Η γενιά των 700 έγινε γενιά των 400 (ίσως και των 100) ευρώ

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

MSc στις "ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"

                                                                                        tokinitro.blogspot.gr (ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ)

Η γενιά των 700 έγινε γενιά των 400 (ίσως και των 100) ευρώ

                " Όταν η δυστυχία των πολλών δεν είναι αποτέλεσμα των νόμων της φύσης,  αλλά συνέπεια της δικής μας αδιαφορίας και αμέλειας,  τότε μεγάλη είναι η αμαρτία μας "            ΔΑΡΒΙΝΟΣ 

Ήταν Άνοιξη του 2008, όταν ο Στέλιος Κούλουγλου στην εκπομπή του «Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα» είχε ως τίτλο θεματικής ενότητας τον «Επιβιώνοντας στην Ελλάδα με 700 ευρώ!»[2] Καταπιανόταν με τη «Γενιά των 700 ευρώ» και κατέγραφε για ένα μήνα τη ζωή πέντε ανθρώπων (του Κώστα, 29 ετών, απόφοιτου του Πολυτεχνείου, με μεταπτυχιακό δίπλωμα, του Μανώλη, καθηγητή, 43 ετών- που ζει στα Χανιά με τη γυναίκα και τα 2 μικρά παιδιά του, 6 και 3 ετών- της Τζίνας,  32 ετών, πτυχιούχου ιταλικής γλωσσολογίας με πολύ καλή γνώση 4 ξένων γλωσσών και της Αφροδίτης, 27 ετών, απόφοιτης του τμήματος δημοσιογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Λονδίνο). Όλοι τους προσπαθούσαν να επιβιώσουν σε μια από τις ακριβότερες χώρες της Ευρώπης, την Ελλάδα, με μισθό 700-750 ευρώ το μήνα.

Η εκπομπή προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Ήταν μια γροθιά στο στομάχι της καθωσπρέπει πολιτικής και μεγαλοδημοσιογραφικής ελίτ που δεν έβλεπε (;) πως πάνε τα πράγματα ή ήθελε να τα κρύψει κάτω από το χαλί;[3] Πάντως η εκπομπή του δημοσιογράφου παύτηκε και ο ίδιος εκδιώχθηκε από τη (νεοδημοκρατικής τότε επιρροής) ΕΤ1[4].

Σήμερα, στα τέλη του 2016, που βρισκόμαστε, φίλοι μου; Διαβάσαμε πρόσφατα στον Τύπο: «Η νέα γενιά των 100 ευρώ κάνει την εμφάνισή της στην αγορά εργασίας την ίδια ώρα που οι δανειστές απαιτούν και νέα μείωση στον κατώτατο μισθό του ιδιωτικού τομέα. Μπροστά στον εφιάλτη της ανεργίας, όλο και περισσότεροι νέοι αναγκάζονται να απασχολούνται με δουλειές του ποδαριού αποδεχόμενοι μισθούς πείνας. Οι φτωχοί εργαζόμενοι κάνουν θραύση. Η έκρηξη της ανεργίας και η εργασιακή ζούγκλα οδηγούν σε φτωχοποίηση μια ολόκληρη γενιά εργαζομένων, η προοπτική της οποίας συνοψίζεται στο τρίπτυχο: μισή δουλειά, μισός μισθός και σύνταξη 500 ευρώ. Συνολικά 343.760 εργαζόμενοι αμείβονται με μηνιαίους μισθούς από 100 έως και 400 ευρώ μεικτά. Πρόκειται για εργαζομένους με συμβάσεις εργασίας μερικής απασχόλησης ή εκ περιτροπής εργασία 2, 3 ημερών την εβδομάδα, ή ακόμη και μερικών ωρών την εβδομάδα.».Οι μισθοί μειώνονται ακόμα περισσότερο την ίδια στιγμή που η ακρίβεια ακολουθεί αντιστρόφως ανάλογη πορεία.

Το ερώτημα πάντως που όλο αγωνία διατύπωναν στην προαναφερόμενη εκπομπή οι συνεντευξιαζόμενοι παραμένει το ίδιο: «Πώς θα επιβιώσουμε στην Ελλάδα με τόσο λίγα χρήματα;». Και μια που μιλάμε για νέους τί όνειρα μπορούν να έχουν αυτοί οι συνάνθρωποί μας με 100 ή έστω 400 ευρώ το μήνα; Να ανοίξουν σπιτικό; Να κάνουν οικογένεια; Να ονειρευτούν για την πρόοδο των παιδιών τους (εάν αποκτήσουν ποτέ);

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Ενδεικτικά  βλέπε https://www.youtube.com/watch?v=mfjTK6DOhVc

[3] Βέβαια, ο ευκολόπιστος (;) λαός  εξέλεξε κατόπιν τον «λεφτά υπάρχουν» και η κατάσταση εκτροχιάστηκε!

[4] Δεν πήγε πάντως «χαμένος»! Σήμερα είναι ευρωβουλευτής  και «επαναστάτης» από τις Βρυξέλλες.

Η διαχρονική κοροϊδία και η απαξίωση των Ατόμων με Αναπηρία (Α.Με.Α)

Η διαχρονική κοροϊδία και η απαξίωση των Ατόμων με Αναπηρία (Α.Με.Α)

Ο πατέρας μου ήταν ανάπηρος. Ήταν κωφός και συνάμα η φωνή του σε τέτοιο βαθμό αλλοιωμένη που οι κρατικές υπηρεσίες τον κατέταξαν στην κατηγορία των κωφαλάλων. Με πολύ προσωπικό αγώνα στάθηκε στα πόδια του και κατάφερε να προκόψει. Όταν γέρασε, το βασικό του έσοδο, ήταν το προνοιακό επίδομα (το οποίο θυμάμαι πιστωνόταν στο τραπεζικό λογαριασμό του με καθυστέρηση 2 μηνών!).

Επειδή τα τελευταία χρόνια ήταν σχεδόν ολικά ανάπηρος, κατέθεσα τα σχετικά έγγραφα στο Κέντρο Πιστοποίησης Αναπηρίας (ΚΕ.Π.Α.), ώστε να τον επανεξετάσουν. Το ΚΕ.Π.Α., εξέτασε τα έγγραφα μετά από 6 μήνες και αποφάσισε ότι ή αναπηρία του από 67% ήταν πλέον 95%. Εξέτασε τα έγγραφα και όχι τον ασθενή, γιατί στο μεταξύ ο πατέρας μου είχε «φύγει», περιμένοντας και ρωτώντας με τα μάτια του (γεμάτα απορία θυμάμαι) πότε θα γίνει αυτή η επανεξέταση…

Αυτός ο απλός άνθρωπος, όταν ήταν νέος, χωρίς καμιά βοήθεια από το κράτος, αλλά με πολύ προσωπικό μόχθο στάθηκε στα πόδια του και κατάφερε να προκόψει. Εγώ, ως πρωτότοκος γιός του, ήμουν πάντα η σκιά του. Ως παιδί δέχτηκα κοινωνικό ρατσισμό λόγω του ανάπηρου πατέρα. Τώρα ως ενήλικας βλέπω με ευαισθησία κάθε δράση των ανθρώπων αυτών. Διαπιστώνω, λοιπόν, πως η κοροϊδία και η απαξίωση που υφίστανται οι άνθρωποι αυτοί είναι διαχρονική. Όποιος και αν κυβερνά.

Επειδή το αρχείο μου είναι οργανωμένο, δίνω ένα μόνο παράδειγμα. Στις 4 Δεκεμβρίου 2014 η εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ[1] «Αυγή» είχε πρωτοσέλιδο «Έστειλαν τα ΜΑΤ σε Άτομα με Ειδικές Ανάγκες!». Το κείμενο υπέγραφε ο δημοσιογράφος Ανδριανόπουλος Βασίλης και μεταξύ άλλων έλεγε: «Τα ΜΑΤ έστειλε η κυβέρνηση Σαμαρά για να εμποδίσουν Άτομα με Ειδικές Ανάγκες να προσεγγίσουν το υπουργείο Οικονομικών! Με σύνθημα «Βάλτε τέλος στην εξαθλίωσή μας» πορεία διαμαρτυρίας πραγματοποίησαν σήμερα στο κέντρο της Αθήνας τα Άτομα με Αναπηρία, διεκδικώντας τη θωράκιση των δικαιωμάτων του που θυσιάζονται στον βωμό της οικονομικής κρίσης.» […]. Τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κυβέρνηση. Τα άτομα με αναπηρία είναι πάλι στους δρόμους. 

Διαμαρτύρονται δικαίως. Είναι δυνατόν ελληνική κυβέρνηση να ακούει και να συζητά- και αλίμονο αν τελικά δεχτεί- για περικοπές στα αναπηρικά επιδόματα;  Τα αναπηρικά (και γενικότερα προνοιακά) επιδόματα αποτελούν την ελάχιστη προστασία ενός Κράτους που σε καμία άλλη περίπτωση δεν ενδιαφέρεται για αυτή την ευάλωτη ομάδων πολιτών του, την ώρα που ως χώρα βιώνουμε μια διαδικασία ραγδαίας κατάρρευσης του κοινωνικού κράτους. Αυτά τα επιδόματα αναπηρίας είναι το μοναδικό βοήθημα των ανθρώπων αυτών με βαριές αναπηρίες και χρόνιες παθήσεις, ώστε να αντιμετωπίσουν το πρόσθετο και μεγάλο κόστος που επιφέρει η αναπηρία τους. Είναι η ελάχιστη στήριξη στα άτομα με αναπηρία, που μπορούν να βασιστούν μόνο στην οικογένειά τους[2].

Στη σύγχρονη κοινωνία μας με την εμπορευματοποίηση των πάντων, η αξία της ζωής και του ανθρώπου κατάντησαν να μετριούνται σύμφωνα με τη δυνατότητα παραγωγής. Οι ανάπηροι, όντας ελάχιστα ενταγμένοι στη διαδικασία παραγωγής, θεωρούνται από την καπιταλιστική οικονομική εξουσία άνθρωποι μειωμένης αξίας, άρα «παρακατιανοί». Και ευχαριστημένοι, δηλαδή, να είναι που έχουν ένα κομμάτι ψωμίω και ζουν κιόλας, για να μην ξεχνάμε και τη φράση του άλλοτε Υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου[3]: «Οι άνθρωποι δεν παθαίνουν κιόλας, ζουν πολλά χρόνια μετά (και με) τη σύνταξή τους!

Αυτός ήταν ΠΑΣΟΚ (σοσιαλιστής)! Η κοροϊδία και η απαξίωση που υφίστανται οι άνθρωποι αυτοί είναι διαχρονική. Όποιος και αν κυβερνά. Δυστυχώς!

---

[1]  Ο οποίος ήταν τότε Αντιπολίτευση, φαινόταν όμως καθαρά πως αργά ή γρήγορα θα είναι το επόμενο κόμμα εξουσίας.

[2] Όπως σας εξομολογήθηκα και με την προσωπική μου περίπτωση.

[3] 4 Ιουνίου 2012, βλέπε http://www.youtube.com/watch?v=Jh8hD-JO7v4.

Θανατική Ποινή: ένας διαχρονικός προβληματισμός

Αύριο Δευτέρα (και κάθε χρόνο στις 10 Οκτωβρίου) εορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα κατά της Θανατικής Ποινής. Σ΄ αυτή την ιδιαίτερη «γιορτή» αναφέρεται το σημερινό κείμενο μου.

                                          Θανατική Ποινή: ένας διαχρονικός προβληματισμός

Ως επινοητικό και έλλογο (;) ον ο άνθρωπος έχει σκαρφιστεί πολλούς τρόπους, για να ξεπαστρεύει το συνάνθρωπό του: Αγχόνη, λιθοβολισμός, σταύρωση, ηλεκτρική καρέκλα, καύση στην  έχει σκαρφιστεί πολλούς τρόπους, για να ξεπαστρεύει το συνάνθρωπό του: Αγχόνη, λιθοβολισμός, σταύρωση, ηλεκτρική καρέκλα, καύση στην πυρά, θάλαμοι αερίων, γκιλοτίνα, εκτελεστικό απόσπασμα, ένεση με δηλητήριο. Στο διαχρονική ματαιοδοξία για ακόμη μεγαλύτερη εξουσία στα καθεστώτα κάθε τύπου, υπάρχει πάντα μια αφορμή, για να εξοντωθεί ο παραβάτης του νόμου, ο εχθρός, ο άπιστος.

Δικαιώνοντας τα πιο πρωτόγονα ένστικτά της, η ανθρώπινη κοινωνία εν έτει 2016 εξακολουθεί σε αρκετές περιπτώσεις να διατηρεί σε ισχύ τη θανατική ποινή. Η φιλοσοφική-πολιτική-κοινωνιολογική συζήτηση που διεξάγεται την ίδιαν στιγμή για το συγκεκριμένο θέμα, συνήθως δεν τελειώνει ποτέ…

Παραθέτω ορισμένα μόνο (για την οικονομία του χώρου) Στατιστικά Στοιχεία, όπως τα άντλησα από το site της διεθνούς Αμνηστίας[2]:

• 88 χώρες του κόσμου έχουν καταργήσει την θανατική ποινή, 11 μερικώς, 24 στην πράξη, ενώ σε 75 διατηρείται[3].
• Στη χώρα μας κανένας άνθρωπος δεν έχει υποβληθεί στην «εσχάτη των ποινών» από το 1973, ενώ από το 1993 η θανατική ποινή έχει καταργηθεί και δια νόμου, εκτός από τα στρατιωτικά εγκλήματα σε περίοδο πολέμου.
• Στις ΗΠΑ, 38 από τις 50 πολιτείες υποστηρίζουν τη θανατική ποινή. Από το 1977 που επανήλθε η θανατική ποινή ο αριθμός των μελλοθανάτων στις ΗΠΑ ξεπερνά τις 3000.

Ας έρθουμε τώρα στη χώρα μας. Είναι αλήθεια πως η στάση που πρέπει να κρατήσουμε ως ελληνική κοινωνία όσον αφορά τη θανατική ποινή αποτελεί ένα σημαντικό δίλημμα και στην Ελλάδα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που υποστηρίζουν την επαναφορά της και μάλιστα σπεύδουν να δημοσιεύσουν άρθρα, στα οποία την προβάλλουν ως απάντηση στην έξαρση της εγκληματικότητας. Στην πραγματικότητα, όμως, η ψυχρή και άμεση εκτέλεση ανθρώπων πιστεύω πως δεν πρόκειται να εξυγιάνει το σημαντικότατο πρόβλημα των εγκληματικών και ακραίων πράξεων. Αντίθετα, θα επιφέρει μεγαλύτερα προβλήματα από αυτά που καλείται να αντιμετωπίσει.

Η θανατική ποινή αποτελεί μία από τις πιο βάρβαρες εκδηλώσεις που δε συνάδουν με την πολιτισμική πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας. Η επαναφορά της θανατικής ποινής στιγματίζει και μειώνει το επίπεδο πολιτισμού, στο οποίο με τόσες θυσίες έφτασε η χώρα μας. Ακυρώνει την αξία της ανθρώπινης ζωής, η οποία αποτελεί πρώτιστη αρχή των σύγχρονων κοινωνιών και οπισθοδρομεί τη χώρα μας σαράντα πέντε χρόνια, στο μακρινό 1972, που ακούστηκε για τελευταία φορά ο ήχος της σκανδάλης σε «νόμιμο» πλαίσιο. Στις μέρες μας οι κοινωνίες διαθέτουν άλλα πιο αποτελεσματικά μέσα για την πρόληψη και καταπολέμηση της εγκληματικότητας, όπως η παιδεία, η μόρφωση και η ανάπτυξη του βιοτικού επιπέδου. Η επιστροφή σε λύσεις του παρελθόντος, επομένως, αποτελεί έναν εξόφθαλμο αναχρονισμό.

Επιπλέον, η θανατική ποινή δε συνυπολογίζει το ενδεχόμενο δικαστικής πλάνης. Είναι η μόνη μη αναστρέψιμη και μη επανορθώσιμη ποινή. Τέτοια παραδείγματα δικαστικής πλάνης έχουμε πολλά και κραυγαλέα, τόσο στη χώρα µας, όσο και διεθνώς[4]. Το επιχείρημα είναι πράγματι ισχυρό. Και πολλές φορές έχει επιβεβαιωθεί, όταν ο κατηγορούμενος ήταν πλέον νεκρός!

Άλλωστε, οι ποινές που εφαρμόζονται σήμερα, χρηματική και κάθειρξη, μπορούν κατά κάποιο τρόπο να επανορθωθούν σε περίπτωση λάθους, με τη απόδοση πολύ ψηλού χρηματικού αντιτίμου, κάτι το οποίο δε συμβαίνει με την εσχάτη των ποινών. Ακόμη, όλες οι ποινές, πλην της θανατικής, προσφέρουν το δικαίωμα συμμόρφωσης του ίδιου του δράστη, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μία ευκαιρία στον παραβάτη του νόμου να αναθεωρήσει τις πράξεις του και να ενταχθεί ξανά στην κοινωνία, προνόμιο που πολλοί άνθρωποι έχουν αξιοποιήσει.

Ας αναλογιστούμε, φίλοι μου: Είναι λογικό να επιστρέψουμε στη Παλαιά Διαθήκη που μιλά για αυτοδικία και λέει να βγάζει ο ένας το μάτι του άλλου και να κόψουμε τη γλώσσα εκείνου που έκοψε τη δική μας γλώσσα και να σκοτώσουμε εκείνον που σκότωσε (το δικό μας άνθρωπο); Η θανατική ποινή οδήγησε σε μείωση της εγκληματικότητας, όπου εφαρμόστηκε;

Κοντολογίς, είναι φυσικό και αναμενόμενο οι άνθρωποι να πεθαίνουν λόγω γήρατος, λόγω ασθενειών ή εξαιτίας ατυχημάτων, αλλά είναι παράλογο για μια κοινωνία, ως συλλογική οντότητα, να θεσμοθετεί τον θάνατο!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] https://www.amnesty.gr

[3] Για να δείτε αναλυτικά τις χώρες  μπείτε στο https://www.amnesty.gr/news/articles/article/3962/katalogos-kraton-poy-ehoyn-katargisei-ti-thanatiki-poini-kai-kraton-poy

[4] Ενδεικτικά  μπείτε στο http://www.espressonews.gr, ημερομηνία: Παρασκευή, 4 Δεκεμβρίου  2009

Η περιπέτεια της Ποίησης στη γλώσσα των πολιτικών

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

MSc στις "ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"

                                                                                              tokinitro.blogspot.gr (ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ)

Η περιπέτεια της Ποίησης στη γλώσσα των πολιτικών

Συνηθίζουν οι πολιτικοί, όταν μιλάνε σε δημόσιες εκδηλώσεις,- κυρίως στη Βουλή, εσχάτως το πράττουν όπου και αν ομιλούν: συνέδρια, κοπή πίττας, κ.ά.- να κλείνουν την ομιλία (εισήγηση, τοποθέτησή) τους και με ένα ποιητικό στίχο. Έτσι, σαν «κορόνα»! Νομίζουν ότι έτσι δίνουν μεγαλύτερο κύρος στα λεγόμενά τους. Καμαρώνουν δε σαν παγώνια, γιατί εμμέσως πλην σαφώς στέλνουν στο ακροατήριό τους το (σημαινόμενο) «μήνυμα» ότι γνωρίζουν και ποίηση, αφού μαθές να (!) για την περίσταση ανέσυραν μέσα από την μνήμη τους ένα σύμφωνο με τα λόγια τους στίχο.

Το συνηθίζουν οι πολιτικοί. Δε θυμάμαι πρωθυπουργό, αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης, υπουργούς και βουλευτές που να μην μπήκαν στον πειρασμό αυτό. Λένε και ένα στίχο στο τέλος. Χωρίς να συλλογίζονται πως οι ακροατές ή αναγνώστες των λόγων τους μπορεί να γνωρίζουν όχι μόνο το λεχθέν στίχο, αλλά ολόκληρο το ποίημα- για να μην πω ολόκληρη την ποιητική παραγωγή του ποιητή που είχε την ατυχία έτσι ανώνυμα- με τη φράση «όπως είπε και ο ποιητής…» να «σκυλευτούν» ένας/δυο στίχοι του από ένα ποίημα που άλλα έλεγε στο σύνολό του.

Έτσι, διαβάσαμε ότι μια βουλευτίνα «…ολοκλήρωσε την τοποθέτησή της από το βήμα του Συνεδρίου του κόμματος, το βράδυ της Παρασκευής (14/10), με τους στίχους του ποιητή: Πάρτε μαζί σας νερό. Το μέλλον έχει πολλή ξηρασία. …»

Ο Ποιητής που είπαμε πως είχε την ατυχία να χρησιμοποιηθούν στίχοι του είναι ο Μιχάλης Κατσαρός. Το ποίημά του έχει τίτλο «Θα σας περιμένω»[2]. Σας το παραθέτω αυτούσιο, για να σκεφτείτε, φίλοι μου, τι σχέση είχε το πνεύμα- μήνυμα αυτού του ποιήματος με το συνέδριο ενός κόμματος εξουσίας.

                         Θα σας περιμένω

Θα σας περιμένω μέχρι τα φοβερά μεσάνυχτα αδιάφορος-

δεν έχω πια τι άλλο να πιστοποιήσω.

Οι φύλακες κακεντρεχείς παραμονεύουν το τέλος μου

ανάμεσα σε θρυμματισμένα πουκάμισα και λεγεώνες.

Θα περιμένω τη νύχτα σας αδιάφορος

χαμογελώντας με ψυχρότητα για τις ένδοξες μέρες.

Πίσω από το χάρτινο κήπο σας

πίσω από το χάρτινο πρόσωπό σας

εγώ θα ξαφνιάζω τα πλήθη

ο άνεμος δικός μου

μάταιοι θόρυβοι και τυμπανοκρουσίες επίσημες

μάταιοι λόγοι[3].

Μην αμελήσετε.

Πάρτε μαζί σας νερό.

Το μέλλον μας θα έχει πολύ ξηρασία.

Κλείνω το κείμενό μου, απαντώντας στους «εφήμερους εραστές» της Ποίησης, μα προπάντων τιμώντας τον Ποιητή αυτόν που υπήρξε από τους πιο συνεπείς μεταξύ λόγων και πράξεών του άνθρωπος, με στίχους από το ποίημά του «Όταν».

                   Όταν…

[…]

Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους, ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατέλειωτους ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια και μια ζωή με τάξη
όταν ακούω να γελούν
όταν ακούω πάλι να μιλούν
εγώ πάντα σωπαίνω.

Μα κάποτε που η κρύα σιωπή θα περιβρέχει τη γη
κάποτε που θα στερέψουν οι άσημες φλυαρίες
κι όλοι τους θα προσμένουνε σίγουρα τη φωνή
θ’ ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράκτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ’ ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία.

[…]

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Από την ποιητική συλλογή «Κατά Σαδδουκαίων», 1953. Οριστική έκδοση όλης  της ποιητικής παραγωγής του Μιχάλη Κατσαρού έγινε στις 20/3/2006  από τα «Ελληνικά Γράμματα», με σχόλια του γιού του Στάθη Κατσαρού.

[3] Δικό μου σχόλιο: μήπως τέτοιοι δεν είναι τα λόγοι σε συνέδρια; Στο εν λόγω συνέδριο ο αρχηγός του κόμματος επανεξελέγη με το συντριπτικό ποσοστό 93,54% !

Σεξουαλική κακοποίηση: Μια αιμάσσουσα κοινωνική «πληγή»

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια:Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

MSc στις "ΣΠΟΥΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ"

Σεξουαλική κακοποίηση: Μια αιμάσσουσα[2] κοινωνική «πληγή»

Την Πέμπτη 14 Ιουλίου 2014 έγραφα στο κείμενό μου με τίτλο «Σεξουαλική κακοποίηση παιδιών»:  «Το θέμα κατάντησε να βρίσκεται στην επικαιρότητα σε εβδομαδιαία βάση. Σαν να είναι κάτι φυσιολογικό. Σαν να είναι ένα πρόβλημα καθημερινότητας. Δεν είναι όμως… Προχθές διαβάσαμε πάλι στη σελίδα 3 του Πρωινού Τύπου ότι (πα)τέρας- είναι  μάλιστα και γιατρός, όχι βέβαια πως έχει για μένα κάποια ιδιαίτερη σημασία η επαγγελματική του ιδιότητα- ασελγούσε σε τετράχρονο κοριτσάκι (την κόρη του)! Πιο κάτω άλλη σχετική είδηση με τίτλο «Αποπλανούσε ανήλικα στον Πειραιά»! Μετά ήρθαν ο «πα»τέρας και ο εραστής του στο Άργος, που βίαζαν το ανήλικο παιδί του πρώτου. Και όλα αυτά σε χρονικό διάστημα μόλις τεσσάρων ημερών!

Το άρθρο μου τελείωνε ως εξής: «Τί να πω; Ντρέπομαι ως άνθρωπος. Τίποτα άλλο…»

Επανέρχομαι στο ίδιο θέμα, φίλοι μου. Το ξαναβλέπω τρεις μήνες μετά. Δεν σταμάτησαν καθόλου να έρχονται στο φως της δημοσιότητας και άλλα τέτοια περιστατικά. Προχθές, λοιπόν, «Συνελήφθη σήμερα, μετά τη σε βάρος του έκδοση εντάλματος, ένας 41χρονος πατέρας από την Πτολεμαΐδα, ο οποίος ασελγούσε επανειλημμένα, εδώ και δυο μήνες, στην μόλις 11 ετών κόρη του. Ο 41χρονος το τελευταίο δίμηνο δεν δίσταζε να τάζει διάφορα πράγματα, στην μόλις 11 ετών κόρη του, ζητώντας της ως αντάλλαγμα να τον αφήνει να ασελγεί πάνω της. Συγκεκριμένα, ο άνδρας φέρεται να έταζε στη μικρούλα ότι θα την αφήσει να παίξει με το κινητό του τηλέφωνο ή ότι θα της πάρει δικό της, αν αυτή τον άφηνε να ικανοποιεί τις αρρωστημένες ορέξεις του. Ο 41χρονος θα περάσει μεθαύριο (σ.σ δηλαδή σήμερα), Πέμπτη, την πόρτα του ανακριτή, ενώ έχει ομολογήσει τις πράξεις του.»![3]

Και επανέρχομαι στο ίδιο θέμα, επειδή προσπαθώ, πρώτον, να καταλάβω ο ίδιος και, κατόπιν, να κοινωνήσω και σε εσάς κάποια στοιχεία που αλιεύω με τη μελέτη έγκυρων πηγών, για αυτούς τους γονείς που κακοποιούν σεξουαλικά ακόμη και τα ίδια τους τα παιδιά πόσο μάλλον στα παιδιά των άλλων. Μας ενδιαφέρει ως κοινωνία όλους είτε έχουμε μικρά παιδιά είτε όχι. Η ανοχή είναι συνενοχή.

Οι γονείς που κακοποιούν τα παιδιά τους με τον παραπάνω τρόπο δεν ξεχωρίζουν από κάποιο εξωτερικό χαρακτηριστικό και δεν προέρχονται από κάποια συγκεκριμένη κοινωνική τάξη. Είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, συχνά υπεράνω πάσης υποψίας. Μπορεί να μοιάζουν φιλήσυχοι οικογενειάρχες και να είναι ευγενικοί με τους γείτονες τους και τον περίγυρό τους.

Μπορεί να είναι μορφωμένοι, καλοί επαγγελματίες, νομοταγείς πολίτες ή όχι. Ανήκουν, όμως, σε διαφορετικές κατηγορίες όσον αφορά την ψυχοπαθολογία τους. Κατά βάθος μπορεί να είναι ανώριμα, φοβισμένα ή επιθετικά, άτομα με τάση για απομόνωση. Μπορεί, επίσης, να παρουσιάζουν πλείστα συμπτώματα από αυτά που αναφέρει η κλινική βιβλιογραφία: άγχος, κατάθλιψη, έντονες παρορμητικές τάσεις, ψυχωτικές διαταραχές, σχιζοφρένεια.

Αρκετοί από αυτούς έχουν υποστεί κακοποίηση ως παιδιά. Είναι όμως δυνατόν να κρύβουν τις αδυναμίες τους επιμελώς, πίσω από το προσωπείο του καλού και στοργικού γονέα. Άλλωστε είναι τόσο δύσκολο για την ίδια την κοινωνία να δεχθεί ότι ένας γονέας μπορεί ηθελημένα να βλάψει το παιδί του! Έλα όμως που το κάνει! Είναι υποχρέωσή μας να καταγγείλουμε αμέσως στην αστυνομία ή τις οργανώσεις για την υπεράσπιση του παιδιού (π.χ. «Το χαμόγελο του Παιδιού») οτιδήποτε πέσει στην αντίληψή μας και μας φαίνεται ύποπτο.

Στις περισσότερες οικογένειες που κάνει την εμφάνισή της η σεξουαλική κακοποίηση συνήθως υφίστανται διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στους γονείς (π.χ. μονογονεϊκές οικογένειες, μητέρες που δεν στηρίζονται επαρκώς οικονομικά και συναισθηματικά από τον σύζυγο), διαταραγμένες σχέσεις ανάμεσα στους γονείς και το παιδί. Επίσης, οι οικογένειες αυτές είναι συνήθως κοινωνικά απομονωμένες, χωρίς βοήθεια και συμπαράσταση από γείτονες, φίλους ή άλλα κοινοτικά πλαίσια στήριξης.

Φίλοι μου, το επαναλαμβάνω: Η ανοχή είναι συνενοχή. Κάθε ευαίσθητος και συνειδητοποιημένος πολίτης, θα πρέπει να ενημερώνει αμέσως για κάθε περιστατικό που πέφτει στην αντίληψή του και αφορά παιδί σε κίνδυνο. Θα πρέπει να γίνεται άμεση χρήση της Γραμμής SOS 1056, η οποία δέχεται καταγγελίες ακόμη και ανώνυμα και τις παραπέμπει στις αρμόδιες Εισαγγελικές Αρχές.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Αιμάσσω = αιμορραγώ (αιμάσσουσα πληγή)= υφίσταμαι πολύ μεγάλη απώλεια αίματος.

[3] Το κείμενο βρίσκεται στο Αστυνομικό Δελτίο (βλέπε σελίδα 7 στο σημερινό φύλλο του Πρωινού Τύπου). 

Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

Πραγματικά αξιοπρεπής είναι αυτός που δεν καυχιέται για τίποτα.

Λα Ροσφουκώ, Γάλλος συγγραφέας (1613-1680) 

Ποια είναι αυτή η γυναίκα; Τη βλέπω καθημερινά κάθε πρωί από τις 7 να καθαρίζει στην περιοχή του Αγ. Κωνσταντίνου της πόλης μας με εμφανή εργατικότητα και μεράκι για αυτό που κάνει. Δεν την ξέρω. Φαίνεται καινούρια στην περιοχή. Εικάζω πως είναι προσληφθείσα με κάποιο πρόγραμμα κοινωφελούς εργασίας (τα γνωστά πεντάμηνα, που τώρα με την «αριστερή» κυβέρνηση έγιναν επτάμηνα!).

Και όμως… Σε μια εποχή που και το αυτονόητο θεωρείται ζητούμενο, σε μια χώρα που ταλανίζεται από την οικονομική, κοινωνική και ηθική κρίση υπάρχουν κάποιες φωτεινές αχτίνες αισιοδοξίας και ελπίδας, που μας  δείχνουν πως τίποτα δε χάθηκε ακόμα…

Βγαίνοντας κάθε πρωί στο μπαλκόνι του σπιτιού μου ή ξεκινώντας για τη δουλειά μου,  τη βλέπω να σαρώνει με μεράκι τα πεζοδρόμια, να αδειάζει τα καλαθάκια της περιοχής από τα σκουπίδια και  να παραδίδει τη ζώνη ευθύνης της πεντακάθαρη την ώρα που σχολάει. Αυτά δεν τα παρατηρώ μόνο εγώ, αλλά έχουν τύχει και της προσοχής των γειτόνων μου, οι οποίοι την παρακολουθούν από τα γύρω καταστήματα.

Φυσικά υπάρχουν και άλλοι φιλότιμοι εργαζόμενοι σε όλους τους επαγγελματικούς χώρους.  Με εντυπωσιάζει, ωστόσο, η σχολαστικότητά της στο καθάρισμα σαν να πρόκειται για το ίδιο της το σπίτι.

Έχω τη γνώμη πως ο Δήμος θα πρέπει να επιβραβεύει με κάποιο τρόπο  τέτοιους υπαλλήλους, οι οποίοι με την εργατικότητα και το φιλότιμό τους γίνονται πρότυπα για όλους εμάς σε όποιο εργασιακό περιβάλλον εργαζόμαστε. Αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: επειδή τέτοιοι εργάτες κρατάνε ακόμα ζωντανό το κράτος και το πράττουν αμειβόμενοι ελάχιστα και για ελάχιστο χρόνο. Και παρόλο που γνωρίζουν πως, όταν τελειώσει το επτάμηνο, θα απολυθούν αυτοδικαίως (πόσο απαίσια μου φαντάζει πάντα αυτή η λέξη), αυτοί εργάζονται με ευσυνειδησία, διατηρώντας την αξιοπρέπειά τους.

Μόνο και μόνο γιατί αγαπούν τον τόπο τους  και τους αρέσει να είναι όμορφος και καθαρός. Μόνο και μόνο διότι έχουν αξιοπρέπεια!!

Και εγώ, λοιπόν, που έχω την πρόσβαση, στα μέσα ενημέρωσης θεωρώ υποχρέωσή μου να προβάλλω κάθε τι καλό, με την ελπίδα να παραδειγματιζόμαστε και να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι.

Όσο αφορά τη συγκεκριμένη Κυρία, που αν και άσημη, προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο περισσότερο καλό από πολλούς διάσημους και αναγνωρίσιμους πολίτες αφιερώνω το παρακάτω ποίημα του Φαίδρου Μπαρλά[2].

ΟΙ ΟΔΟΚΑΘΑΡΙΣΤΑΙ

Ξημερώνει.

Απάνω
οι άγγελοι πλένουν το στερέωμα, παραδίδουν τον ουρανό στίλβοντα[3] και υγρό.

Οι οδοκαθαρισταί κάτω καθαρίζουν τους δρόμους.
Σταματούν πού και πού,
ανεμίζουν το σφουγγαρόπανο οι πρώτοι,
τη σκούπα οι δεύτεροι,
χαιρετιούνται.
Οι οδοκαθαρισταί
διαγράφουν τα ίχνη των νεκρών
της χθεσινής ημέρας·
εξαφανίζουν τους λεκέδες απ’ το αίμα
του σκοτωμένου ποδηλάτη,
το άδειο πακέτο των τσιγάρων, το γράμμα
που δε φυλάχτηκε στο συρτάρι...
Οι οδοκαθαρισταί είναι
οι «πρωτοπόροι της αύριον».
Σηκώνονται, φωνάζουν στους αγγέλους:
«Εμείς, συνάδελφοι, το χρέος μας το κάναμε.
η ευθύνη ανήκει τώρα στο Θεό […]».

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=461&t=532

[3] τον ουρανό στίλβοντα: τον ουρανό που λαμποκοπάει, που αστράφτει.