό πως πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι αμετανόητοι «εραστές» του κινδύνου, επομένως και του θανάτου. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για κάτι ουσιωδέστερο που έχει - κατά τη γνώμη μου- πολύ μεγάλη σχέση και με το παραπάνω θέμα.

Φίλοι μου, είναι δεδομένο ότι τα παιδιά επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από εμάς, τους γονείς τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να οικειοποιούνται πολλές δικές μας συμπεριφορές, νοοτροπίες και αντιλήψεις. Έτσι, είναι φυσικό να μας θεωρούν πρότυπα μίμησης και ταύτισης. Επομένως, το θέμα είναι να αναζητούμε τους τρόπους εκείνους με τους οποίους μπορούμε να αποτελέσουμε θετικό πρότυπο για εκείνα.

Καταρχάς, το πρώτο που αντιλαμβάνονται- από πολύ μικρή ηλικία μάλιστα τα παιδιά- είναι η ποιότητα της σχέσης μας με τη/τον σύντροφό μας. Αν συνηθίζουμε να του/της εκδηλώνουμε την αγάπη μας και να μην τσακωνόμαστε τακτικά, το παιδί νιώθει εσωτερική γαλήνη και ασφάλεια. Το αντίστροφο ισχύει στην αντίθετη περίπτωση. Το παιδί διαισθάνεται αν οι γονείς του είναι αγαπημένοι και γενικά αν το οικογενειακό του περιβάλλον αποπνέει υγεία ή όχι.

Επιπλέον, επειδή σε όλες τις οικογένειες υπάρχουν εντάσεις μεταξύ των μελών της, το ζητούμενο είναι να λύνονται άμεσα. Δείξτε στο παιδί ότι μετά από ένα μίνι καυγά με τη/τον σύντροφό σας, όλα επανέρχονται στην πρότερη καλή μεταξύ σας κατάσταση και δεν επικρατεί...ψυχροπολεμικό κλίμα για μέρες. Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβει ότι οι άνθρωποι μπορεί μεν να διαφωνούν, όμως καλούνται άμεσα να τα ξαναβρούν, όταν υπάρχει αμοιβαία εκτίμηση και αγάπη. Άλλωστε, όταν υπάρχει αγάπη, οι εγωισμοί τίθενται στο περιθώριο άμεσα.

Ο τρόπος που μαθαίνουν τα παιδιά είναι μέσω της μίμησης. Επομένως, για να αποτελέσουν οι γονείς ένα θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους, θα πρέπει να έχουν τον έλεγχο του εαυτού τους. Οι περισσότεροι γονείς ζητούν την πειθαρχία από τα παιδιά τους, αλλά αυτό που θα έπρεπε να επιδιώκουν πρώτιστα θα ήταν να μπορούν οι ίδιοι να πειθαρχούν τον εαυτό τους. Αυτό ισχύει και στην οδηγική συμπεριφορά. Όταν εμείς οι μεγάλοι οδηγούμε απερίσκεπτα (με υπερβολική ταχύτητα, μεθυσμένοι, εγωκεντρικά, σαν να ’ναι ο δρόμος φτιαγμένος μόνο για εμάς), το ίδιο θα κάνουν αργά ή γρήγορα και τα παιδιά μας, με όποιες συνέπειες ελλοχεύουν από τη στάση αυτή. Είναι εύκολο να επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους τα «όχι» και τα «μη»: «Μη λες ψέματα», «Μη φωνάζεις», «Μη χτυπάς», και αργότερα «Μη καπνίζεις»,  «Μην ξενυχτάς», «Μην πίνεις» κλπ., αλλά θέλει προσπάθεια και πειθαρχία και από τους ίδιους τους γονείς, ώστε να κάνουν πράξη αυτά που κηρύττουν.

Συμπερασματικά, αυτό που βλέπουν και πιστεύουν τα παιδιά, αυτό και γίνονται. Ό,τι συμπεριφορές παρατηρούν, αυτές επαναλαμβάνουν. «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει», λέει ο λαός. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να γίνουμε εκείνη η «μηλιά» που κουβαλάει στα κλαδιά της τους σωστούς καρπούς… για να μην κλαίμε αύριο- μεθαύριο με «μαύρο» δάκρυ!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] «Ως χώρα δεν έχουμε οδηγική παιδεία», Πρωινός Τύπος, Πέμπτη 2/3 και Κυριακή 5/3/2017 και «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει», Πρωινός Τύπος, Κυριακή 2/4/2017, σελίδα 3.

Θυμήσου Δάσκαλε

                            

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

H αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο κουδούνι στις σχολικές μονάδες πλησιάζει. Την ερχόμενη Τρίτη (11 Σεπτεμβρίου) θα πρέπει να παρουσιαστούν στα σχολεία τους οι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή- νομίζω- για ένα ενδιαφέρον, θέλω να πιστεύω, κείμενο, αφιερωμένο  σε αυτούς που πασχίζουν καθημερινά στο δημόσιο σχολείο για την προκοπή των νέων ανθρώπων. Μιλώ για τους εκπαιδευτικούς. Το κείμενο είναι της Έλενας Ακρίτα[2] και βλέπει με έντονα  ρομαντική ματιά το έργο των εκπαιδευτικών - που κατά βάθος είναι λειτούργημα, για να μην ξεχνιόμαστε.

Θυμήσου δάσκαλε…

Τώρα που αρχίζει η σχολική χρονιά, θυμήσου, δάσκαλε. Θυμήσου γιατί έγινες δάσκαλος. Γιατί στα δεκαοκτώ σου, διάλεξες αυτόν τον δρόμο. Θυμήσου, δάσκαλε, όλα όσα ξέρεις καλύτερα από μένα. Όλα όσα η ζωή, η ρουτίνα, η μιζέρια συνωμοτούν να ξεχάσεις.

Θυμήσου δάσκαλε…

Θυμήσου το χαμόγελο. Κανένα παιδί δεν μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα χαμόγελο. Μην μπαίνεις στην τάξη με τη μουράκλα. Ναι, έχεις και συ προβλήματα. Ο άνθρωπός σου, ο σπιτονοικοκύρης σου, η πεθερά σου... Έχεις δίκιο. Όμως, το δίκιό σου μην το ξεσπάς στο παιδί. Το παιδί δεν είναι ούτε ο άνθρωπός σου ούτε ο σπιτονοικοκύρης σου ούτε η πεθερά σου. Δε φταίει. Δεν πρέπει να το χρεωθεί.

Θυμήσου το «μπράβο». Πες το με την καρδιά σου. Ένα «μπράβο» μπορεί να είναι πιο αποδοτικό από όλα τα «διδακτέα ύλη» μαζί. Άσε το παιδί που σηκώνει το χέρι του να πάει για «τσίσα». Όντως, μπορεί να κάνει ψιλοκοπάνα του πεντάλεπτου. Όντως, μπορεί να θέλει να αποφύγει το μάθημα. Όμως, αν πρέπει πραγματικά να πάει; Όχι, δεν κάνω πλάκα. Σοβαρολογώ. Καλύτερα να κάνει λούφα ένα παιδί, παρά να αγωνιά.

Άλλο «κάνω παρατήρηση» και άλλο «ξεφτιλίζω». Ποτέ μην ξεφτιλίζεις ένα παιδί μπροστά στους συμμαθητές του. Ποτέ μην ειρωνεύεσαι, μη σαρκάζεις, μη γελοιοποιείς εκ του ασφαλούς κάποιον που δεν μπορεί να σου απαντήσει. Είσαι μεγάλος, είσαι ετοιμόλογος, είσαι από θέση ισχύος. Μη χρησιμοποιείς αυτά τα όπλα. Ποτέ. Πάνω από τα μαθήματα, πάνω από οτιδήποτε, το σημαντικότερο για ένα παιδί είναι η αξιοπρέπειά του μπροστά στους συμμαθητές του.

Έχεις στα χέρια σου ένα κάκιστο βιβλίο. Καλείσαι να το διδάξεις. Ξέχνα το. Όσο μπορείς. Ξέχνα το και θυμήσου την ουσία. Η ουσία περνάει στα παιδιά. Η ουσία καταγράφεται. Ποτέ η σελίδα 121 του κεφαλαίου 9…

Άνθρωπος είσαι, κάποιους μαθητές σου τους γουστάρεις περισσότερο από κάποιους άλλους. Μην το δείχνεις. Το ξέρω δεν προφταίνεις, το ξέρω είσαι κουρασμένος, έχεις να διορθώσεις πενήντα ανορθόγραφες εκθέσεις, αλλά ψάξτο καλύτερα. Μπορεί το σπαστικό με τα γυαλάκια στο πίσω θρανίο, που μοιάζει να αδιαφορεί, να είναι απλώς πιο ντροπαλό. Πιο ανασφαλές.

Τα παιδιά έχουν ελαττώματα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά βαριούνται το μάθημα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά θα ήθελαν να είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από μια αίθουσα φουλ στα ημίτονα και στους Βουλγαροκτόνους. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος.

Τα παιδιά δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις. Έχουν και δικαιώματα.  Άσχετο, αν εμείς οι μεγάλοι, επειδή δεν μας συμφέρει, φροντίζουμε επιμελώς να τους αποκρύπτουμε το γεγονός. Και τελικά φίλε δάσκαλε: Τα παιδιά θέλουν να σε γνωρίσουν. Τα παιδιά θέλουν να σε αγαπήσουν. Μπορείς να τα βοηθήσεις, να σταθείς δίπλα τους. Μπορείς να δώσεις σχήμα στο παρόν, το μέλλον τους, στη ζωή τους ολόκληρη. Φτάνει να τους δώσεις μια ευκαιρία. Να τους απλώσεις το χέρι.

Φτάνει να θυμηθείς γιατί έγινες δάσκαλος, δάσκαλε…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Ακρίτα, Ε. (2004). Και οι ξανθιές έχουν ψυχή, εκδόσεις Καστανιώτης.

Μία διαπίστωση, καθώς διαβάζω τις μικρές αγγελίες στον τοπικό Τύπο

                                       

Ψύχραιμη ματιά 

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                      

Μία διαπίστωση, καθώς διαβάζω τις μικρές αγγελίες στον τοπικό Τύπο

Οι μικρές αγγελίες[2] έχουν τη δική τους λογική και τους δικούς τους κανόνες. Δύο από αυτούς- ίσως οι σημαντικότεροι- είναι η επικαιρότητα (που αναφέρεται στη χρονική στιγμή που δημοσιεύεται κάτι) και η εγγύτητα (που σχετίζεται με τον τόπο, το που βρίσκεται αυτό το «προϊόν» που δημοσιεύεται και πόσο άμεσα  συνδέεται με το κοινωνικό σύνολο στο οποίο απευθύνεται η εφημερίδα).

Εγώ, όταν διαβάζω τοπική εφημερίδα, ρίχνω από συνήθεια μια ματιά και στις «Μικρές Αγγελίες»[3]. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η διαπίστωσή μου είναι ίδια: το μεγαλύτερο όγκο στο τμήμα «Μικρές Αγγελίες» κατέχουν δύο κατηγορίες, τα ενοικιαζόμενα για φοιτητές σπίτια και η παράδοση «ιδιαίτερων» φροντιστηριακών μαθημάτων. Αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο με πανομοιότυπο τρόπο και διατύπωση κειμένου (λες και οι ενδιαφερόμενοι είναι ακριβώς οι ίδιοι).

Εφέτος, ωστόσο, μου φαίνεται πως καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο και επιπλέον- και η διαπίστωση αυτή με θλίβει περισσότερο- πως, προφανώς επειδή υπάρχει υπερπροσφορά και συνάμα οικονομική στενότητα στην κοινωνία, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται. Και εξηγώ πάραυτα τι εννοώ.

Τα τελευταία χρόνια και στην πόλη μας τα ενοίκια σε γκαρσονιέρες, δυάρια, τριάρια, ακόμη και σε μονοκατοικίες, έχουν παρουσιάσει σημαντικότατη πτώση η οποία σύμφωνα με τους ανθρώπους της αγοράς ακινήτων φθάνει μέχρι και το 30%. Παρόλα αυτά πολλά είναι τα άδεια διαμερίσματα[4]. Όμως, με το να παραμένουν ξενοίκιαστα τα διαμερίσματα δημιουργείται στην αγορά υπερπροσφορά, η οποία φέρνει αναγκαστικά ακόμη χαμηλότερα ενοίκια, αφού οι απελπισμένοι πλέον ιδιοκτήτες δέχονται να ρίξουν και άλλο το μίσθωμα, αναζητώντας ενοικιαστές με το «τουφέκι»! Βλέπω, για παράδειγμα, να νοικιάζεται στην πόλη μας γκαρσονιέρα επιπλωμένη με 160€ (όταν στη Θεσσαλονίκη ή στα Γιάννενα, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω θα ήταν στα 300€ το λιγότερο!). Το ενοίκιο για ένα μικρό επιπλωμένο διαμέρισμα είναι πλέον στην πόλη μας στα 230- 250 ευρώ, ενώ το μίσθωμα για μία μονοκατοικία ανέρχεται στα 300 ευρώ. Όσο αφορά τα παλιά διαμερίσματα  αυτά είναι πολύ δύσκολο να ενοικιασθούν, δεδομένου ότι δεν πληρούν τις ενεργειακές προϋποθέσεις. Δε διαθέτουν, δηλαδή, ενεργειακά πιστοποιητικά που είναι απαραίτητα πλέον για την ενοικίασή τους.

Πάω τώρα στην άλλη κατηγορία διαφημίσεων που- κατ’ εμέ[5]- προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη θλίψη. Σελίδες ολόκληρες οι διαφημίσεις από συναδέλφους καθηγητές άνεργους που ψάχνουν «στον ήλιο μοίρα». Για την ακρίβεια που ψάχνουν για τη χαμένη αξιοπρέπειά τους. Και το λέω αυτό, γιατί ένα ιδιαίτερο μάθημα κατ’ οίκον στο «χρηματιστήριο» των φροντιστηριακών μαθημάτων έχει φτάσει να «κοστίζει» 4-5€, δηλαδή όσο ένα πακέτο τσιγάρα! Για τέτοια καθίζηση μιλάμε, λόγω της οικονομικής κρίσης και της υπερπροσφοράς από χιλιάδες νέους πτυχιούχους που ψάχνουν για... χαρτζιλίκι.

Τα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας, στη δεκαετία του 2000 ένας «ιδιαιτεράς[6]» με καλό όνομα στην πόλη μας, μπορούσε να ζητήσει έως και 40 ευρώ την ώρα! Τώρα που τα πράγματα στένεψαν οι άλλοτε παραλήδες συντοπίτες μας προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα (δηλαδή τον άνεργο νέο, εκπαιδευτικό, που προσπαθεί να επιβιώσει και να αναδειχθεί) ξίγκι (να προετοιμάζει το παιδί τους στα μαθήματα της επόμενης ημέρας, να το κάνει σε 2 το πολύ ώρες και να αμείβεται για αυτή τη δουλεία με 40€ εβδομαδιαίως!).

Είναι θλιβερή η διαπίστωση- βλέποντας τέτοιες μικρές αγγελίες- πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη του κόσμου για εύρεση εργασίας αυτή τη στιγμή στην Καρδίτσα μας και συνάμα πόσο έχουν «ξεσαλώσει» κάποιοι «εργοδότες» βασιζόμενοι στην ανάγκη αυτή…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Όπως και η ειδησεογραφία γενικότερα.

[3] Αξιοσημείωτο- ίσως και αφύσικο-  είναι το γεγονός ότι πολλοί, όταν παίρνουν στα χέρια τους τοπική εφημερίδα, πάνε κατευθείαν στη σελίδα με τους θανάτους και τις κηδείες!

[4] Και έγιναν περισσότερα, αν αναλογιστούμε τις δεκάδες οικογένειες που «μετακόμισαν» στο νέο οικισμό εργατικών κατοικιών, πλησίον του Νοσοκομείου Καρδίτσας, τον περασμένο έτος.

[5] Αυτό ίσως να οφείλεται ότι βρισκόμουν στο χώρο αυτό για πάνω από μια δεκαετία ή ίσως γιατί υποπτεύομαι ότι κάποια από τα παιδιά αυτά είναι πρώην μαθητές μου.

[6] Που συνήθως ήταν και διορισμένος, ενώ υπήρχαν και τότε πολλά και αξιόλογα φροντιστήρια στην πόλη μας και ταλαντούχοι καθηγητές σε αυτά.