Με αφόρμηση μια ακόμη έκθεση για την απασχόληση των νέων (Α’ Μέρος)

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

Με αφόρμηση μια ακόμη έκθεση για την απασχόληση των νέων (Α’ Μέρος)

Είμαστε στα 2019 και μια νέα έκθεση της ΓΣΕΕ για την απασχόληση καταδεικνύει μεταξύ άλλων πως 3 στους 10 νέους με υψηλά γνωστικά προσόντα (πτυχίο, μεταπτυχιακό, ακόμη και διδακτορικό) καλύπτουν θέσεις εργασίας για τις οποίες απαιτούνται χαμηλότερου επιπέδου προσόντα πτυχιούχους. Συμβιβάζονται, δηλαδή, με δουλειές κατώτερες των προσόντων τους. Παράλληλα από την έκθεση προκύπτει ότι η ανεργία στους Έλληνες πτυχιούχους το 2018 είναι 20%, ότι η χώρα μας βρίσκεται τελευταία θέση στην ΕΕ των 28 σε απασχολούμενους με πτυχίο και ότι οι νέοι έως 34 ετών με πανεπιστημιακές σπουδές βρίσκονται στα όρια της φτώχειας! Τέλος, η Ελλάδα κατέχει την 3η θέση στην ΕΕ των 28, με ποσοστό 33,9% στην αναντιστοιχία προσόντων και δεξιοτήτων, σε εργαζόμενους αποφοίτους τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Με το θέμα έχω επανειλημμένως ασχοληθεί[2]. Η ανεργία στους Έλληνες πτυχιούχους καλά κρατεί. Οι περισσότεροι από αυτούς με πανεπιστημιακά πτυχία. Γιατί συμβαίνει αυτό; Ας δούμε το θέμα με ψύχραιμη ματιά.

 Σε ποια μελέτη βασιζόμαστε ως χώρα, ποια διερεύνηση της αγοράς εργασίας έχουμε κάνει για να καταλήξουμε στο ότι κάθε χρόνο πάνω από 2000 νέοι πρέπει να μπαίνουν στα Παιδαγωγικά Τμήματα Δημοτικής Εκπαίδευσης, για να γίνουν δάσκαλοι; Οι 863 πρωτοετείς φοιτητές στα ΤΕΦΑΑ τί προοπτικές έχουν, για να βρουν δουλειά, όταν τελειώσουν, τη στιγμή που όλοι ξέρουμε ότι δε χρειάζονται άλλοι γυμναστές στην Πρωτοβάθμια και τη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση;

Ποιες επαγγελματικές ελπίδες υπάρχουν για τους 1283 φοιτητές που θα μπουν φέτος στο πρώτο εξάμηνο της Νομικής, με την πίτα της αγοράς για τους δικηγόρους να κόβεται και ξανακόβεται κάθε χρόνο, με αποτέλεσμα πολλοί  να μη μπορούν να βγάλουν ούτε τα έξοδα του γραφείου τους; Πού θα βρουν δουλειά οι περίπου 3000 (!) φοιτητές των Φιλοσοφικών σχολών και ονειρεύονται κάποια στιγμή να εργαστούν ως φιλόλογοι στην Εκπαίδευση; Όλοι ξέρουμε ότι δε γίνονται πλέον διορισμοί και ότι σε δέκα χρόνια από σήμερα, λόγω της υπογεννητικότητας, θα έχουμε λιγότερους μαθητές…

Την ίδια στιγμή που στην Ελλάδα επιμέναμε για δεκαετίες στην πρωτοκαθεδρία του Γενικού Λυκείου με περίπου οκτώ στους δέκα μαθητές να το προτιμούν και, όταν αποφασίσαμε να «σπρώξουμε» ως Πολιτεία τους μαθητές προς τα Επαγγελματικά Λύκεια (ΕΠΑΛ), πάλι στρεβλά το κάναμε, όπως θα εξηγήσω στο επόμενο κείμενό μου, στο φύλλο του Σαββατοκύριακου, σχεδόν σε όλα τα ευρωπαϊκά εκπαιδευτικά συστήματα υπάρχουν τύποι επαγγελματικών σχολείων που οδηγούν δεκαοκτάχρονους, που είτε δεν ήθελαν είτε δε μπορούσαν να συνεχίσουν στο γενικό λύκειο της χώρας τους, κατευθείαν στην παραγωγή. Οικοδόμοι, σερβιτόροι, υπάλληλοι σε πολυκαταστήματα, αγρότες, κτηνοτρόφοι, αρτοποιοί, είναι όλοι καταρτισμένοι απόφοιτοι επαγγελματικών σχολών.

Είναι ολοφάνερο ότι ένας ενδεχόμενος εξορθολογισμός του αριθμού των εισακτέων μπορεί και επιβάλλεται να γίνει μόνο με  πολιτική βούληση, διακομματική συμφωνία και επιμερισμό του όποιου πολιτικού κόστους, μαζί με έγκαιρη ενημέρωση γονιών και μαθητών που φοιτούν στην τελευταία τάξη του Δημοτικού, ώστε να μην υπάρχουν αιφνιδιασμοί. Πάντως αυτή  τη στιγμή κινούμαστε εκτός λογικής. Προμηθεύουμε με γιατρούς τα συστήματα υγείας πολλών χωρών, στέλνουμε μηχανικούς στη Μέση Ανατολή,  ερευνητές στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου κ.ο.κ.

Βλέπουμε γύρω μας πτυχιούχους να κάνουν δουλειές που δεν έχουν καμιά σχέση μ’ αυτό που σπούδασαν, όχι από επιλογή αλλά επειδή διαπιστώνουν ότι η αγορά εργασίας δεν έχει χώρο γι’ αυτούς. Πότε θα συζητήσουμε για όλα αυτά με σκοπό να κάνουμε τις αλλαγές που χρειάζονται;

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βλέπε ενδεικτικά: 7 και 10/ 7/ 2016 «Γλυκές ουτοπίες και πικρές αλήθειες για τον αριθμό εισακτέων στα πανεπιστήμια», σελ. 3.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ Α1, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ  Α1, 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

Δευτέρα  16/9/2019	Τρίτη   17/9/2019
1η ώρα   ΑΛΕΞΙΟΥ            (ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ)	1η ΚΑΠΟΥΛΑ               (ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ)
2η ώρα   ΤΡΥΦΕΡΗ                 (ΑΓΓΛΙΚΑ) ή    ή ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ                     (ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ)	2η ώρα   ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ    ή ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
3η ώρα   ΖΑΡΡΑ                       (ΙΣΤΟΡΙΑ)	3η ώρα   ΑΛΕΞΙΟΥ    (ΚΕΙΜ. ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ)
4η ώρα   ΚΑΒΑΛΑ              (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ)	4η ώρα   ΚΑΒΑΛΑ              (ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ)
5η  ΤΣΙΤΟΣ                           (ΒΙΟΛΟΓΙΑ)	5η  ώρα   ΤΡΥΦΕΡΗ                 (ΑΓΓΛΙΚΑ) ή     ή  ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ                    (ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ)
6η  ΤΣΙΤΟΣ                           (ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ)	6η  ΚΑΛΟΤΥΧΟΥ                  (ΟΔΥΣΣΕΙΑ)

                                            ΚΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ, ΠΑΙΔΙΑ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ Α' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ του 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ (Σχολ. έτους 2019- 2020)

Καλησπέρα παιδιά. 

Ονομάζομαι  Βασίλης Αλεξίου και θα είμαι ο φιλόλογος σας τη νέα σχολική χρονιά στο 5^ο Γυμνάσιο, στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας.

Προκειμένου να έχω μια πρώτη γνώση για τον καθένα και την καθεμιά σας, σας παρακαλώ μέχρι την ερχόμενη Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου, να ετοιμάσετε (ο καθένας σας) σε ένα κείμενο 70- 100 λέξεων μια αυτοπαρουσίασή σας, στα εξής σημεία:

1.  Περιγράφω ένα «επίτευγμα» για το οποίο είμαι υπερήφανος.

2. Με ποιες δραστηριότητες ασχολήθηκα τον τελευταίο χρόνο και σε ποιο βαθμό «τα κατάφερα» σε καθεμιά από αυτές;

3. Ποιο μάθημα είναι το αγαπημένο του;

4. Ποια στοιχεία είχε ο αγαπημένος σας δάσκαλος/ δασκάλα στο δημοτικό;

5. Ποιες είναι οι αδυναμίες μου στο γραπτό λόγο; (ορθογραφία, εμφάνιση γραπτού, έκφραση κ.α.);

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ Α3, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΔΙΗΜΕΡΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ  Α3, 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΠΕΜΠΤΗ 13/9/2019	ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  14/9/2019
1η ώρα   ΤΡΥΦΕΡΗ                 (ΑΓΓΛΙΚΑ)	1η ώρα   ΜΠΑΛΑΚΤΣΗ         (ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΕΣ)
2η ώρα   ΝΑΣΕΛΟΥ                 (ΜΟΥΣΙΚΗ)	2η ώρα   ΑΛΕΞΙΟΥ                 (ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ)
3η ώρα   ΖΑΡΡΑ                       (ΙΣΤΟΡΙΑ)	3η ώρα   ΣΠΑΗ                        ( ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ)
4η ώρα   ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ             (ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ)	4η ώρα   ΤΣΑΝΤΙΚΟΥ             (ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ)

Θυμήσου δάσκαλε…

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

H στιγμή για το πρώτο σχολικό κουδούνι έφτασε. Σήμερα θα πρέπει να παρουσιαστούν στα σχολεία τους οι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή- νομίζω- για ένα ενδιαφέρον, θέλω να πιστεύω, κείμενο, αφιερωμένο  σε αυτούς που πασχίζουν καθημερινά στο δημόσιο σχολείο για την προκοπή των νέων ανθρώπων. Μιλώ για τους εκπαιδευτικούς. Το κείμενο είναι της Έλενας Ακρίτα[2] και βλέπει με έντονα  ρομαντική ματιά το έργο των εκπαιδευτικών - που κατά βάθος είναι λειτούργημα, για να μην ξεχνιόμαστε.

Θυμήσου δάσκαλε…

Τώρα που αρχίζει η σχολική χρονιά, θυμήσου, δάσκαλε. Θυμήσου γιατί έγινες δάσκαλος. Γιατί στα δεκαοκτώ σου, διάλεξες αυτόν τον δρόμο. Θυμήσου, δάσκαλε, όλα όσα ξέρεις καλύτερα από μένα. Όλα όσα η ζωή, η ρουτίνα, η μιζέρια συνωμοτούν να ξεχάσεις.

Θυμήσου δάσκαλε…

Θυμήσου το χαμόγελο. Κανένα παιδί δεν μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα χαμόγελο. Μην μπαίνεις στην τάξη με τη μουράκλα. Ναι, έχεις και συ προβλήματα. Ο άνθρωπός σου, ο σπιτονοικοκύρης σου, η πεθερά σου. Έχεις δίκιο. Όμως, το δίκιο σου μην το ξεσπάς στο παιδί. Το παιδί δεν είναι ούτε ο άνθρωπός σου ούτε ο σπιτονοικοκύρης σου ούτε η πεθερά σου. Δε φταίει. Δεν πρέπει να το χρεωθεί.

Θυμήσου το «μπράβο». Πες το με την καρδιά σου. Ένα «μπράβο» μπορεί να είναι πιο αποδοτικό από όλα τα «διδακτέα» μαζί. Άσε το παιδί που σηκώνει το χέρι του να πάει για «τσίσα». Όντως, μπορεί να κάνει ψιλοκοπάνα του πεντάλεπτου. Όντως, μπορεί να θέλει να αποφύγει το μάθημα. Όμως, αν πρέπει πραγματικά να πάει; Όχι, δεν κάνω πλάκα. Σοβαρολογώ. Καλύτερα να κάνει λούφα ένα παιδί, παρά να αγωνιά.

Άλλο «κάνω παρατήρηση» και άλλο «ξεφτιλίζω». Ποτέ μην ξεφτιλίζεις ένα παιδί μπροστά στους συμμαθητές του. Ποτέ μην ειρωνεύεσαι, μη σαρκάζεις, μη γελοιοποιείς εκ του ασφαλούς κάποιον που δεν μπορεί να σου απαντήσει. Είσαι μεγάλος, είσαι ετοιμόλογος, είσαι από θέση ισχύος. Μη χρησιμοποιείς αυτά τα όπλα. Ποτέ. Πάνω από τα μαθήματα, πάνω από οτιδήποτε, το σημαντικότερο για ένα παιδί είναι η αξιοπρέπειά του μπροστά στους συμμαθητές του.

Έχεις στα χέρια σου ένα κάκιστο βιβλίο. Καλείσαι να το διδάξεις. Ξέχνα το. Όσο μπορείς. Ξέχνα το και θυμήσου την ουσία. Η ουσία περνάει στα παιδιά. Η ουσία καταγράφεται. Ποτέ η σελίδα 121 του κεφαλαίου 9…

Άνθρωπος είσαι, κάποιους μαθητές σου τους γουστάρεις περισσότερο από κάποιους άλλους. Μην το δείχνεις. Το ξέρω δεν προφταίνεις, το ξέρω είσαι κουρασμένος, έχεις να διορθώσεις πενήντα ανορθόγραφες εκθέσεις, αλλά ψάξτο καλύτερα. Μπορεί το σπαστικό με τα γυαλάκια στο πίσω θρανίο, που μοιάζει να αδιαφορεί, να είναι απλώς πιο ντροπαλό. Πιο ανασφαλές.

Τα παιδιά έχουν ελαττώματα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά βαριούνται το μάθημα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά θα ήθελαν να είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από μια αίθουσα φουλ στα ημίτονα και στους Βουλγαροκτόνους. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος.

Τα παιδιά δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις. Έχουν και δικαιώματα.  Άσχετο, αν εμείς οι μεγάλοι, επειδή δεν μας συμφέρει, φροντίζουμε επιμελώς να τους αποκρύπτουμε το γεγονός. Και τελικά φίλε δάσκαλε: Τα παιδιά θέλουν να σε γνωρίσουν. Τα παιδιά θέλουν να σε αγαπήσουν. Μπορείς να τα βοηθήσεις, να σταθείς δίπλα τους. Μπορείς να δώσεις σχήμα στο παρόν, το μέλλον τους, στη ζωή τους ολόκληρη. Φτάνει να τους δώσεις μια ευκαιρία. Να τους απλώσεις το χέρι.

Φτάνει να θυμηθείς γιατί έγινες δάσκαλος, δάσκαλε…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Ακρίτα, Ε. (2004). Και οι ξανθιές έχουν ψυχή, εκδόσεις Καστανιώτης.

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Αποχώρηση παιδιών από τη γονική εστία: το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς»

 

Μια πολύ σημαντική μετάβαση για την οικογένεια είναι, όταν τα παιδιά φεύγουν από την οικογενειακή «φωλιά», προκειμένου να σπουδάσουν ή να δημιουργήσουν τη δική τους οικογένεια, και οι γονείς μένουν πάλι μόνοι. Τόσο σημαντικές θεωρούνται οι αλλαγές στα συναισθήματα και τις σχέσεις των γονιών σ’ αυτή τη φάση της ζωής, η οποία ειρήσθω εν παρόδω έχει περιγραφεί με τον όρο «σύνδρομο της άδειας φωλιάς».

Η καινούρια πραγματικότητα της ζωής, χωρίς παιδιά, αναστατώνει τις ισορροπίες των γονιών ως ατόμων αλλά και ως σχέση. Το άτομο καλείται να αναδιοργανώσει τις προτεραιότητες και ευθύνες στη ζωή του, καθώς ο ρόλος του ως μητέρα ή πατέρας, ένας ρόλος σημαντικότατος για δεκαετίες, γίνεται με την ανεξαρτητοποίηση των παιδιών λιγότερο ενεργός. Αν δεν έχει επενδύσει συναισθηματικά σε άλλους ρόλους, όπως εργασία, σχέση, κοινωνικές επαφές, μπορεί η ίδια η αίσθηση της προσωπικής του αξίας να απειληθεί.

Το ζευγάρι είναι βέβαιο ότι σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό μετά από χρόνια θα νιώσει την αίσθηση ενός κενού. Κακά τα ψέματα: τα γεγονότα της ζωής και ο χρόνος τούς άλλαξαν. Μπλεγμένοι στα γρανάζια της καθημερινότητας και στον αγώνα επιβίωσης, αφοσιωμένοι στην ανατροφή των παιδιών μπορεί να απομακρύνθηκαν, να έχασαν επαφή ο ένας από τον άλλον. Η αναστάτωση είναι μεγάλη, όταν γυρίσουν και κοιτάξουν τον άλλον και νιώσουν ότι δεν ξέρουν πραγματικά πώς άλλαξε ο σύντροφός τους και δεν τον αναγνωρίζουν. Διλήμματα, όπως «Τί έχουμε κοινό;», «Τον/τη θέλω ακόμα;», «Θα με θέλει, όπως έχω αλλάξει;» αρχίζουν να τους βασανίζουν. Κάποιοι «διαλέγουν» ως απάντηση την απομάκρυνση από το σύντροφο. Έτσι, φροντίζουν να μη βρίσκονται μόνοι σαν ζευγάρι, ρίχνονται ολόψυχα στη δουλειά, στην ενασχόληση με την καινούρια ζωή του παιδιού τους ως φοιτητή/τρια, στην ανατροφή των εγγονών, κ.τ.λ.

Το πρόβλημα, βεβαίως, δεν είναι η ενασχόληση με αυτές τις εξαιρετικά χρήσιμες δραστηριότητες- πώς θα τα καταφέρναμε, άλλωστε, σαν κοινωνία χωρίς τη φροντίδα που προσφέρουν οι γονείς μας[2]; Η δυσκολία προκύπτει, όταν το ζευγάρι «χρησιμοποιεί» αυτές τις δραστηριότητες, για να αποφύγει να μείνει μόνος με το/τη σύντροφο του. Αυτή η αποφυγή αναπόφευκτα στερεί από το ζευγάρι την ευκαιρία να βρει τρόπους να γεμίσει το κενό, γνωρίζοντας ξανά ο ένας τον άλλον.

Και όμως η αναστάτωση αυτής της μεταβατικής φάσης δύναται να οδηγήσει σε μια νέα ισορροπία, αν το άτομο τη δει ως πρόκληση και όχι ως απειλή. Και αυτό γιατί ο χρόνος και η ενέργεια που απελευθερώνονται σε αυτή τη περίοδο είναι σημαντικότατα και μπορούν να επενδυθούν σε νέες δραστηριότητες. Το άτομο έχει την ευκαιρία να κάνει πράγματα που ίσως ήθελε από χρόνια, όπως ταξίδια, εκδρομές, σπουδές, να ανακαλύψει καινούρια ενδιαφέροντα, να περάσει περισσότερο χρόνο με φίλους. Η καινούρια φάση είναι μια πρόκληση και για το ζευγάρι να ξαναανακαλύψουν ο ένας τον άλλον, να χτίσουν κοινά ενδιαφέροντα, να χαράξουν μια κοινή ζωή. Τότε μόνο θα δουν το κενό της αποχώρησης των παιδιών όχι ως λόγο για θρήνο αλλά ως μια δεύτερη ευκαιρία.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Πόσο χρήσιμες είναι αυτές οι δραστηριότητες το γνωρίζουν εκείνα τα ζευγάρια που δεν έχουν στη ζωή κάποιον γονιό ως αρωγό.

Δεν έγραψα καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις…

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Δεν έγραψα καλά στις πανελλήνιες εξετάσεις…

Αν διαβάσετε τις βιογραφίες όλων εκείνων, που η κοινωνία θεωρεί επιτυχημένους, θα διαπιστώσετε ότι είναι διάσπαρτες από ήττες, ματαιώσεις, προσπάθειες που έπεσαν στο κενό, πισωγυρίσματα, πίκρες και απώλειες. Αυτό είναι το φυσιολογικό, επειδή μέσω του λάθους και της αστοχίας οι άνθρωποι μαθαίνουν και εξελίσσονται, ενώ η εύκολη κατάκτηση, παρά τη χαρά που προσφέρει, δε διδάσκει και μερικές φορές οδηγεί σε υπερφίαλες εκτιμήσεις. Κατά πολλούς δε και τα δυο είναι απλώς ζήτημα συγκυρίας.

Αλήθεια, σκεφτείτε: ποιο ήταν το κυρίαρχο συναίσθημά σας, πριν μεταβείτε στο εξεταστικό κέντρο; Ο πόθος για την επιτυχία ή ο φόβος για την αποτυχία; Το δεύτερο, ίσως, να αποτέλεσε τον παράγοντα εκείνο που ανέστειλε τη δράση και «συσκότισε» το νου.

Να, λοιπόν, κάποιες βασικές συμβουλές[2], που αμέσως μετά την ατυχία σας στις Πανελλαδικές οφείλετε να σκεφθείτε.

1. Αποφύγετε την άρνηση! Η άρνηση είναι ένας ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας, που προστατεύει τους μαθητές από το άγχος, αλλοιώνοντας όμως την πραγματικότητα. Υποβαθμίζει το γεγονός, το περιβάλλει με ψεύτικα δεδομένα και μνήμες, το σπρώχνει προς το υποσυνείδητο, μεταθέτει την ευθύνη, το φορτώνει με λανθασμένες ερμηνείες και αιτιάσεις. Η άρνηση συνεπικουρείται από τα στερεότυπα, τις στρεβλωμένες αντιλήψεις, τις κοινές παραδοχές, τα βαρετά λόγια παρηγοριάς. Η ανώτατη εκπαίδευση είναι μια μακρόχρονη επένδυση στον εαυτό και σε κάθε περίπτωση πρέπει να τυγχάνει της δέουσας σοβαρότητας.

2. Εκτιμήστε με ειλικρίνεια και σύνεση, πρώτα, με τον εαυτό σας και, έπειτα, με εχέφρονες και συναισθηματικά αποφορτισμένους ανθρώπους (π.χ. τους δασκάλους σας) τί ακριβώς πήγε λάθος στην πορεία σας. Αν δε γράψατε καλά σε κάποιο μάθημα, τότε θα πρέπει να εστιάσετε σε αυτό. Αν γενικά οι επιδόσεις σας δεν ήταν οι αναμενόμενες, τότε οι στρατηγικές μελέτης κατά τη διάρκεια της χρονιάς και η διαχείριση του χρόνου πρέπει συλλήβδην να αναθεωρηθούν. Να θυμάστε ότι η χρονιά που έρχεται μπορεί να φέρει μαζί της μοναξιά, εσωστρέφεια, αμφιθυμία, συγκρούσεις, κ.α. Όλα τα χαρακτηριστικά, δηλαδή, μαθητών προορισμένων να διαπρέψουν, αρκεί γρήγορα να τα τιθασεύσουν.

3. Η ατυχία σας με κανέναν τρόπο δεν υποδηλώνει κάτι σχετικά με την προσωπικότητά σας. Αποβάλλετε από τις σκέψεις σας τον πανικό, τις βιαστικές κρίσεις και κυρίως μη γενικεύετε. Δεν είστε ούτε λιγότερο ικανός από όσους πέτυχαν ούτε ανάξιος για κάτι καλύτερο. Η αυτοεκτίμηση πρέπει να βγει αλώβητη και ενισχυμένη μετά από αυτόν τον αναστοχασμό. Μην ενδίδετε σε ανθρώπους, που θα σας μειώσουν, θα αποδώσουν ευθύνες, θα κάνουν κηρύγματα. Μη ζηλεύετε τους φίλους, που πέτυχαν την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο, αλλά μην μπείτε και στην αρνητική κουλτούρα εκείνων, που δεν το κατάφεραν. Μην μέμφεσθε τους άλλους ή τους καθηγητές. Ο ρεαλισμός και η λογική στοιχειοθέτηση της κατάστασης είναι συνήγορός σας.

4. Οι αποτυχίες είναι περάσματα και μεταβάσεις. Συνδέουν δυο σημεία της ζωής, από το σκοτάδι προς το φως και γεμίζουν το ενδιάμεσο με αυτογνωσία, πείσμα, θέληση. Δυστυχώς, οι μη νουνεχείς άνθρωποι αποτιμούν την αποτυχία από το κακό αποτέλεσμα, χωρίς να κρίνουν την πορεία. Μην συζητάτε με τέτοιους ανθρώπους.

5. Η αποτυχία είναι μια προσωρινή κατάσταση. Ο στιγματισμός (ακόμη χειρότερα ο αυτοστιγματισμός) και η κατηγοριοποίηση είναι παθολογίες ανώριμων προσωπικοτήτων και η κατάθλιψη οργή που διοχετεύθηκε εσωτερικά. Μετατρέψτε την σε ενέργεια και στρέψτε την προς τα έξω.

6. Η μη είσοδος στο Πανεπιστήμιο δεν είναι αποτυχία, αλλά ευκαιρία για επαναπροσδιορισμό. Σκεφτείτε το έτσι και ψάξτε μαζί με τους γονείς σας για εναλλακτικές.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Που δίνει ο Ευστράτιος Παπάνης, Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου.