Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Αποχώρηση παιδιών από τη γονική εστία: το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς»

 

Μια πολύ σημαντική μετάβαση για την οικογένεια είναι, όταν τα παιδιά φεύγουν από την οικογενειακή «φωλιά», προκειμένου να σπουδάσουν ή να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, και οι γονείς μένουν πάλι μόνοι. Τόσο σημαντικές θεωρούνται οι αλλαγές στα συναισθήματα και τις σχέσεις των γονιών σ’ αυτή τη φάση της ζωής, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έχει περιγραφεί με τον όρο «σύνδρομο της άδειας φωλιάς».

Η καινούρια πραγματικότητα της ζωής, χωρίς παιδιά, αναστατώνει τις ισορροπίες των γονιών ως ατόμων αλλά και ως σχέση. Το άτομο καλείται να αναδιοργανώσει τις προτεραιότητες και ευθύνες στη ζωή του, καθώς ο ρόλος του ως μητέρα ή πατέρας, ένας ρόλος σημαντικότατος για δεκαετίες, γίνεται με την ανεξαρτητοποίηση των παιδιών λιγότερο ενεργός. Αν δεν έχει επενδύσει συναισθηματικά σε άλλους ρόλους, όπως εργασία, σχέση, κοινωνικές επαφές, μπορεί η ίδια η αίσθηση της προσωπικής του αξίας να απειληθεί.

Το ζευγάρι είναι βέβαιο ότι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό μετά από χρόνια θα νιώσει την αίσθηση ενός κενού. Κακά τα ψέματα: τα γεγονότα της ζωής και ο χρόνος τούς άλλαξαν. Μπλεγμένοι στα γρανάζια της καθημερινότητας και στον αγώνα επιβίωσης, αφοσιωμένοι στην ανατροφή των παιδιών μπορεί να απομακρύνθηκαν, να έχασαν επαφή ο ένας από τον άλλον. Η αναστάτωση είναι μεγάλη, όταν γυρίσουν και κοιτάξουν τον άλλον και νιώσουν ότι δεν ξέρουν πραγματικά πώς άλλαξε ο σύντροφός τους και δεν τον αναγνωρίζουν. Διλήμματα, όπως «Τί έχουμε κοινό;», «Τον/τη θέλω ακόμα;», «Θα με θέλει, όπως έχω αλλάξει;» αρχίζουν να τους βασανίζουν. Κάποιοι «διαλέγουν» ως απάντηση την απομάκρυνση από το σύντροφο. Έτσι, φροντίζουν να μη βρίσκονται μόνοι σαν ζευγάρι, ρίχνονται ολόψυχα στη δουλειά, στην ενασχόληση με την καινούρια ζωή του παιδιού τους ως φοιτητή/τρια, στην ανατροφή των εγγονών, κ.τ.λ.

Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι η ενασχόληση με αυτές τις εξαιρετικά χρήσιμες δραστηριότητες- πώς θα τα καταφέρναμε, άλλωστε, σαν κοινωνία χωρίς τη φροντίδα που προσφέρουν οι γονείς μας[2]; Η δυσκολία προκύπτει, όταν το ζευγάρι «χρησιμοποιεί» αυτές τις δραστηριότητες, για να αποφύγει να μείνει μόνος με το/τη σύντροφο του. Αυτή η αποφυγή αναπόφευκτα στερεί από το ζευγάρι την ευκαιρία να βρει τρόπους να γεμίσει το κενό, γνωρίζοντας ξανά ο ένας τον άλλον.

Και όμως η αναστάτωση αυτής της μεταβατικής φάσης δύναται να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία, αν το άτομο τη δει ως πρόκληση και όχι ως απειλή. Και αυτό γιατί ο χρόνος και η ενέργεια που απελευθερώνονται σε αυτή τη περίοδο είναι σημαντικότατα και μπορούν να επενδυθούν σε νέες δραστηριότητες. Το άτομο έχει την ευκαιρία να κάνει πράγματα που ίσως ήθελε από χρόνια, όπως ταξίδια, εκδρομές, σπουδές, να ανακαλύψει καινούρια ενδιαφέροντα, να περάσει περισσότερο χρόνο με φίλους. Η καινούρια φάση είναι μια πρόκληση και για το ζευγάρι να ξαναανακαλύψουν ο ένας τον άλλον, να χτίσουν κοινά ενδιαφέροντα, να χαράξουν μια κοινή ζωή. Τότε μόνο θα δουν το κενό της αποχώρησης των παιδιών όχι ως λόγο για θρήνο αλλά ως μια δεύτερη ευκαιρία.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι δραστηριότητες το γνωρίζουν εκείνα τα ζευγάρια που δεν έχουν στη ζωή κάποιον γονιό ως αρωγό.

Δεν έγραψα καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις…

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Δεν έγραψα καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις…

Αν διαβάσετε τις βιογραφίες όλων εκείνων, που η κοινωνία θεωρεί επιτυχημένους, θα διαπιστώσετε ότι είναι διάσπαρτες από ήττες, ματαιώσεις, προσπάθειες που έπεσαν στο κενό, πισωγυρίσματα, πίκρες και απώλειες. Αυτό είναι το φυσιολογικό, επειδή μέσω του λάθους και της αστοχίας οι άνθρωποι μαθαίνουν και εξελίσσονται, ενώ η εύκολη κατάκτηση, παρά τη χαρά που προσφέρει, δε διδάσκει και μερικές φορές οδηγεί σε υπερφίαλες εκτιμήσεις. Κατά πολλούς δε και τα δυο είναι απλώς ζήτημα συγκυρίας.

Αλήθεια, σκεφτείτε: ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά σας, πριν μεταβείτε στο εξεταστικό κέντρο; Ο πόθος για την επιτυχία ή ο φόβος για την αποτυχία; Το δεύτερο, ίσως, να αποτέλεσε τον παράγοντα εκείνο που ανέστειλε τη δράση και «συσκότισε» το νου.

Να, λοιπόν, κάποιες βασικές συμβουλές[2], που αμέσως μετά την ατυχία σας στις Πανελλαδικές οφείλετε να σκεφθείτε.

1. Αποφύγετε την άρνηση! Η άρνηση είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας, που προστατεύει τους μαθητές από το άγχος, αλλοιώνοντας όμως την πραγματικότητα. Υποβαθμίζει το γεγονός, το περιβάλλει με ψεύτικα δεδομένα και μνήμες, το σπρώχνει προς το υποσυνείδητο, μεταθέτει την ευθύνη, το φορτώνει με λανθασμένες ερμηνείες και αιτιάσεις. Η άρνηση συνεπικουρείται από τα στερεότυπα, τις στρεβλωμένες αντιλήψεις, τις κοινές παραδοχές, τα βαρετά λόγια παρηγοριάς. Η ανώτατη εκπαίδευση είναι μια μακρόχρονη επένδυση στον εαυτό και σε κάθε περίπτωση πρέπει να τυγχάνει της δέουσας σοβαρότητας.

2. Εκτιμήστε με ειλικρίνεια και σύνεση, πρώτα, με τον εαυτό σας και, έπειτα, με εχέφρονες και συναισθηματικά αποφορτισμένους ανθρώπους (π.χ. τους δασκάλους σας) τί ακριβώς πήγε λάθος στην πορεία σας. Αν δε γράψατε καλά σε κάποιο μάθημα, τότε θα πρέπει να εστιάσετε σε αυτό. Αν γενικά οι επιδόσεις σας δεν ήταν οι αναμενόμενες, τότε οι στρατηγικές μελέτης κατά τη διάρκεια της χρονιάς και η διαχείριση του χρόνου πρέπει συλλήβδην να αναθεωρηθούν. Να θυμάστε ότι η χρονιά που έρχεται μπορεί να φέρει μαζί της μοναξιά, εσωστρέφεια, αμφιθυμία, συγκρούσεις, κ.α. Όλα τα χαρακτηριστικά, δηλαδή, μαθητών προορισμένων να διαπρέψουν, αρκεί γρήγορα να τα τιθασεύσουν.

3. Η ατυχία σας με κανέναν τρόπο δεν υποδηλώνει κάτι σχετικά με την προσωπικότητά σας. Αποβάλλετε από τις σκέψεις σας τον πανικό, τις βιαστικές κρίσεις και κυρίως μη γενικεύετε. Δεν είστε ούτε λιγότερο ικανός από όσους πέτυχαν ούτε ανάξιος για κάτι καλύτερο. Η αυτοεκτίμηση πρέπει να βγει αλώβητη και ενισχυμένη μετά από αυτόν τον αναστοχασμό. Μην ενδίδετε σε ανθρώπους, που θα σας μειώσουν, θα αποδώσουν ευθύνες, θα κάνουν κηρύγματα. Μη ζηλεύετε τους φίλους, που πέτυχαν την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, αλλά μην μπείτε και στην αρνητική κουλτούρα εκείνων, που δεν το κατάφεραν. Μην μέμφεσθε τους άλλους ή τους καθηγητές. Ο ρεαλισμός και η λογική στοιχειοθέτηση της κατάστασης είναι συνήγορός σας.

4. Οι αποτυχίες είναι περάσματα και μεταβάσεις. Συνδέουν δυο σημεία της ζωής, από το σκοτάδι προς το φως και γεμίζουν το ενδιάμεσο με αυτογνωσία, πείσμα, θέληση. Δυστυχώς, οι μη νουνεχείς άνθρωποι αποτιμούν την αποτυχία από το κακό αποτέλεσμα, χωρίς να κρίνουν την πορεία. Μην συζητάτε με τέτοιους ανθρώπους.

5. Η αποτυχία είναι μια προσωρινή κατάσταση. Ο στιγματισμός (ακόμη χειρότερα ο αυτοστιγματισμός) και η κατηγοριοποίηση είναι παθολογίες ανώριμων προσωπικοτήτων και η κατάθλιψη οργή που διοχετεύθηκε εσωτερικά. Μετατρέψτε την σε ενέργεια και στρέψτε την προς τα έξω.

6. Η μη είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι αποτυχία, αλλά ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό. Σκεφτείτε το έτσι και ψάξτε μαζί με τους γονείς σας για εναλλακτικές.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Που δίνει ο Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.

Χώρος λύπησης ή γενναιότητας;

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Χώρος λύπησης ή γενναιότητας;

Πηγαινοέρχομαι στο χώρο αυτό ένα μήνα τώρα. Σχεδόν μου έχει γίνει οικείος! Τις πρώτες μέρες στο Νοσοκομείο της πόλης μας, ως συνοδός της μητέρας μου, έβλεπα με λύπηση τους ασθενείς. Είχαν τον πόνο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους ή στο «χρώμα» της φωνής τους. Σιγά- σιγά, όσο περνούσαν οι μέρες, καταλάβαινα πως μεγαλύτερη λύπηση μού προκαλούσαν οι συνοδοί των ασθενών! Ιδιαίτερα εκείνοι που μερόνυχτα ολόκληρα δίπλα στους ανθρώπους τους, άπλυτοι, αξύριστοι, αναμαλλιασμένοι, τα βράδια κοιμούνται σε μια άθλια καρέκλα του Νοσοκομείου. Άλλοι να πληρώνουν ιδιώτη, για να νοικιάσουν μια καρέκλα (ξαπλώστρες συνοδών, τις αποκαλεί ο ιδιώτης, ο οποίος σημειωτέον δε δίνει απόδειξη στους πολίτες που νοικιάζουν την πραμάτεια του) και άλλοι να ξαπλώνουν το βράδυ στο πάτωμα!

Τώρα, καθώς συνηθίζω το χώρο της Παθολογικής κλινικής σαν «δεύτερο σπίτι μου», αντιλαμβάνομαι πως ενίοτε είναι για λύπηση το ιατρικό μα προπάντων το νοσηλευτικό προσωπικό. Με περίσσευμα ψυχής- μακριά πολύ από τα τυπικά καθήκοντα τους- τρέχει πανικόβλητο να εξυπηρετήσει τον καθένα από εμάς που άλλοτε από υπερβολή και άλλοτε από ανοησία (ίσως και από ιδιοτέλεια) ζητάμε ό,τι περνάει από την γκλάβα[2] μας. Και εγώ το έχω κάνει. Λυπάμαι γι’ αυτό.

Είναι λέω για λύπηση ο χώρος αυτός. Ή μήπως κάνω λάθος; Μήπως είναι χώρος γενναιότητας; Και βέβαια είναι χώρος γενναιότητας. Κύρια για τους ασθενείς που δίνουν θαρραλέα τη σημαντικότερη μάχη τους: για τη ζωή τους! Ακόμη πιο κύρια για τους «ήρωες» συνοδούς που αφήνουν στην άκρη όλες τις ανάγκες και υποχρεώσεις τους, για να προσφέρουν- επικουρικά προς το νοσηλευτικό προσωπικό- ποιότητα ζωής στους ανθρώπους τους. Κυριότατα, όμως, για το νοσηλευτικό προσωπικό που μέσα σε αντίξοες εργασιακά (υποπτεύομαι και οικονομικά) συνθήκες δίνουν μέσα σε εντάσεις, απειλές, ακόμη και προπηλακισμούς από τους συνοδούς τη μάχη τους, τιμώντας το λειτούργημα που επιτελούν.

Το Νοσοκομείο, λέω, είναι χώρος γενναιότητας. Αυτό αντιλαμβάνομαι, περιφερόμενος, σαν ένοικος πια, στην Παθολογική κλινική του. Σεβόμουν ούτως ή άλλως τους ανθρώπους αυτούς.

Τώρα τους σέβομαι ακόμα πιο πολύ!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] γκλάβα= κεφάλι (με ειρωνική χροιά): π.χ Να δούμε τι βλακεία θα κατεβάσει η γκλάβα σου.

Οι θρήνοι για την καταστροφή της Φύσης ούτε αρκούν ούτε ωφελούν

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Οι θρήνοι για την καταστροφή της Φύσης ούτε αρκούν ούτε ωφελούν

Έχοντας εθιστεί στις κοινοτοπίες της μικρής οθόνης, που χρόνια τώρα χαρακτήριζε «Βιβλική καταστροφή» την πρώτη φθινοπωρινή πλημμύρα και «Δαντική κόλαση» την πρώτη καλοκαιρινή πυρκαγιά, κινδυνεύουμε να βρεθούμε- για να μην πω βρισκόμαστε ήδη- στη θέση του ψεύτη βοσκού που δε συνειδητοποιεί τον πραγματικό κίνδυνο παρά μόνο όταν είναι αργά, για να αντιδράσει.

Αλλά αυτή τη φορά δεν πρόκειται για σενάριο ταινίας καταστροφής ούτε για εμμονές ακραίων οικολογικών οργανώσεων. Τα πρόσφατα συμβάντα στη Χαλκιδική, στη Φλώρινα, στη Ναύπακτο και σε πολλά άλλα μέρη της χώρας μας- για να μην αναφερθώ εκτενώς στις καλοκαιρινές θερμοκρασίες της Σουηδίας ή τις πυρκαγιές της Αλάσκας (!)- το αποδεικνύουν περίτρανα. Άλλωστε, οι πιο έγκυροι επιστημονικοί φορείς σε παγκόσμιο επίπεδο αλλά και στον ελληνικό χώρο βεβαιώνουν ότι τα πράγματα, σε ό,τι αφορά τις αλλαγές του κλίματος εξαιτίας του φαινομένου του θερμοκηπίου, δεν είναι τόσο άσχημα όσο φανταζόμαστε. Είναι πολύ χειρότερα!

Σύμφωνα με την εμπεριστατωμένη μελέτη που παρέδωσε στην ελληνική Πολιτεία το Εθνικό Αστεροσκοπείο, η αυξανόμενη εκπομπή επιβλαβών αερίων στην ατμόσφαιρα προοιωνίζεται άνοδο της μέσης θερμοκρασίας κατά έναν ως δυο βαθμούς Κελσίου μέσα στις επόμενες τρεις δεκαετίες. Αυτό σημαίνει ότι, όταν τα παιδιά που γεννιούνται σήμερα θα είναι τριάντα ετών, ο καλοκαιρινός ήλιος θα είναι κυριολεκτικά φονικός, οι πλημμύρες θα διαδέχονται τους καύσωνες, τα δάση θα έχουν συρρικνωθεί, οι αγροτικές καλλιέργειες θα πλήττονται από λειψυδρία και ξηρασία ή από πλημμύρες, ενώ πολλά από τα σημερινά είδη της χλωρίδας και της πανίδας θα έχουν προ πολλού εξαφανιστεί.

Οι ανησυχητικές αυτές προβλέψεις συμπίπτουν με τις εκτιμήσεις των σοβαρότερων διεθνών οργανισμών. Κι όμως, επιμένουμε ως ανθρωπότητα σε έναν τρόπο ανάπτυξης-μια λέξη που την ακούμε καθημερινά χρόνια τώρα από τους πολιτικούς σαν λύση στην οικονομική κρίση, στην οποία περιήλθε η χώρα μας- που πριονίζει το κλαδί της ίδιας της υπάρξεως της. Η ανθρωπότητα συμπεριφέρεται σαν τον καπνιστή ο οποίος, ενώ γνωρίζει άριστα το βαρύτατο τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει για το πάθος του, συνεχίζει να θυσιάζει το μέλλον του στον βωμό μιας συνήθειας… Βεβαίως, στην περίπτωση του μεμονωμένου καπνιστή, το τίμημα πληρώνεται κυρίως από τον ίδιο. Αλλά στην περίπτωση του πλανήτη μας, που έχει μετατραπεί σε «παθητικό καπνιστή» βαρύτατης μορφής, τις επιπτώσεις θα τις πληρώσουν κατά κύριο λόγο τα ανήλικα παιδιά μας και, ακόμη περισσότερο, αυτοί που δεν έχουν γεννηθεί ακόμη.

Οι θρήνοι για την καταστροφή του οικοσυστήματος ούτε αρκούν ούτε ωφελούν. Απαιτείται μια ανατροπή και μια επαναξιολόγηση των σχέσεων μας με τον άνθρωπο, τα άλλα έμβια όντα και με την ίδια τη φύση, τη Μητέρα Γη.

Τα λόγια του Εντγκάρ Μορέν[2] συγκλονίζουν και παραμένουν πάντα επίκαιρα: «Ένας πλανήτης για Πατρίδα; Ναι, αυτές είναι οι ρίζες μας μέσα στο σύμπαν. Γνωρίζουμε πια ότι αυτός ο μικρός, χαμένος στο διάστημα, πλανήτης δεν είναι απλώς η κατοικία μας: Είναι το σπίτι μας…. είναι η «μητρίδα» μας και περισσότερο ακόμη είναι η Γη- Πατρίδα μας. Γνωρίζουμε πια ότι μέσα στους ήλιους θα καιγόμασταν και μέσα στο διάστημα θα παγώναμε. Σε λίγα ή πολλά χρόνια, ίσως να μπορούμε να φύγουμε, να ταξιδέψουμε, να αποικίσουμε άλλους πλανήτες. Όμως αυτοί είναι πολύ ζεστοί ή πολύ παγωμένοι και δεν έχουν ζωή. Εδώ, στο σπίτι μας, υπάρχουν τα φυτά μας, τα ζώα μας, οι νεκροί μας, οι ζωές μας, τα παιδιά μας. Η  ζωή μας η ίδια βρίσκεται εδώ. Και έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε, να σώσουμε τη Γη-  Πατρίδα μας» […].
Σε διαφορετική περίπτωση, φίλοι μου, επανέρχεται εφιαλτικά το ερώτημα που έθεσε ο Βολταίρος. «Θα αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς έτσι, όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό;». «Ναι», είναι η απάντηση. Και καταστραμμένο! Γιατί «ανάπτυξη», όπως την αντιλαμβάνονται οι ισχυροί του πλανήτη και «οικοσύστημα» είναι δύο έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Από τους πιο σημαντικούς και πολύπλευρους στοχαστές του 20^ου αιώνα ο Εντγκάρ Μορέν. Συγγραφέας, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος.

Ας δούμε τι έμαθε ένας ψηφοφόρος από τις πρόσφατες εθνικές εκλογές

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος 

Ας δούμε τι έμαθε ένας ψηφοφόρος από τις πρόσφατες εθνικές εκλογές

Οι εθνικές εκλογές πέρασαν. Οι Έλληνες, όσοι δηλαδή πήγαν να ψηφίσουν, περίπου 6 στους 10, «μίλησαν» στην Εθνική κάλπη της 7 Ιουλίου: Έδωσαν Αυτοδυναμία και τη δυνατότητα στη Νέα Δημοκρατία και τον Κυριάκο Μητσοτάκη να εφαρμόσει το νέο καινοτόμο πρόγραμμα του! Όμως, ταυτόχρονα σχεδόν ένας στους τρεις ψηφοφόρους  στήριξε  τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ ενισχύθηκε, και ταυτόχρονα μπήκε στη Βουλή και ο Βαρουφάκης (ΜέΡΑ 25), που ο λόγος του θα είναι φανερά αντιπολιτευτικός, όπως βέβαιος και αταλαντεύτως θα είναι και ο λόγος του Κ.Κ.Ε. Κοντολογίς, η ψήφος των Ελλήνων ερμηνεύεται ως ισχυρή εντολή προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όμως με δυνατά αντίβαρα των κεντρώων και αριστερών κομμάτων της Αντιπολίτευσης!

Όσοι απείχαν είτε εκ πεποιθήσεως- ελάχιστοι είναι αυτοί κατά τη γνώμη μου- είτε από ανοησία- οι περισσότεροι- έδωσαν σε όσους πήγαν το δικαίωμα να αποφασίζουν και για αυτούς. Και θεωρώ την πράξη τους αυτή ανοησία, διότι η συμμετοχή στην ψηφοφορία, η άσκηση του εκλογικού δικαιώματος αποτελεί την πεμπτουσία της λαϊκής κυριαρχίας και της άμεσης εμπλοκής των πολιτών στη διακυβέρνηση. Η αποχή μπορεί να εμφανίζεται σαν διαμαρτυρία και απόρριψη του συστήματος, αλλά συνήθως υποδηλώνει αδιαφορία και απάθεια. Όμως, επαναλαμβάνω, όταν εμείς απέχουμε, κάποιοι άλλοι αποφασίζουν για εμάς.

Κατά τάλλα, και επειδή βρισκόμαστε καταμεσής του καλοκαιριού, ας δούμε χαλαρά δυο- τρία πράγματα που έμαθε ένας ψηφοφόρος που ζει στην Καρδίτσα από την πρόσφατη προεκλογική περίοδο.

Πρώτον, έμαθε για τα καφενεία που βρίσκονται σε όλα τα χωριά του Νομού- πλέον περιφερειακή ενότητα- Καρδίτσας και όλους τους ιδιοκτήτες τους! Ποτέ δε φανταζόμουν ότι υπάρχουν τόσα πολλά! Εύχομαι να είναι καλά οι άνθρωποι και τότες τις μέρες να έβγαλαν και αυτοί το «κατιτίς» τους από τους υποψήφιους βουλευτές που ένας έβγαινε, άλλος έμπαινε στα μαγαζιά τους, με 5-10 συνοδούς φίλους του...

Δεύτερον, έμαθε ότι μαχητικά και με «αέρα» νίκης συνέχιζαν καθημερινά τις επαφές τους με τους Καρδιτσιώτες οι υποψήφιοι βουλευτές και βουλευτίνες! Μέρα με την ημέρα οι ετεροδημότες της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, αλλά και του Παλαμά, των Σοφάδων και πάει λέγοντας αποφάσισαν μετά την ομιλία του κάθε υποψηφίου την Κυριακή να του/της δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης. Και διαβάζοντας ο αναγνώστης στα Μ.Μ.Ε. όλα αυτά τα «πανηγυρικά»- ή μήπως πανηγυρτσίδικα;- δελτία τύπου, είχε το δίλημμα εάν είναι ανόητοι οι κοντυλοφόροι τους (για τους οποίο έχω γράψει σε παλιότερο κείμενό μου- και περνούν τους ψηφοφόρους για πρόβατα ή εάν- πράγματι ήταν βαθιά νυχτωμένοι οι ίδιοι, οπότε μετέδιδαν λάθος μήνυμα και στον «αρχηγό» τους, τον/ την υποψήφιο/α βουλευτή περί βέβαιης εκλογής του! Έτσι, όμως, ο «αρχηγός» δύσκολα μαθαίνει την αλήθεια για το λαϊκό φρόνημα. Αυτό- ειρήσθω εν παρόδω- ισχύει και για τον Τσίπρα (τουλάχιστον για το «κλίμα» που του μετέφεραν πριν από τις Ευρωεκλογές). Θυμίζω πως ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε τις εκλογές του 1920, ενώ το κομματικό του περιβάλλον τον διαβεβαίωνε πως θα τις κερδίσει με τρόπο θριαμβευτικό ύστερα από τόσες εθνικές- διπλωματικές νίκες!

Τρίτον, έμαθε ότι όσο περισσότερο τσίπουρο πίνει ο Έλληνας- ακόμα καλύτερα εάν είναι κερασμένο- τόσο πιο σίγουρος είναι για την εκλογή του τάδε υποψηφίου βουλευτή ή της δείνας υποψηφίας βουλευτίνας (που τον κερνάει το τσίπουρο)! Οι τσιπουροκρασοσυνάξεις έδωσαν και πήραν αυτές τις μέρες! Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακές. Φέρνουν τους ανθρώπους πιο κοντά. Για το τι γινόταν στα γραφεία των υποψηφίων βουλευτών- ειδικά αυτών της Ν.Δ., που φαινόταν πως θα ΄ρθει πρώτο κόμμα και θα γίνει κυβέρνηση- ας μη μιλήσουμε. Καταλαβαίνει και ο πιο αδαής…

Κλείνω. Σπάνια αναφέρομαι στα κείμενά μου σε πολιτικά πρόσωπα. Πράγματι, τόσα χρόνια γράφοντας, μόνο σε τρία πρόσωπα έκανα ονοματική αναφορά: στους Κώστα Σημίτη, Θεόδωρο Πάγκαλο, Βαγγέλη Βενιζέλο. Θα μπω στον πειρασμό να αναφέρω ακόμη ένα. Λοιπόν, καθόλου δε στεναχωρήθηκα που δε θα βλέπω στα έδρανα της Βουλής τον αμετροεπή- και μάλλον αγράμματο, πάντως σίγουρα άξεστο- Γρηγόρη Ψαριανό!

5ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ: ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2019- 2020

ΚΡΙΤΗΡΙΑ ΕΠΙΛΟΓΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2019- 2020

Αγαπητοί μαθητές μου και γονείς τους,

Επειδή θεωρώ δεδομένο- με βάση το «κλίμα» που εισπράττω από εσάς- το ενδιαφέρον σας για συμμετοχή σας στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα που θα ξεκινήσει από τον ερχόμενο Οκτώβριο (2019) και θα λήξει με εκπαιδευτική εκδρομή σε περιοχή της Ελλάδας με πολλά ιστορικά μνημεία αρχές Μαΐου (2020), κρίνω προνοητικό να σας γνωρίσω από τώρα τα κριτήρια επιλογής των 35 μαθητών- τριων που θα επιλεγούν, ώστε αφενός αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται για το πρόγραμμα να ξεκινήσουν την προετοιμασία τους, αφετέρου να μην αφήσουμε σε κανένα κακοπροαίρετο να σκεφτεί πως η επιλογή έγινε με υποκειμενικά κριτήρια (συμπάθειες, βαθμολογία, γνωριμίες κ.τ.λ.), στοιχεία που ούτως ή άλλως είναι ξένα προς εμέ.

Τα κριτήρια αυτά είναι τα παρακάτω:

Α. Κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού ο/ η κάθε ενδιαφερόμενος/η μαθητής/τρια να διαβάσει ένα από τα παρακάτω προτεινόμενα (για εφήβους) βιβλία, κάνοντας την εργασία που προβλέπεται (Οι οδηγίες συγγραφής της εργασίας ακολουθούν πιο κάτω ). 

1.       ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΑΠΟΞΗΡΑΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ: ΚΟΥΚΙΑΣ ΘΟΔΩΡΗΣ (Εκδότης: ΚΕΔΡΟΣ)

2.       ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ: ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ ΒΑΣΙΛΗΣ (Εκδότης: ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ)

3.       ΟΙ ΦΥΛΑΚΕΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (1^ο ΒΙΒΛΙΟ): SCARROW ALEX (Εκδότης: ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

4.       ΚΩΔΙΚΑΣ 99: ΦΩΤΟΥ ΓΙΩΤΑ  (Εκδότης: ΨΥΧΟΓΙΟΣ)

5.       Η ΜΕΓΑΛΗ ΛΗΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΑΠΟΣΤΟΛΗΣ και ΟΙ 4 ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΝΤΕΤΕΚΤΙΒ (ΠΡΩΤΟ ΒΙΒΛΙΟ):  ΜΑΜΑΛΟΥΚΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ (Εκδότης: ΚΕΔΡΟΣ)

Β. Από την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και έως τις διακοπές του Πάσχα ο/ η κάθε ενδιαφερόμενος/η μαθητής/τρια οφείλει να μην έχει πάρει πάνω από 4 ωριαίες αποβολές (στο σύνολο, από εκπαιδευτικούς της σχολικής μας μονάδας).

Γ. Από την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και έως τις διακοπές του Πάσχα ο/ η κάθε ενδιαφερόμενος/η μαθητής/τρια οφείλει να μην έχει πάρει πάνω από 2 ημερήσιες αποβολές (στο σύνολο, από τον διευθυντή της σχολικής μας μονάδας).

Δ. Από την αρχή της νέας σχολικής χρονιάς και έως τις διακοπές του Πάσχα ο/ η κάθε ενδιαφερόμενος/η μαθητής/τρια οφείλει να μην έχει πάρει πάνω από 60 απουσίες (στο σύνολο, εκτός και εάν οι απουσίες του είναι για θέματα υγείας).

Ε. Από τις αρχές Οκτωβρίου και έως και τις διακοπές των Χριστουγέννων (δηλαδή σε διάστημα 100 ημερών) ο/ η κάθε ενδιαφερόμενος/η μαθητής/τρια να έχει υπόψη του πως θα ετοιμάσει με άλλα παιδιά μια ομαδική (ομάδα 4 ατόμων) εργασία σχετική με τα μέρη που θα επισκεφτούμε.

Είμαι στη διάθεσή σας (μαθητές και γονείς) για κάθε διευκρίνιση.

Με  τιμή

Βασίλης Αλεξίου, φιλόλογος

......................................................................

ΕΡΓΑΣΙΑ[1]- ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ

Βήματα:

1^ο Γράφουμε σε κείμενο 100-150 λέξεων τα σημαντικότερα βιογραφικά στοιχεία του/της συγγραφέως.

2^ο Γράφουμε την περίληψή του Λογοτεχνικού έργου σε κείμενο 300-400 λέξεων (1,5 έως 2- το πολύ- σελίδες κόλλας αναφοράς)

3^ο Γράφουμε αυτούσια 3-4 σημεία του λογοτεχνικού έργου, τα οποία μας προξένησαν έντονη συγκίνηση, σημειώνοντας  και τη σελίδα που βρίσκεται το κάθε σημείο.

4^ο Δίνουμε μία σύντομη προφορική εξέταση στον καθηγητή μας παρουσία των συμμαθητών μας.

J Μαθητής/τρια, που θα περάσει επιτυχώς τα παραπάνω στάδια, θεωρείται πλέον άξιος/α πριμοδότησης σε δραστηριότητες, όπου υπάρχει προεπιλογή.

---

[1] Η εργασία γράφεται καταρχάς ιδιόχειρα, ώστε να γίνονται τυχόν επισημάνσεις- διορθώσεις από τον επιβλέποντα καθηγητή, και κατόπιν ηλεκτρονικά. Καταληκτική ημερομηνία παράδοσης της εργασίας θεωρείται η έναρξη της σχολικής χρονιάς (Τετάρτη 11/9/2019).

Καλή ψήφο, φίλοι μου

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

ΕΚΛΟΓΕΣ- ΜΕΡΟΣ Ε’

Καλή ψήφο, φίλοι μου

Η άποψη αυτή που τώρα διαβάζετε είναι η τελευταία μου για την προεκλογική περίοδο που πλησιάζει στο τέλος της. Σε μια εβδομάδα θα γνωρίζουμε όλοι μας το αποτέλεσμα των εκλογών τόσο σε επίπεδο κομμάτων πανελλαδικά όσο και σε επίπεδο κομμάτων και βουλευτών τοπικά.

Θα ήμουν ο τελευταίος που θα προσπαθούσε να επηρεάσει τους ψηφοφόρους για την τελική τους επιλογή. Δεν το έκανα ποτέ και ούτε πρόκειται θα το πράξω. Έχω την αίσθηση ότι όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να κρίνουμε και να αξιολογούμε ιδέες, κόμματα και ανθρώπους.

Απλά πιστεύω ότι λίγο πριν μπούμε στο παραβάν για να ψηφίσουμε, οφείλουμε πρώτα-πρώτα για εμάς τους ίδιους και μετά για την χώρα και τον τόπο μας, να προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα όσο γίνεται πιο αντικειμενικά και ρεαλιστικά. Να προσπαθήσουμε να δούμε τα πράγματα έξω και πέρα από συναισθηματισμούς, ωραιοποιήσεις και υποσχέσεις. Μας δίνεται η δυνατότητα της επιλογής μια φορά στα τέσσερα χρόνια.

Ας μην «κάψουμε» από μόνοι μας το μοναδικό αυτό «χαρτί» που έχουμε ως πολίτες αυτού του τόπου. Ας μην πετάξουμε στον κάλαθο των αχρήστων την μοναδική ευκαιρία που η δημοκρατία και ο νόμος μας δίνει, για διαμόρφωση της πολιτικής κατάστασης στην χώρα αλλά και το νομό μας.

Ο καθένας μας έχει χίλιους λόγους για να ψηφίσει ή να καταψηφίσει κάποιο κόμμα ή κάποιον υποψήφιο, μου έλεγε πριν λίγες ημέρες ένας καλός φίλος. Αυτούς τους λόγους ας βάλουμε στη σειρά και ας δούμε με καθαρό μάτι, πρώτα από όλα το συμφέρον της πατρίδας αλλά και του τόπου μας. Τα «ωραία λόγια», τα «πετυχημένα συνθήματα», τα «καλά παιδιά» και οι «όμορφες εικόνες» πρέπει να παίξουν δευτερεύοντα λόγο στην επιλογή μας.

Ας ψηφίσουμε ρεαλιστικές προτάσεις, καθαρές απόψεις και άξιους ανθρώπους. Μετά την απομάκρυνση από το παραβάν ουδέν λάθος αναγνωρίζεται. Αυτά και καλή ψήφο, φίλοι μου.

Γιατί η ψήφος είναι σημαντική, όσο ασήμαντη και αν φαίνεται, επειδή μια ψήφος ούτε τον νικητή θα κρίνει ούτε θα βάλει ένα κόμμα στη βουλή. Οι περισσότερες θα βγάλουν την κυβέρνηση, οι άλλες θα μοιράσουν τα εναπομείναντα έδρανα στο κοινοβούλιο και κάποιες- οι λιγότερες- θα είναι για τέσσερα χρόνια σαν να μην έπεσαν στις κάλπες. Έτσι ήτανε ανέκαθεν η αστική δημοκρατία μας, όπως την γνωρίσαμε και τη βλέπουμε να μεταβάλλεται στο πέρασμα των χρόνων. Προς το χειρότερο, το τηλεοπτικό- επικοινωνιακό- αμερικανικό της παρόν και μέλλον.

Και είναι πολλοί οι Έλληνες που θα ψηφίσουν και σ’ αυτές τις εκλογές, έχοντας κατασταλάξει εδώ και πολύ καιρό και γνωρίζοντας ότι η ψήφος τους περισσότερο εκφράζει την ελπίδα τους για κάτι που προσδοκούν να έλθει στο μέλλον, παρά από ταύτιση με τις πολιτικές θέσεις του φορέα που έχουν ήδη επιλέξει. Αυτό, όμως, δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να τους κάνει επιφυλακτικούς ή αναποφάσιστους.

Συζητώ με φίλους και φίλες που εισπράττουν το προεκλογικό κλίμα, χωρίς να έχουν ιδιαίτερη επαφή με τα πολιτικά πράγματα και βλέπω ότι πέρα από την απαξία τους για την πολιτική, σε πολλούς υπάρχει σύμφυτη η αδιαφορία για το τι θα συμβεί αύριο. Ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα.

Κι όμως, δεν είναι, φίλοι μου, αν και οι γενικεύσεις του είδους, είναι πλέον  βαθύτατα εδραιωμένες στο κοινωνικό υποσυνείδητο του Έλληνα ...

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)