1ο ΤΕΣΤ, Νεοελληνική Γλώσσα , Τμήμα Α2, 5ου Γυμνασίου

Σχόλιο:

Παιδιά, στο σημερινό Τεστ σε γενικές γραμμές τα πήγατε καλά ως τμήμα. Όσοι δεν τα πήγαν, όπως υπολόγιζαν, να μην απογοητευτούν. Θα υπάρξουν και άλλες ευκαιρίες. Εξάλλου, «εξετάζονται» καθημερινά μέσα στην αίθουσα. Καλό απόγευμα.

 Η βαθμολογία αναλυτικά έχει ως εξής:

Τεστ   07/10/2019
Α/Α	ΒΑΘΜΟΣ
1	Απών
2	10 αλλόγλωσση
3	11 αλλόγλωσση
4	13 αλλόγλωσσος
5	12 αλλόγλωσσος
6	14 αλλόγλωσσος
7	13 αλλόγλωσση
8            Γ.Δ	18
9            Γ.Μ	07
10	15
11	13
12	Αποχώρησε του σχολείου
13	16
14	19
15	12
16	15
17	----
18	14
19	18
20	18-
21	18
22	16

Είμαστε ΤΥΧΕΡΟΙ όσοι είμαστε Δάσκαλοι!

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Η Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών εορτάζεται κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε το 1994 από την UNESCO, για να μας υπενθυμίσει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει ο δάσκαλος μέσα στην κοινωνία είτε εργάζεται σε μία πλούσια πόλη της Δύσης είτε σε μια αυτοσχέδια σχολική αίθουσα κάποιου στρατοπέδου προσφύγων.

Είμαστε ΤΥΧΕΡΟΙ όσοι είμαστε Δάσκαλοι!

Ένας από τους κορυφαίους Δασκάλους μου, ο συμπατριώτης μας κ. Βασίλης Κύρκος, καθηγητής Φιλοσοφίας στο Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, όταν συνταξιδεύαμε με το αυτοκίνητό του προς την Καρδίτσα, μου έλεγε πάντα ότι όλα ξεκινάνε από τη μόρφωση που έχουμε ή δεν έχουμε. Απ' τις ικανότητες του μυαλού και των χεριών του ανθρώπου. Αυτό είναι το «κλειδί» για όλα... «Μετά από κάθε γιατί», έλεγε, «να ψάχνεις το γιατί των γιατί. Εκεί θα βρίσκεις πάντα πάνω από τη μισή απάντηση και ίσως όλη την αλήθεια. Είναι σημαντικό, όταν βρίσκεσαι στα δύσκολα», συνέχιζε, «να μη δέχεσαι αβασάνιστα τις εύκολες απαντήσεις που δίνουν πρόχειρα μια εξήγηση, που κουκουλώνουν τα πράγματα.».

Έτσι μιλούσε και στις διδασκαλίες του σε εμάς τους φοιτητές στο αμφιθέατρο Ιωαννίνων. «Να προσέχετε», έλεγε, «τις εξηγήσεις που φουντώνουν της καρδιάς τις προτιμήσεις, που χωρίζουν τον κόσμο, τους ανθρώπους και τα έργα τους σε άσπρο και μαύρο, που φροντίζουν πιο πολύ να βολεύουν παρά να φωτίζουν την αλήθεια». Πάσχιζε να μας μάθει πως πλούτος δεν είναι μόνο τα κτήματα και τα εμπορεύματα τα γρόσια και τα φλουριά, αλλά όσα έχουμε στο μυαλό μας και στην καρδιά μας, οι ικανότητες μας, τα «πρέπει» που βάζουμε εμείς στον εαυτό μας. Να μάθουμε να φροντίζουμε την τιμή μας, προτού χρειαστεί να την υπερασπίσουμε.

«Προκόβουν αυτοί που στο μυαλό τους δεν έχουν ντουβάρια, μήτε στα μάτια τους μπερντέδες», έλεγε. «Αυτοί που προσπαθούν να έχουν ορισμένες αρχές, που προσπαθούν να κάνουν τα δύσκολα απλά, να γανώνουν τα μυαλά τους. Αυτοί που προσπαθούν να γράψουν τη δική τους ιστορία, να χαράξουν το δρόμο τους».

Τώρα που και εγώ είμαι δάσκαλος καταλαβαίνω ακόμη καλύτερα τα λόγια των Δασκάλων που γνώρισα ως μαθητής, αλλά και ως εκπαιδευτικός αργότερα. Κάθισα δίπλα στον Λάμπρο Γριβέλλα, τον Νίκο Καραφύλλη, τον Βασίλη Μαγόπουλο, τον Γιώργη Κλήμο, τον Αργύρη Παπακώστα και τόσους άλλους που έχω κατά καιρούς μνημονεύσει στα άρθρα μου….

Είτε το ομολογεί κάποιος, φίλοι μου, είτε όχι το έργο του Δασκάλου δε χαρακτηρίζεται απλώς επάγγελμα. Θεωρείται- και είναι- λειτούργημα. Γι’ αυτό και ανέκαθεν ο τελευταίος όφειλε, σε σχέση με άλλους επαγγελματίες, να διαθέτει σειρά ηθικο- πνευματικών εφοδίων, που του επιτρέπουν τη μεγιστοποίηση της παρεχόμενης ωφέλειας στα παιδιά.

Ο καλός εκπαιδευτικός του σχολείου, ειδικά στις μέρες μας, οφείλει να ξεχάσει τον παλιό ηγεμονικό ρόλο του στην τάξη και να φροντίσει το ταχύτερο δυνατό να αποδεχθεί και να προσαρμοστεί στα νέα- καθοδηγητικά κυρίως- καθήκοντά του. Από πομπός πληροφορίας θα εξελιχθεί σε πομπό μεταπληροφορίας. Θα συνεργάζεται με τα παιδιά και θα τα καθοδηγεί προς τη Γνώση ομαδικά.

Κοντολογίς, στις μέρες μας ο ρόλος του δασκάλου είναι περισσότερο απαιτητικός από τον αντίστοιχο κάθε άλλης εποχής. Τα εφόδια που πρέπει να έχει είναι πολλά και ιδιαιτέρως δύσκολα στην πρόσκτησή τους. Όμως, όπως και εάν δει κανείς αυτή την ιδιότητα, ένα είναι για μένα βέβαιο.

Είμαστε ΤΥΧΕΡΟΙ όσοι είμαστε Δάσκαλοι!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ Α' ΤΑΞΗΣ, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ: ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

ΤΑ ΕΙΔΗ ΤΩΝ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ

ΕΙΔΗ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ
Ανάλογα με τα συστατικά (δομή) τους	Ανάλογα με τα σημασία (περιεχόμενο) τους	Ανάλογα με την ποιότητά τους
απλή	αποφαντική	αρνητική (αποφατική)
ελλειπτική	ερωτηματική	καταφατική
επαυξημένη	προστακτική
	επιφωνηματική

ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ
Ανάλογα με τα συστατικά (δομή) τους	Ανάλογα με τα σημασία (περιεχόμενο) τους	Ανάλογα με την ποιότητά τους
Ο Γιάννης έφαγε τυρόπιτα.	Ανακοινώθηκαν οι βάσεις για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο.	·         Δε θέλω τίποτα. ·         Να μη μου φέρεις τίποτα.
Έφαγε τυρόπιτα.	Πού έβαλες το κουστούμι μου;
Ο Γιάννης έφαγε χθες μια πολύ νόστιμη τυρόπιτα .	Φύγε αμέσως από το σπίτι μου!	·         Τα θέλω όλα. ·         Φέρε μου ένα παγωτό.
	Τι καταπληκτικός καιρός σήμερα!

1ο ΤΕΣΤ, Νεοελληνική Γλώσσα , Τμήμα Β3, 5ου Γυμνασίου

Σχόλιο:

Παιδιά, στο σημερινό Τεστ σε γενικές γραμμές τα πήγατε μέτρια ως τμήμα. Η βαθμολογία αναλυτικά έχει ως εξής:

Τεστ   03/10/2019
Α/Α	ΒΑΘΜΟΣ
1	19+
2	18,5
3	09,5
4	16+
5	18-
6	12,5
7	15,5
8	09,5
9	14,5
10	14-
11	12
12	11-
13	18-
14	16+
15	17-
16	10
17	15-
18	16+
19	18-
20	15,5

1^η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Τα επίθετα όλος – όλη – όλο και ολόκληρος – ολόκληρη – ολόκληρο λειτουργούν και ως αόριστες αντωνυμίες όταν α) δηλώνουν κάτι που έχει αναφερθεί (Έχεις πάει στα νησιά των Κυκλάδων; Όλα είναι πανέμορφα) ή β) έχουν τη σημασία του «ο καθένας» και «το καθετί» (Όλοι το ξέρουν / Άλλαξαν όλα).

Παρόλα αυτά, ευχαριστώ πολύ το μαθητή μου Β.Π., ο οποίος με την ερώτησή του μου΄δωσε την ευκαιρία να ξεσκονίσω τις γνώσεις μου. Λοιπόν, θα θεωρήσω σωστή απάντηση και την απάντηση «Επίθετο».

2^η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ:

Λόγου ενός γόνιμου προβληματισμού που αναπτύχθηκε στην αίθουσα με κάποιους μαθητές μου με το λόγιο αχώριστο μόριο διχο-, ασχολήθηκα λίγο περισσότερο στο σπίτι μου. Παραθέτω κάποιες επιπλέον λέξεις που ανήκουν, βέβαια, στην ίδια οικογένεια λέξεων:

διχογνωμία= διαφωνία, ύπαρξη δύο διαφορετικών απόψεων

διχογνωμώ= διαφωνώ με κάτι

διχόνοια= εχθρότητα, αντιπαλότητα

διχοστασία= ύπαρξη διαφορετικών στάσεων, αντιλήψεων

διχοτόμηση= διαίρεση σε δυο ίσα μέρη στον πολλαπλασιασμό (μαθηματική έννοια)

διχοτομία= η διαίρεση ενός συνόλου σε δύο μέρη που διαφέρουν

διχοτομικός= που  σχετίζεται  με τη διχοτόμηση ή με τη διχοτομία

διχοτόμος=  ευθεία που χωρίζει μία γωνία σε δύο ίσα μέρη.

διχοτομώ= διαιρώ κάτι σε δύο ίσα μέρη

Να και μια ιστοριούλα με το αχώριστο μόριο «διχο-»

Δύο αδέρφια είχαν  μεγάλη διχογνωμία για ένα κληρονομικό ζήτημα. Η διχοστασία τους αφορούσε το ποιος θα κληρονομήσει το σπίτι που άφησε ο πάμπλουτος θείος τους. Ο ένας δήλωνε μουσικός και έπαιζε απλώς δίχορδα όργανα και ο άλλος μαθηματικός και  ασχολούταν  με  διχοτομήσεις και διχοτόμους. Έτσι, λοιπόν, υπήρχε διχόνοια μεταξύ των δύο αυτών αδερφών. Τσακώνονταν και διχογνωμούσαν διαρκώς για τη βούληση του θείου.  Οι φίλοι τούς πρότειναν  να προσπαθήσουν να διχοτομήσουν το σπίτι και να το μοιραστούν, αλλά η προοπτική αυτή δεν έβρισκε σύμφωνο κανέναν τους. Πράγματι, καμιά γεωμετρική ενέργεια δε χρειάστηκε (ούτε διχοτομία ούτε διχοτόμηση), γιατί η  διαθήκη έλεγε ότι το σπίτι δωρίθηκε από τον αρχικό ιδιοκτήτη σε ένα ορφανοτροφείο!

Ανάπτυξη και τουρισμός

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Η Παγκόσμια Ημέρα Τουρισμού εορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Σεπτεμβρίου, ημερομηνία, η οποία καθορίσθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Τουρισμού το 1970. Κύριος στόχος του εορτασμού αυτού είναι η ανάδειξη της οικονομικής, κοινωνικής, πολιτιστικής και πολιτικής συμβολής του τουρισμού στην ευδαιμονία της διεθνούς κοινότητας. Επειδή το προηγούμενο Σαββατοκύριακο δημοσίευσα κείμενο σε συνέχεια, θα αφιερώσω το σημερινό άρθρο στο σπουδαίο για τη χώρα μας αυτό τομέα, εστιάζοντας ωστόσο στις θολές πτυχές του θέματος και εκφράζοντας την προσωπική μου άποψη.

Ανάπτυξη και τουρισμός

(Οι επιπτώσεις του μαζικού- βιομηχανικού τουρισμού)

Καλή και ωφέλιμη η τουριστική ανάπτυξη, γιατί και την οικονομία του τόπου ωφελεί και κάποιες πτυχές του πολιτισμού του πλουτίζει και, εν τέλει, τη διεθνή του εικόνα βελτιώνει. Υπάρχουν, όμως, και αρνητικές πτυχές, τις οποίες για κανένα λόγο δεν πρέπει να παραβλέπουμε.

Πρώτη και σημαντικότερη η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος. Η μαζική συγκέντρωση τουριστών πλήττει τις φυσικές αντοχές του τόπου της φιλοξενίας τους, αφού οι ανάγκες για στέγαση, διασκέδαση, ύδρευση, αποχέτευση και άλλα αυξάνονται δυσανάλογα συγκριτικά με την ικανότητα ανταπόκρισης της περιοχής. Έτσι, είναι αναπόφευκτη η περιβαλλοντική υποβάθμιση: φυτά και ζώα απειλούνται, το πόσιμο νερό εξαντλείται, το περιβάλλον μολύνεται. Αρκεί να θυμηθούμε ότι σε μικρές κοινωνίες (π.χ. νησιά) ο ανθρώπινος πληθυσμός στην τουριστική περίοδο μπορεί και να δεκαπλασιαστεί. Σε αυτή την κλίμακα του κοινωνικού φαινομένου, της απότομης πληθυσμιακής «επίθεσης», η συμβατική λύση που δίνει ο βιομηχανοποιημένος τουρισμός είναι κατ' ανάγκη επιθετική. Μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα «βιάζουν» πολλές φορές το περιβάλλον, «πακέτα» για την καλύτερη «εκμετάλλευση» των τουριστών ετοιμάζονται, αγροτικά προϊόντα γεμάτα χημικά στοιχεία και κακότεχνα προϊόντα «δήθεν» λαϊκής τέχνης παράγονται.

Αλλά πέρα από το φυσικό απειλείται και το κοινωνικό περιβάλλον. Η μαζική προσέλευση τουριστών αποτελεί κίνδυνο για τον τρόπο οργάνωσης και τους ρυθμούς λειτουργίας των τοπικών κοινωνιών, που, είτε αφομοιώνονται, οπότε χάνουν την πολιτιστική τους ταυτότητα είτε εξελίσσονται σε γραφικές φιγούρες, όμοιες με τη μορφή του ρυτιδωμένου ψαρά και της μαυροφορεμένης γριούλας των καρτ ποστάλ! Πραγματικά, τους θερινούς μήνες ο τοπικός πληθυσμός μοιάζει με ασήμαντη μειοψηφία, η οποία, ενώ βρίσκεται στο φυσικό της χώρο, στην πραγματικότητα ζει και κινείται στις παρυφές του... Έτσι, η τοπική ομάδα κινδυνεύει να αλλοτριωθεί και από κοινωνικό σύνολο να μετατραπεί σε απλό άθροισμα ανθρώπων με δεσμούς που δεν απορρέουν από την ύπαρξη και την παραγωγή κοινών πολιτισμικών στοιχείων, αλλά από το συμφέρον της τουριστικής ανάπτυξης. Εξωτερικοί, λοιπόν, οι λόγοι αυτής της αλλοτρίωσης, αλλά εσωτερικό το αποτέλεσμά της και ορατά αποτυπωμένο στη συνείδηση, στην αισθητική, στα ήθη και στα έθιμα της τοπικής κοινωνίας.

Το ξεκαθαρίζω: Αν η τουριστική ανάπτυξη- και κάθε είδους ανάπτυξη- αποβαίνει σε βάρος του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος, τότε, φίλοι μου, βάσιμα πρέπει να αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε για τη σημασία και την αναγκαιότητα εκείνου του μοντέλου τουριστικής ανάπτυξης που είναι υπεύθυνο για τις παραπάνω συνέπειες. Ο μαζικός τουρισμός και η τουριστική βιομηχανία, που κρύβεται πίσω του, μακροπρόθεσμα κάνει κακό στη χώρα μας.

Από την άλλη υποστηρίζω τον εναλλακτικό τουρισμό (θρησκευτικό, γαστρονομικό, εκπαιδευτικό, Συνεδριακό, Θεραπευτικό – Ιαματικό) ή τον αγροτουρισμό που τις τελευταίες δεκαετίες αποτελεί μια προσπάθεια να συγκρατηθεί και να αναχαιτισθεί η επιθετικότητα του «βιομηχανοποιημένου τουρισμού». Με τον ήπιο τουρισμό υπάρχει ένας αναλογικότερος καταμερισμός του εθνικού τουριστικού εισοδήματος, εξασφαλίζουν περισσότεροι πολίτες συμπληρωματικό εισόδημα, αναβιώσουν παραδοσιακοί οικισμοί, προτάσσεται η πολιτιστική κληρονομιά ως τουριστικό αγαθό και μετατρέπεται ο τουρίστας σε περιηγητή, οδοιπόρο και ταξιδιώτη.

Τελικώς, εξανθρωπίζονται οι σχέσεις του επισκέπτη με τους κατοίκους της χώρας και όλοι μαζί γίνονται ευαίσθητοι στην αξία της Φύσης και των πόρων της, ανεξάρτητα από εθνικότητα.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)