Πόσες πράξεις γίνονται καθημερινά εξαιτίας αδυναμιών μας;

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Πόσες πράξεις γίνονται καθημερινά εξαιτίας αδυναμιών μας;

Γράψαμε στο προηγούμενο κείμενό μας[2] αναλυτικά για το θανάσιμο αμάρτημα της απληστίας, προσπαθώντας να δώσουμε κάποια ερμηνεία για τη συμπεριφορά των άπληστων ανθρώπων. Στην πραγματικότητα όλες οι αμαρτίες είναι προσπάθειες να αναπληρώσουν το κενό που νιώθουμε σε διαφόρους τομείς  της ζωής μας, όταν δεν καλύπτονται οι βασικές μας ανάγκες. Ειδικά τούτες τις μέρες με την κακοκαιρία, που ενέσκηψε στο νομό μας και τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν, βγήκαν πολλά απωθημένα στην επιφάνεια και από πολίτες και από τους τοπικούς άρχοντες…

Ωστόσο, κάθε αμάρτημα (αδυναμία, ελάττωμα) επηρεάζει με διαφορετικό τρόπο τη σκέψη, το συναίσθημα και τη συμπεριφορά μας και διαστρεβλώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε την πραγματικότητα. Αλλά τί αποκαλύπτει το κάθε αμάρτημα;

Οκνηρία: Αποφυγή φυσικής ή πνευματικής δραστηριότητας, τεμπελιά.

Η έλλειψη ενεργητικότητας είναι, συνήθως, αποτέλεσμα  γενικότερης έλλειψης ενδιαφέροντος ή ικανοποίησης από καθημερινές δραστηριότητες και έμμεσα υποδηλώνει αδιαφορία για τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας. Η παραίτηση και η αποχή από τις απαιτήσεις της πραγματικότητας οδηγεί σταδιακά σε έλλειψη κινήτρων και πρωτοβουλίας  για δράση και κατ’ επέκταση σε μειωμένη ικανότητα λήψης αποφάσεων. Το άτομο παγιδεύεται σ’ ένα φαύλο κύκλο απάθειας που χρωματίζεται από μια διάχυτη καταθλιπτική διάθεση.

Αλαζονεία (Υπεροψία): Ψευδαίσθηση ότι είμαι ο πιο σπουδαίος και ο καλύτερος.

Αίσθηση σπουδαιότητας και μεγαλείου που υπερβαίνει τα όρια της υγιούς αυτοπεποίθησης, καθώς το άτομο πιστεύει πως έχει ξεχωριστές ικανότητες και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, που όμως δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συνήθως πρόκειται για ανασφαλή άτομα που είτε χρειάζονται διαρκώς τους άλλους, για να καθρεφτίσουν τη σπουδαιότητά τους (ματαιοδοξία), είτε πιστεύουν πως είναι ανώτεροι από όλους και επαρκείς, οπότε φτάνουν στην ύβρη. 

Οργή: θυμός, μανία για εκδίκηση.

O θυμός αποτελεί φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση που προκαλείται από την αδυναμία του ατόμου να διαχειριστεί λογικά και ψύχραιμα την κατάσταση που βιώνει. Ωστόσο, οι έντονες και ανεξέλεγκτες εκρήξεις θυμού έχουν τη δύναμη να τυφλώσουν τη σκέψη και να παραμορφώσουν την αλήθεια. Ο οργισμένος άνθρωπος γίνεται απειλητικός και αυτοκαταστροφικός και οι συνέπειες των πράξεών του είναι απρόβλεπτες.

Ζηλοφθονία: η λαχτάρα να αποκτήσεις αυτά που κατέχει ο άλλος και η δυσκολία να χαρείς με την επιτυχία του.

 Ζώντας σε μια οργανωμένη κοινωνία η σύγκριση με τους γύρω μας είναι θεμιτή και αναπόφευκτη. Για το ζηλόφθονα, όμως, άνθρωπο η κοινωνική σύγκριση δεν αποτελεί κίνητρο, για να καταφέρει περισσότερα πράγματα, αλλά οδηγεί σε επιθυμία για υποβιβασμό του άλλου. Η ζήλεια θολώνει το μυαλό του και όλες οι ενέργειές του έχουν ως επίκεντρο όχι την προσωπική του πρόοδο άλλα την καταστροφή αυτού που είναι πιο πετυχημένος, πιο ευκατάστατος, πιο ικανός.

 Οι μελέτες δείχνουν ότι τα δύο φύλα τείνουν να είναι περισσότερο επιρρεπή σε διαφορετικά αμαρτήματα. Οι άντρες φαίνεται να υποπίπτουν σε μεγαλύτερη συχνότητα στη λαγνεία, τη λαιμαργία και την οκνηρία[3]. Αντίθετα, οι γυναίκες τείνουν να διακατέχονται πιο συχνά από αλαζονεία, ζηλοφθονία και οργή.

Επιλογικά: Η «αμαρτία» και η «αρετή» είναι ελεύθερη επιλογή. Ο πειρασμός υπάρχει, για να τονίσει την ελευθερία μας να διαλέγουμε τον δρόμο που θα ακολουθήσουμε απέναντι σε κάθε δυσκολία. Η ποιότητα της ζωής μας και η γαλήνη της ψυχής μας, επομένως, εξαρτάται από την επιλογή και την απόφαση που παίρνουμε κάθε μέρα που περνάει.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βλέπε «Πρωινός Τύπος», 15/1/2017, σελ.3: «Γιατί κάποιοι άνθρωποι συσσωρεύουν χρήμα με τόση μανία;».

[3] Για τη λαγνεία και τη λαιμαργία που συμπληρώνουν τον κατάλογο των «επτά θανάσιμων αμαρτημάτων» θα μιλήσουμε σε άλλο κείμενο μας στο μέλλον (κοντά στο Πάσχα).

Τι αλλάζει στο Λύκειο και στο Απολυτήριο - Πως θα γίνεται η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο

Τι αλλάζει στο Λύκειο και στο Απολυτήριο - Πως θα γίνεται η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο

Αλλαγές στη δομή του Λυκείου με στόχο την αναβάθμιση του Απολυτηρίου το οποίο θα αποτελεί «διαβατήριο» για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση από το 2020, προβλέπει η πρόταση της Επιτροπής του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής.

Ο αριθμός των μαθημάτων στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου θα μειωθεί σημαντικά -σήμερα διδάσκονται 18 μαθήματα στη Β΄ Λυκείου και 15 στη Γ’ Λυκείου τα οποία, σύμφωνα με πληροφορίες, θα μειωθούν σχεδόν κατά το ήμισυ, ενώ η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο θα γίνεται με βάση τον βαθμό του Απολυτηρίου, ο οποίος θα διαμορφώνεται σε ποσοστό 80% από τα δύο τετράμηνα της Γ΄ τάξης, δηλαδή τον αποκαλούμενο «προφορικό» βαθμό και κατά 20% από τη συμμετοχή των υποψηφίων σε τελικές εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα.

Επίσης, προτείνονται η δημιουργία κοινής Α΄ τάξης Γενικού Λυκείου και Επαγγελματικού Λυκείου με πολυκλαδικό χαρακτήρα, καθώς και σημαντικές αλλαγές στο πρόγραμμα σπουδών της Β΄ και Γ΄ τάξης με ενοποίηση των διδακτικών αντικειμένων, αύξηση των ωρών διδασκαλίας π.χ. ένα συνεχές δίωρο αντί για μία σχολική ώρα των 45 λεπτών, καθιέρωση εκπόνησης μιας εκτεταμένης εργασίας και ένταξη δραστηριοτήτων πολιτιστικού, αθλητικού ή και κοινωνικού χαρακτήρα.

Οι βασικές αλλαγές

Ειδικότερα, η πρόταση της Επιτροπής του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής για τον επανασχεδιασμό του Λυκείου, η οποία θα αποτελέσει τη βάση του διαλόγου που θα ξεκινήσει στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής από την ερχόμενη εβδομάδα, προβλέπει τα εξής:

Α΄ τάξη Λυκείου: Προτείνεται η δημιουργία μιας κοινής Α’ τάξης Γενικού και Επαγγελματικού Λυκείου με πολυκλαδικό χαρακτήρα. Το πρόγραμμα σπουδών, δηλαδή, αυτής της τάξης θα φέρει ισχυρά τα χαρακτηριστικά τόσο της αντίστοιχης τάξης του Γενικού Λυκείου όσο και αυτής του Τεχνικού -Επαγγελματικού. Στόχος είναι οι μαθητές να εξοικειωθούν με τα γνωστικά αντικείμενα και των δύο υφιστάμενων σήμερα τύπων εκπαίδευσης και να επιλέξουν αυτόν που ταιριάζει καλύτερα σε αυτούς. Μετά την ολοκλήρωση της Α΄ Λυκείου, δε θα υπάρχει κάποιου είδους φίλτρο ή πρόσκομμα για τη μετάβαση των μαθητών στη Β’ Λυκείου.
Βεβαίως, βασικές προϋποθέσεις για την υλοποίηση αυτής της αλλαγής είναι η εναρμόνιση των προγραμμάτων σπουδών των Γενικών και Επαγγελματικών Λυκείων, καθώς και η αναβάθμιση της τεχνικής - επαγγελματικής εκπαίδευσης με τρόπο, σύμφωνα με την πρόταση, που να επιτυγχάνεται η σύνδεσή της με την εθνική οικονομία και τις αναπτυξιακές ανάγκες και δυνατότητες της χώρας.

Προς συζήτηση βρίσκονται, εξάλλου, εναλλακτικές ή και συμπληρωματικές προτάσεις που αφορούν, για παράδειγμα, την επέκταση των επιλογών μεταλυκειακών σπουδών απ’ όλους τους τύπους λυκείων, την προνομιακή είσοδο για αποφοίτους Επαγγελματικών Λυκείων σε συγκεκριμένα τμήματα ΤΕΙ και την αναβάθμιση του Σχολικού Επαγγελματικού Προσανατολισμού και ένταξή του στο πρόγραμμα σπουδών και των Γενικών Λυκείων.

Βάσει της πρότασης, η κοινή, ως προς τη δομή, τάξη της Α΄ Λυκείου θα συνιστούσε ένα βήμα προς την καθιέρωση 11ετούς υποχρεωτικής εκπαίδευσης (1 χρόνος Νηπιαγωγείο, 6 χρόνια Δημοτικό, 3 χρόνια Γυμνάσιο, 1 χρόνος Λύκειο). Παράλληλα, το «μοντέλο» της Α΄ τάξης θα μπορούσε, υπό προϋποθέσεις που διερευνώνται, να εφαρμοστεί και στις υπόλοιπες δύο.

Β΄ και Γ΄ τάξη Λυκείου: Η βασική αλλαγή που εισηγείται η Επιτροπή είναι η σημαντική μείωση -σχεδόν κατά το ήμισυ, σύμφωνα με πληροφορίες- του αριθμού των μαθημάτων στις δύο τελευταίες τάξεις του Λυκείου με στόχο τον εξορθολογισμό του προγράμματος σπουδών.

Πιο συγκεκριμένα, στη Β΄ Λυκείου η Επιτροπή εισηγείται να παραμείνει ένας ισχυρός κορμός υποχρεωτικών μαθημάτων που θα παρέχουν στους μαθητές ένα κρίσιμο φάσμα γνώσεων πριν προβούν στη Γ΄ Λυκείου στην επιλογή πιο συγκεκριμένης επιστημονικής κατεύθυνσης.

Στη Γ’ Λυκείου, ωστόσο, τα υποχρεωτικά μαθήματα θα είναι εξαιρετικά περιορισμένα, ενώ θα είναι έντονη η παρουσία των μαθημάτων συγκεκριμένης κατεύθυνσης. Η κεντρική λογική είναι η ύπαρξη μιας ενότητας επιλογών που θα δίνει τη δυνατότητα προσανατολισμού στους μαθητές σε συνδυασμό με μία ελεύθερη επιλογή εκτός ειδίκευσης.

Παράλληλα, προτείνεται να αυξηθούν οι ώρες διδασκαλίας των μαθημάτων του ωρολόγιου προγράμματος της Β΄ και Γ΄ Λυκείου, προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα της εμβάθυνσης της γνώσης. «Είναι κοινά παραδεκτό ότι κανένα μάθημα δε διδάσκεται με ουσιαστικό τρόπο, όταν σε αυτό αφιερώνονται λίγες ώρες την εβδομάδα και μάλιστα όταν αυτό είναι ένα μάθημα σε ένα ωρολόγιο πρόγραμμα πολλών μαθημάτων», σημειώνει η Επιτροπή.

Στο πλαίσιο αυτό, το πρόγραμμα σπουδών θα διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο, ώστε τα διδακτικά αντικείμενα να υπαχθούν στις ευρύτερες επιστημονικές τους περιοχές και να διδάσκονται εντός ενοποιημένων πεδίων. Σύμφωνα με την Επιτροπή, η λογική αυτή μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα εάν τα ενοποιημένα πεδία διδάσκονται σε μεγαλύτερες χρονικές ενότητες, (π.χ. ένα συνεχές δίωρο αντί για μία σχολική ώρα των 45 λεπτών) ώστε να είναι δυνατή η προσέγγιση των ζητημάτων σε μεγαλύτερες ενότητες, με ενεργητική συμμετοχή των μαθητών, εκπόνηση ερευνητικών εργασιών και δυνατότητα μεγαλύτερης εμβάθυνσης εντός του σχολικού χώρου και χρόνου.

Πρόγραμμα σπουδών

Επίσης, η Επιτροπή εισηγείται την καθιέρωση εκπόνησης μιας εκτεταμένης εργασίας ως μέρους του προγράμματος σπουδών ύστερα από προσεκτική προετοιμασία σε πολλά επίπεδα (εκπόνηση, αξιολόγηση κ.ά.), καθώς και την ένταξη στο πρόγραμμα σπουδών ελεύθερων δραστηριοτήτων (π.χ. συλλογικών δράσεων πολιτιστικού, αθλητικού ή και κοινωνικού χαρακτήρα) οι οποίες θα σχεδιάζονται και θα υλοποιούνται από τους μαθητές υπό την καθοδήγηση των υπευθύνων εκπαιδευτικών και θα αξιολογούνται με τρόπο που θα συνάδει στην εκπαιδευτική φύση τους.

Οι αλλαγές αυτές θα συμβαδίσουν και με περαιτέρω αλλαγές στη φιλοσοφία διδασκαλίας των αντικειμένων με στόχο να καλλιεργείται η κριτική σκέψη και να αναπτύσσουν οι μαθητές αναλυτικές και συνθετικές ικανότητες. Παράλληλα, θα μεταβληθεί ο τρόπος αξιολόγησης των μαθητών, με την υιοθέτηση, για παράδειγμα, της περιγραφικής αξιολόγησης ώστε να αποφευχθεί η εστίαση στους βαθμούς.

Σταδιακή εφαρμογή των αλλαγών

«Κρίνεται σημαντικό η μεταρρύθμιση του υπάρχοντος συστήματος να υλοποιηθεί βαθμηδόν» τονίζει η Επιτροπή, προσθέτοντας ότι θα πρέπει να υπάρχει μία σταδιακή εφαρμογή των αλλαγών. Βασικός στόχος της πρότασής της, όπως υπογραμμίζει, αποτελεί η αναβάθμιση του Απολυτηρίου ώστε να αποκτήσει κύρος και νόημα. «Είναι κοινή παραδοχή ότι το Λύκειο ως βαθμίδα έχει σε μεγάλο βαθμό ακυρωθεί. Οι μαθητές, δυστυχώς, πολύ συχνά αδιαφορούν για την εκπαιδευτική πράξη, θεωρούν πως λίγα έχουν να αποκομίσουν από το σχολείο και στρέφονται στα φροντιστήρια, για να προετοιμαστούν για τις πανελλαδικές εξετάσεις.

Έτσι, μεγάλο μέρος του επίσημου σχολικού προγράμματος απαξιώνεται, υπονομεύεται ο κρίσιμος δεσμός μεταξύ μαθητών και εκπαιδευτικών και η εκπαιδευτική διαδικασία συνδέεται με τη ρουτίνα, τον καταναγκασμό, την έλλειψη νοήματος» επισημαίνεται στην πρόταση.

Εντός αυτής της συνθήκης, επισημαίνει η Επιτροπή, πολλά μαθήματα «θυσιάζονται» στο βωμό των πανελλαδικών εξετάσεων, αρκετά διδάσκονται με ένα τρόπο τυπικό, μόνο και μόνο γιατί περιλαμβάνονται στο πρόγραμμα σπουδών, ενώ ακόμα και όσα συνδέονται με το στόχο των τελικών εξετάσεων δε συγκεντρώνουν πάντα το ενδιαφέρον των μαθητών. Αποτέλεσμα είναι, όπως αναφέρει η Επιτροπή, να ευνοείται η αποστήθιση σε βάρος της κριτικής γνώσης και η ελληνική οικογένεια να υποβάλλεται σε σοβαρή οικονομική αφαίμαξη για να καλύψει τα δίδακτρα των φροντιστηρίων.

Πώς θα γίνεται η είσοδος στο Πανεπιστήμιο

Η επιτυχής φοίτηση στο Λύκειο θα οδηγεί στην απόκτηση του Απολυτηρίου, το οποίο θα αποτελεί «διαβατήριο» για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Η Επιτροπή έκρινε πως για τη λήψη του Απολυτηρίου είναι σημαντικό ο βαθμός να διαμορφώνεται από δύο παράγοντες: τόσο από τα δύο τετράμηνα της Γ’ Λυκείου (ο αποκαλούμενος «προφορικός βαθμός») όσο και από τη συμμετοχή σε τελικές εξετάσεις πανελλαδικού χαρακτήρα. Ο βαθμός συμμετοχής των εξετάσεων θα προσμετράται σε ποσοστό 20% στον βαθμό του Απολυτηρίου, ενώ το υπόλοιπο 80% θα εξάγεται από τα δύο τετράμηνα της Γ' Λυκείου. Προς το παρόν, είναι καθοριστικής σημασίας, κατά την κρίση της επιτροπής, οι τελικές εξετάσεις να συνεχίσουν να οργανώνονται πανελλαδικά με κοινά θέματα, ώστε «να διατηρήσουν τα χαρακτηριστικά της αντικειμενικότητας και του αδιάβλητου και εν τέλει την εμπιστοσύνη των πολιτών». «Η μετάβαση σε μία άλλη μορφή, αμιγώς ενδοσχολικών εξετάσεων πρέπει να γίνει με προσεκτικά, καλά σχεδιασμένα βήματα. Υπό αυτό το πρίσμα, σε βάθος χρόνου και όταν ενισχυθεί η εκπαιδευτική διαδικασία, αποκτήσει πάγια, ανεξάρτητα και αυτόνομα χαρακτηριστικά και γίνει αποδεκτή από την κοινωνία θα είναι δυνατόν οι τελικές (πανελλαδικά οργανωμένες) εξετάσεις να αντικατασταθούν από τις ενδοσχολικές εξετάσεις ή και από εργασίες που θα κάνουν οι μαθητές και μαθήτριες για τη λήψη του Απολυτηρίου», αναφέρει η Επιτροπή.

Γιατί κάποιοι άνθρωποι συσσωρεύουν χρήμα με τόση μανία;

Ψύχραιμη ματιά
Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                                      

Γιατί κάποιοι άνθρωποι συσσωρεύουν χρήμα με τόση μανία;

«Τρεις δυνάμεις κινούν τον κόσμο: Η ανοησία, ο φόβος και η απληστία»

Αϊνστάιν

Είναι λυπηρό, μα αληθινό: 62 άνθρωποι κατέχουν όσο πλούτο έχει ο μισός πληθυσμός της Γης (δηλαδή 3,5 δισεκατομμύρια άνθρωποι!). Οι περιουσίες τους μάλιστα έχουν αυξηθεί κατά 44% από το 2010 μέχρι σήμερα, ενώ την ίδια στιγμή οι φτωχότεροι έχουν απολέσει το 41% της περιουσίας τους σύμφωνα με έρευνα της Oxfam International[2].  Οι «εξουσιαστές» προέρχονται κυρίως από την Κίνα, την Ιαπωνία, τις ΗΠΑ, το Μεξικό και τη  Σαουδική Αραβία.

Χρήμα και αριθμοί. Μπερδευτήκατε; Ίσως όχι, μιας και το θανάσιμο αμάρτημα της απληστίας δε βρίσκεται πάντα τόσο μακριά μας. Δεν είναι μόνο οι δισεκατομμυριούχοι που το διαπράττουν. Πόσες φορές δεν έχετε συναντήσει στον ευρύτερο κοινωνικό σας κύκλο τον τύπο του ανθρώπου που συσσωρεύει χρήματα, αρνούμενος όχι να προσφέρει αλλά ακόμα και να εκπληρώσει τις οικονομικές του υποχρεώσεις;

Η απληστία διαπερνά όλα τα κοινωνικά στρώματα. Γιατί κάποιοι άνθρωποι συσσωρεύουν χρήμα με τόση μανία; Ο λαός συνηθίζει να εμπαίζει αυτή τη συμπεριφορά με τη φράση «Μα καλά, στον τάφο του θα τα πάρει»; Ας δούμε, λοιπόν, τι συμβαίνει στην ψυχή των ανθρώπων αυτών με τη βοήθεια του ψυχοθεραπευτή Νίκου Βαμβακάρη[3].

«Απληστία εξορισμού σημαίνει ακόρεστη επιθυμία κάποιου για κάτι. Η λέξη αυτή χωρίζεται σε δύο μέρη στο α (το στερητικό) και το πληστός, που σημαίνει γεμάτος. Κάποτε ο Αϊνστάιν είχε πει χαρακτηριστικά πως οι τρεις δυνάμεις που οδηγούν τον κόσμο είναι η ανοησία, ο φόβος και η απληστία. Στις μέρες μας είναι αποδεδειγμένο ότι μεγαλύτερη μερίδα του πλούτου μαζεύεται στα χέρια των πολύ λίγων και οι τελευταίες έρευνες δείχνουν ότι η τεχνολογία τα επόμενα χρόνια θα οδηγήσει ακόμα περισσότερο χρήμα στους λίγους, αντίθετα στους πολλούς θα επιφέρει μεγαλύτερη φτώχεια.»!

Ας δούμε το θέμα, φίλοι αναγνώστες, με ψύχραιμη ματιά. Καταρχήν, ας κατανοήσουμε ότι  το χρήμα είναι ένα μέσον για την επίτευξη των στόχων μας, όχι αυτός καθαυτός ο στόχος. Επομένως, όταν για παράδειγμα κάποιος κάνει μια αγορά, θα πρέπει το αντικείμενο που επιλέγει να έχει μεγαλύτερη αξία από το ποσό που δαπανήθηκε γι’ αυτό. Σε διαφορετική περίπτωση δεν έχει πραγματική ανάγκη το προϊόν που αγόρασε.

Με τον ίδιο τρόπο, αν σκεφτούμε το σήμερα και την εποχή της απληστίας στην οποία ζούμε, καταλαβαίνουμε ότι ο μεγαλύτερος εχθρός του να είναι κάποιος ελεύθερος, από την ανάγκη του για πλούτο είναι η ίδια του η τάση για απληστία και, επιπλέον, για «ασφάλεια». Πράγματι, οι άνθρωποι έχουν ανάγκη την ασφάλεια και αυτό είναι φυσιολογικό, αν σκεφτεί κανείς  τον τρόπο και τις αξίες με τις οποίες έχουμε μεγαλώσει, από την άλλη όμως πλευρά το να είναι κάποιος εφησυχασμένος στις δάφνες του άθελά του διογκώνει το αίσθημα της απληστίας και έτσι τον διαφθείρει.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι πολλοί άνθρωποι γύρω μας, ίσως και εσείς οι ίδιοι που διαβάζετε αυτό το άρθρο σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής, όπως για παράδειγμα ένα πρόβλημα υγείας, αναθεωρείτε συνολικά τη στάση σας απέναντί στο χρήμα και τον πλούτο. Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό, για να μας κρατήσει μακριά από την τάση απληστίας. Πολύ σύντομα επανέρχεται η ανησυχία και ανασφάλεια για το ίδιο μας το μέλλον…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙOΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή, στην εφημερίδα «Πρωινός Τύπος». Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Διεθνής οργανισμός που εδρεύει στην Αμερική και μάχεται κατά της φτώχειας και του υποσιτισμού.

[3] http://normavitae.com/author/nick/

Ψωροκώσταινα: Ένα παρεξηγημένο σύμβολο φιλοπατρίας!

                                                                                                      

Στήλη: Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Ψωροκώσταινα: Ένα παρεξηγημένο σύμβολο φιλοπατρίας!

Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας (1827-1831) ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που τη φώναζαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια, λοιπόν, συνεδρίαση της Εθνικής Συνέλευσης («Βουλής»), κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια του Ελληνικού Δημοσίου, το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που τώρα, όταν λέγεται, δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη τη χώρα...

Την περίοδο εκείνη η Επανάσταση δοκιμαζόταν από την επέλαση του Ιμπραήμ, ο οποίος έφτασε στην Πελοπόννησο στα τέλη του 1824 και αμέσως ξεκίνησε δράση. Εκτός από τις άλλες καταστροφές άφηνε στο πέρασμά του και εκατοντάδες ορφανά που συγκεντρώνονταν στο Ναύπλιο.

Το 1826 έγινε έρανος στο Ναύπλιο, για να βοηθήσουν το μαχόμενο Μεσολόγγι. Έτσι, μια Κυριακή, στήθηκε στην κεντρική πλατεία ένα τραπέζι και οι υπεύθυνοι του εράνου ζητούσαν από τους κατεστραμμένους, πεινασμένους και χαροκαμένους Έλληνες να βάλουν πάλι το χέρι στην τσέπη, για να βοηθήσουν τους μαχητές και τους αποκλεισμένους του Μεσολογγίου. 

Αλλά λόγω της φτώχειας και της εξαθλίωσης κανείς δεν πλησίαζε το τραπέζι της ερανικής επιτροπής. Τότε η φτωχότερη όλων, η χήρα Χατζηκώστα, η Πανωραία, έβγαλε το ασημένιο δαχτυλίδι που φορούσε στο δάχτυλό της και ένα γρόσι που είχε στην τσέπη της και τα ακούμπησε στο τραπέζι της ερανικής επιτροπής. "Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι", είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι εκείνη την Κυριακή του 1826.

Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα, η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.» Και αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή πέφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά.

Αλλά, ποια ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, του Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της και ακόμα για την ομορφιά της.

Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Για καλή της τύχη ένας ναύτης την βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά.

Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο[2], ο οποίος την προστάτεψε και αυτή τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα, για να ζήσει. Η Πανωραία, για να ζήσει και αυτή, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου.

Έπειτα από το περιστατικό του εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε και, όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα των ορφανών χωρίς καμιά πληρωμή.

Και εκεί που άρχισε να χαίρεται για τα «παιδιά της» που είχαν βρει ρούχα και φαγητό, λίγους μόλις μήνες μετά τη λειτουργία του ιδρύματος η Πανώρια πέθανε. Οι επίσημοι δεν την τίμησαν. Την τίμησαν, όμως, με τον καλύτερο τρόπο τα παιδιά του ορφανοτροφείου, τα οποία μέσα σε λυγμούς την συνόδευσαν ως την τελευταία της κατοικία.

Πηγές:

Νατσούλης Τάκης, «Λεξικό Λαϊκής Σοφίας», Εκδ. Σμυρνιωτάκη, σελ. 581

Δαδιώτης Ευάγγελος, «Αιγαιοπελαγίτικα», τεύχος 13.

"Βίοι Παράλληλοι των επί της αναγεννήσεως της Ελλάδος διαπρεψάντων ανδρών", Υπό Αναστασίου Ν. Γούδα. Τόμος Β’: Παιδεία. Εν Αθήναις: Εκ του Τυπογραφείου Μ. Π. Περίδου, 1870.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα «Πρωινός Τύπος».  (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Ο Βενιαμίν Λέσβιος ήταν μοναχός και λόγιος, μυημένος στη Φιλική Εταιρεία και πολιτικός κατά την ελληνική επανάσταση.

Το βαθύτερο νόημα...

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Σε όλη τη διάρκεια των εορτών τα κείμενα που επιμελούμαι ή γράφω θα είναι στο κλίμα των ημερών. Ιδιαίτερη αναφορά και τιμή σε εκείνους τους ανθρώπους που δύσκολα θα χαρούν αυτές τις μέρες είτε γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης είτε επειδή είναι μόνοι τους (βιολογικά ή συναισθηματικά) είτε επειδή ο χρόνος κυλάει και η ζωή τους φεύγει και χάνεται μέσα από τα δάχτυλά τους σαν μια χούφτα άμμος θαλασσινή.[2]  

Το βαθύτερο νόημα...

Το βαθύτερο νόημα...

Αυτό δεν είναι, που λένε, πως έχει τη μεγαλύτερη σημασία; Ποιο νόημα όμως; Στις πράξεις; Στα λόγια; Στις σκέψεις; Και το υπόλοιπο που απομένει από όλα αυτά τι γίνεται; Που πάει; Πολλά τα ερωτήματα που μπορούν να τεθούν, τα οποία σίγουρα προσφέρουν έδαφος μακρών συζητήσεων και ίσως ακόμη πιο «δυνατών» και «μακρών» σκέψεων.

Οι άνθρωποι έχουμε μάθει να ζητάμε αγάπη, ενδιαφέρον, προσοχή, τρυφερότητα και τόσα άλλα, που στην πραγματικότητα είναι «πράγματα», που δεν μπορείς να προσφέρεις ανά πάσα στιγμή σε οποιονδήποτε άνθρωπο. 

Βρισκόμαστε σε τέλμα συνήθως. Δε γνωρίζουμε καλά-καλά τί σκεφτόμαστε και πολύ περισσότερο δε γνωρίζουμε ή πολλές φορές δε θέλουμε να «δούμε» αυτό που νιώθουμε και αυτό που επιθυμούμε να κάνουμε, αλλά... Πάντοτε υπάρχει ένα «αλλά» που μας εμποδίζει, χωρίς, ωστόσο, να το καταλαβαίνουμε...

Τις περισσότερες φορές ο εγωισμός μας είναι τόσο δυνατός που μπορεί να ενοχλήσει ή και να βλάψει κιόλας όσους βρίσκονται γύρω μας. Τον αφήνουμε να πάρει τα ηνία του εαυτού μας, της καρδιάς μας και της ψυχής μας και καταλήγουμε ένα κενό «σκεύασμα» που σε κάθε έκδοσή του φαντάζει όλο και πιο «όμορφο». Δεν είναι όμως! Έτσι, μεγαλώνουμε και πολύ φοβούμαι ότι γινόμαστε όλο και πιο συμβιβαστικοί στο «άσχημο»... Η Χάρις Αλεξίου το 2009 έγραψε:

«Μεγάλωσα Στο τέρας της πόλης. Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέμα. Κατάπια λόγια λιπαρά […]

Μεγάλωσα. Με αισθήματα χημείας, με στιλ δοσοληψίας.

Εμείς; Άλλο εμείς, άλλοι εμείς. Πάντα γι’ άλλα μιλάμε.

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε. Έτσι δεν πονάμε, έτσι ξεχνάμε.

[…]
Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί, να ζεις την απουσία, να γίνεις εξουσία, να μάθεις να γελάς και να παραφυλάς. Να παίρνεις αποφάσεις, να απαγορεύεται να χάσεις!

Μεγάλωσα σημαίνει να ζεις με αυτό που σ’ αρρωσταίνει.

[…]
Να ρίχνεις σ’ άλλους τ’ άδικα. Να βλέπεις πρωινάδικα, να ακούς πιστά τις αναλύσεις. Να αιμοδιψάς για τις ειδήσεις!

[…]
Μεγάλωσα θα πει…

[…]
Να ζητάς να κουρνιάσεις και να βρίσκεις οάσεις στις ψυχώσεις των άλλων που ’χουν για περιβάλλον:  Ίδιες φάτσες με σένα, Γόνατα λυγισμένα, Όνειρα ξεχασμένα!»

Στον άνθρωπο, φίλοι μου αναγνώστες, οι σκέψεις του, τα λόγια του, οι πράξεις του, γενικότερα ο χαρακτήρας του, αποτελούν το σήμα μιας οντότητας που κάθε φορά αλλάζει «υπόσταση». Γι’ αυτό, μπορεί και να δημιουργήσει και να καταστρέψει- με μια ροπή προς το κακό και την καταστροφή βέβαια- πρώτα τον εαυτό του και έπειτα όσους βρίσκονται γύρω από εκείνον. Άραγε, το εφικτό μπορεί να ανήκει τελικά στον κόσμο του ονείρου; Δεν το ξέρω. Ωστόσο, πάντοτε υπάρχει μια ελπίδα για κάτι περισσότερο καλό...

               ΚΑΛH ΧΡΟΝΙA ΣΑΣ ΕΎΧΟΜΑΙ. Ο,ΤΙ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΣΕ ΕΣAΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟYΣ ΣΑΣ.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα "Πρωινός Τύπος" (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Βαγγέλης Pαπτόπουλος, «Η Μεγάλη Άμμος», εκδόσεις «Κέδρος», 2007.

Οι μοναχικές (και καταθλιπτικές) μέρες της Τρίτης- κυρίως- Ηλικίας

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Σε όλη τη διάρκεια των εορτών τα κείμενα που επιμελούμαι ή γράφω θα είναι στο κλίμα των ημερών. Ιδιαίτερη αναφορά και τιμή σε εκείνους τους ανθρώπους που δύσκολα θα χαρούν αυτές τις μέρες είτε γιατί αντιμετωπίζουν προβλήματα επιβίωσης είτε επειδή είναι μόνοι τους (βιολογικά ή συναισθηματικά) είτε επειδή ο χρόνος κυλάει και η ζωή τους φεύγει και χάνεται μέσα από τα δάχτυλά τους σαν μια χούφτα άμμος θαλασσινή.[2]  

Οι  μοναχικές (και καταθλιπτικές) μέρες της Τρίτης- κυρίως- Ηλικίας

Πάντοτε, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης, μιλούμε για «εθνική κατάθλιψη». Θα πρέπει, όμως, να γίνεται διάκριση ανάμεσα στη θλίψη που μπορεί να προκαλούν οι οικονομικές δυσχέρειες και οι βίαιες προσαρμογές που υφίστανται οι πολίτες, λόγω της οικονομικής στενότητας, της περιστολής των εσόδων, της ανεργίας και της λιτότητας και στην κλινική εκδήλωση κατάθλιψης. Η πρώτη είναι μια αναμενόμενη- θα μπορούσε να πει κανείς- διαδικασία προσαρμογής, ενώ η δεύτερη είναι μια ψυχοπαθολογική κατάσταση.

Στην προσφάτως δημοσιευθείσα έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ[3] κατάθλιψη φάνηκε να εμφανίζει το 4,7% του πληθυσμού, ποσοστό αυξημένο κατά 80,8% (!) σε σχέση µε το ποσοστό του 2009 (2,6%), με τους 3 στους 10 να είναι άντρες και τις 7 στις 10 γυναίκες[4].

Η κατάθλιψη εμφανίζεται, βέβαια, σε κάθε ηλικία, όμως είναι ιδιαίτερα ευάλωτα τα άτομα  της Τρίτης Ηλικίας[5]. Αυτό είναι κατανοητό, αν αναλογιστούμε τις πολλαπλές απώλειες που χαρακτηρίζουν αυτή τη φάση της ζωής. Αγαπημένα πρόσωπα, γνωστοί και φίλοι πεθαίνουν… Η σωματική υγεία και το σθένος επιδεινώνονται είτε φυσιολογικά (με την πάροδο του χρόνου) είτε με αρρώστιες και ατυχήματα. Οι περισσότεροι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν δραστηριότητες ή χάνουν την αίσθηση ανεξαρτησίας τους, καθώς δεν μπορούν να μετακινηθούν χωρίς βοήθεια.

Η απώλεια ρόλων είναι μια άλλη δύσκολη πραγματικότητα. Με την αποχώρηση των παιδιών από την οικογενειακή εστία ο ρόλος του γονέα γίνεται λιγότερο ενεργός. Επιπλέον, η σύνταξη απομακρύνει το άτομο από τον εργασιακό του χώρο, που πρόσφερε δομή στην καθημερινή ζωή και για πολλούς αίσθηση ικανοποίησης και προσωπικής αξίας. Οι παραπάνω αλλαγές, μειώνοντας την ένταση των ρυθμών ζωής, ωθούν τον άνθρωπο σε ένα φυσιολογικό απολογισμό του παρελθόντος. Κάποιοι τότε λυγίζουν κάτω από το βάρος παλιών επιλογών που μετανιώνουν, ευκαιριών που δεν αξιοποίησαν, σχέσεων και καταστάσεων που τους πλήγωσαν. Απογοητευμένοι αφήνονται στην απελπισία, στην παραίτηση, στην κατάθλιψη…

Η κατάθλιψη είναι, λοιπόν, μια «κρυφή» πραγματικότητα ιδιαίτερα στην Τρίτη Ηλικία. Όμως, επειδή η σημερινή γενιά των ηλικιωμένων δεν έμαθε να σκέφτεται και να εκφράζεται με ψυχολογικούς όρους για συναισθήματα, πολλά ηλικιωμένα άτομα δεν παραπονιούνται για πεσμένη διάθεση, αλλά εκφράζουν τη θλίψη τους με επίμονα ανεξήγητα σωματικά συμπτώματα: πονοκέφαλοι, πόνοι στη μέση, ναυτία, δυσκοιλιότητα, πόνος στο στήθος, δυσκολία στην αναπνοή, όλα συμπτώματα που επανειλημμένες και εξονυχιστικές ιατρικές εξετάσεις δεν μπορούν να αποκαλύψουν την οργανική αιτία, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει!

Είναι τραγική αυτή η «μεταμφίεση» του ψυχικού πόνου της κατάθλιψης πίσω από άλλα συμπτώματα, αφού δυσκολεύει την αναγνώριση του πραγματικού προβλήματος και στερεί το άτομο από πολύτιμη βοήθεια. Εξίσου τραγική είναι και η προκατάληψη που θεωρεί «γεροντική παραξενιά» ή ακόμα και «φυσιολογική και αναμενόμενη» αυτήν την επιδείνωση της ψυχικής υγείας στην Τρίτη Ηλικία. Το να κατανοήσουμε τους λόγους που οδηγούν κάποιον στην κατάθλιψη, σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει ότι την αποδεχόμαστε σαν αναπόφευκτη κατάσταση που δεν μπορεί να αλλάξει. Με την κατάλληλη ψυχοθεραπεία (και φαρμακοθεραπεία) το ηλικιωμένο άτομο μπορεί να ξεφύγει από το δίχτυ της κατάθλιψης και να συνεχίσει μια θετική πορεία και σε αυτήν τη φάση της ζωής.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα "Πρωινός Τύπος" . (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Βαγγέλης Pαπτόπουλος, «Η Μεγάλη Άμμος», εκδόσεις «Κέδρος», 2007.

[3] Αφορά το έτος 2014. Τρία χρόνια μετά η ασθένεια είναι βέβαιο ότι έχει αυξηθεί.

[4] Το υπερδιπλάσιο ποσοστό εκδήλωσης κατάθλιψης στις γυναίκες, σε σχέση με τους άντρες, δε συνδέεται -απαραίτητα- με την οικονομική κρίση, καθώς είναι ούτως ή άλλως διπλάσιος ο επιπολασμός (=συχνότητα εμφάνισης στο γενικό πληθυσμό) της κατάθλιψης στο γυναικείο φύλο.

[5] Σοφία Μεσσάρη, Κλινική Ψυχολόγος & Οικογενειακή Θεραπεύτρια,  http://www.ptks.gr

Χριστούγεννα, εορτή των παιδιών (και όσων αισθάνονται ακόμη παιδιά)!

Ψύχραιμη ματιά

                                                                                                      

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Χριστούγεννα, εορτή των παιδιών (και όσων αισθάνονται ακόμη παιδιά)!

Η εορταστική περίοδος για πολλούς συνανθρώπους μας δε σημαίνει ενθουσιασμός και χαρά, αλλά μελαγχολία και συναισθηματική φόρτιση[2]. Ο λόγος που συνήθως συμβαίνει κάτι τέτοιο είναι ότι οι γιορτές μάς δίνουν το χρόνο να σκεφτούμε που βρισκόμαστε στη ζωή μας και τότε οι περισσότεροι ανακαλύπτουμε ότι είμαστε πολύ μακριά από τις επιθυμίες μας. Την κατάσταση δυσκολεύει περισσότερο αυτή η σχεδόν επιβεβλημένη γιορτινή ατμόσφαιρα και ο ενθουσιασμός που «πρέπει» να επιδεικνύουμε απέναντι στους άλλους.

Τέτοιες σκέψεις δεν απασχολούν τα παιδιά, φίλοι μου αναγνώστες. Δεν είναι τυχαίο πως τα παιδιά απολαμβάνουν τις γιορτές περισσότερο από όλους. Υπάρχουν, όμως, και ενήλικες που περιμένουν με χαρά την εορταστική περίοδο και συνήθως υπάρχουν δύο λόγοι για αυτό: Πρώτον, θέλουν να ζήσουν με τα παιδιά τους όσα οι ίδιοι έχουν ζήσει ή- το χειρότερο- έχουν στερηθεί, όταν ήταν μικρά παιδιά. Δεύτερον- το ευκταίον-  έχουν καταφέρει να διατηρήσουν την παιδικότητά τους σχεδόν άθικτη.

Ωστόσο, οι περισσότεροι ενήλικοι, όχι μόνο δεν απολαμβάνουν, αντίθετα αισθάνονται άσχημα κατά τη γιορτινή περίοδο. Και αυτό γιατί ίσως δεν έχουν συνδυάσει αυτή την εποχή με θετικές εμπειρίες από την παιδική τους ηλικία. Έτσι, δεν έχουν αυτές τις αναμνήσεις που ξυπνούν κάθε φορά που βλέπουμε στολισμένο δέντρο και μας συντροφεύουν σε όλη μας τη ζωή ή, όπως προαναφέραμε, οι γιορτές τους δίνουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο να σκεφτούν και τότε οι περισσότεροι ανακαλύπτουν ότι βρίσκονται πολύ μακριά από τις επιθυμίες τους... Αυτές οι διαπιστώσεις προκαλούν στενοχώρια, αλλά και αισθήματα θυμού και ενοχών, αφού είναι πολύ επώδυνο να μην μπορεί να ταυτιστεί κάποιος με αυτή την αίσθηση διάχυτης χαράς-πολλές φορές επιβεβλημένης- που υπάρχει κατά τις γιορτές.

Κι όμως… πιστεύω ακράδαντα πως πολλοί από αυτούς, όταν ήταν παιδιά χαίρονταν και περίμεναν με ανυπομονησία τα Χριστούγεννα να έρθουν, ενώ τώρα ως ενήλικες μένουν ασυγκίνητοι από τη χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, με την πάροδο των χρόνων, «σβήνει» αυτή η μαγική δύναμη, που έχει πάνω μας η συγκεκριμένη γιορτή, και στη θέση της αφήνει μια νοσταλγία και μια θέρμη.

Παρασυρμένοι από την καθημερινότητα και αγχωμένοι με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε, έχουμε ξεχάσει βαθιά μέσα μας αυτή την αίσθηση. Δε δίνουμε χώρο στην παιδικότητα που σίγουρα διαθέτουμε ως προσωπικότητες, ώστε να βγει στην επιφάνεια και να μας κάνει ξέγνοιαστους έστω και για λίγο.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα "Πρωινός Τύπος" κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Για αυτές τις δύο συναισθηματικές καταστάσεις θα μιλήσουμε στα επόμενα τρία κείμενά μας κατά την περίοδο των εορτών.