Ναι, αλλά για ποιον δημοσιογράφο μιλάμε;

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Αφόρμηση του σημερινού κειμένου αποτέλεσαν τα ευρήματα δημοσκόπησης της ΚΑΠΑ RESEARCH για λογαριασμό της Λαρισαϊκής εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ», τα οποία δημοσιοποιήθηκαν την περασμένη Τρίτη 10 Απριλίου, όπου μεταξύ άλλων πάντα σε επίπεδο Θεσσαλίας, ο δημοσιογράφος είναι η δημοφιλέστερη απάντηση (49%) στο ερώτημα «ποιος είναι περισσότερο ικανός να ασκήσει επιρροή στην ελληνική κοινωνία σήμερα;». 

Ναι, αλλά για ποιον δημοσιογράφο μιλάμε;

Στη σύγχρονη εποχή, της πληροφορίας και της τεχνολογικής υπερεξέλιξης, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (Μ.Μ.Ε.) έχουν μια κυριαρχική και αξιομνημόνευτη παρουσία. Ο δημοσιογράφος πράγματι αποτελεί το συνδετικό κρίκο ανάμεσα στα μέσα και το κοινό και επιτελεί κοινωνική αποστολή με καταλυτική επίδραση στη διαμόρφωση της ζωής ατόμων και λαών. Η δύναμη που έχει στα χέρια του και που απορρέει από τη δυνατότητά του να αποκαλύπτει, να κρίνει, να ελέγχει αλλά και να κατευθύνει, μπορεί όμως, να τον οδηγήσει στην ηθική αλλοτρίωση, σε ανάρμοστη συμπεριφορά και στην ικανοποίηση ιδιοτελών στόχων.

Φαντάζομαι πολλοί αναγνώστες θα συμφωνούσαν μαζί μου πως αρκετοί από τους προβεβλημένους δημοσιογράφους φαίνεται να οδηγήθηκαν σε τέτοιες ατραπούς ηθικής παρακμής. Θα αναφέρω ένα τέτοιο παράδειγμα, αν και είναι πάρα πολλοί, αφού για Έλληνες δημοσιογράφους που εκπαιδεύονταν από το ΔΝΤ, ώστε να εκφράζουν θέσεις υπέρ του Ταμείου έκανε λόγο στις 15/6/2015 ο πρώην εκπρόσωπος της Ελλάδας στο Ταμείο Παναγιώτης Ρουμελιώτης. Σύμφωνα με τον κ. Ρουμελιώτη οι δημοσιογράφοι αυτοί παρακολουθούσαν σεμινάρια στην Ουάσιγκτον για να προβάλλουν τις απόψεις του ΔΝΤ αλλά και της Κομισιόν[2]! Μάλιστα η τότε πρόεδρος της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου δήλωσε πως «Στην Ελλάδα κάποιοι είχαν αναλάβει, εργολαβικά, στα δελτία Ειδήσεων, να αποκρύψουν ότι το χρέος δεν ήταν βιώσιμο», ενώ έκανε μάλιστα και ονομαστική αναφορά στο δημοσιογράφο, Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος, όπως είπε η πρόεδρος, «το ομολογεί στο βιβλίο του». Και μιας και αναφέρθηκε το όνομά του ας εστιάσουμε σ’ αυτόν.

Γιάννη Πρετεντέρης. Παραθέτω κείμενο[3] που με βρίσκει απολύτως σύμφωνο: «Χωμένος και μόνος πλέον αλωνίζει στη συχνότητα του Θέμου. Αναστασιάδη («ΘΕΜΑ radio»), αφήνοντας κάθε πρωί σε γενναίες δόσεις τον ρατσισμό, τον αντικομμουνισμό και τον σεξισμό του ο ξεπεσμένος σταρ της τηλεόρασης, Γιάννης Πρετεντέρης. Από εκπρόσωπος πασών των κυβερνήσεων, των καναλαρχών και των επιχειρηματιών, που έβγαινε στο γυαλί αυστηρός, καλοσιδερωμένος και καλομακιγιαρισμένος, έγινε τώρα το κλοτσοσκουφάκι των Μαρινάκη-Αναστασιάδη. Ο λατρεμένος του Λαμπράκη και του Στ. Ψυχάρη ασχημονεί καθημερινά στη αγοραία γλώσσα του πεζοδρομίου. Οι καυτές εμφανίσεις του στα γήπεδα και το μίσος του για την Αριστερά έχουν σημαδέψει, εξάλλου, το φτωχό σε σπουδές «δημοσιογραφικό» βιογραφικό του. […]. Μια μισαλλόδοξη φωνή και μια ξεπεσμένη πένα της δημοσιογραφίας. Αυτό και μόνο αποπνέει πλέον εκείνος που κάποτε έδινε γραμμή, κατακεραύνωνε τους απεργούς εργαζόμενους, στηλίτευε τις κινητοποιήσεις και μιλούσε αυστηρά στους πολιτικούς παράγοντες. Κι ό,τι απέμεινε από τα περασμένα μεγαλεία είναι μια «στριγγλιάρικη» φωνή, και μάλιστα την ίδια ώρα που ο Γ. Τράγκας σαλπίζει την «επανάσταση» σε διπλανή συχνότητα!».

Όπως ανέφερα και πιο πάνω θα μπορούσα να γράψω και για άλλους «δημοσιογράφους»- ακριβοπληρωμένες πένες που στα δελτία ειδήσεων των 8 έσχιζαν τα ιμάτιά τους για τα βάσανα του απλού πολίτη (ξεχνάει κανείς την Όλγα Τρέμη, τον Μανώλη Καψή, το Γιώργο Παπαχρήστο κ.α), αλλά δεν έχω άλλο σάλιο να φτύσω, ή για να φανώ ψύχραιμος, σέβομαι το χώρο που φιλόξενα μου παραχωρείται.

Ωστόσο, κλείνοντας, υπογραμμίζω δύο πράγματα: Πρώτον, συμφωνώ απόλυτα με το εύρημα της έρευνας που σημείωσα προλογικά με μια επισήμανση, όμως: μιλάμε (και ψάχνουμε) για εκείνον τον δημοσιογράφο που θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας για ένα ζήτημα και, παράλληλα, θεωρεί προσβολή για την κοινωνία και πράξη μειωτική για τον εαυτό του τη διαστρέβλωση, την απόκρυψη, την αλλοίωση ή την πλαστογράφηση των πραγματικών περιστατικών. Δεύτερον, έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους δημοσιογράφους των επαρχιακών σε σχέση με αυτούς των μεγάλων Μ.Μ.Ε.- ιδίως της Αθήνας.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος».  (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Κάποια στιγμή θα μάθουμε τα ονόματά τους και τα «δώρα» που έπαιρναν, το κακό όμως στη χώρα και τους Έλληνες πολίτες με την «Ενσωματωμένη δημοσιογραφία», όπως την αποκαλεί σε κείμενό του στο  enikos.gr (Παρασκευή 14 Μάρ 2014) ο Νίκος Μπογιόπουλος, το έκαναν.

[3] Δημοσιεύτηκε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» την Πέμπτη 15 Μαρτίου, 2018.

Η Παναγία γράφει στο Χριστό για τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση!

Ψύχραιμη ματιά

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

tokinitro.blogspot.com (ΤΟ ΚΙΝΗΤΡΟ)

Σε όλη τη διάρκεια των εορτών τα κείμενα που επιμελούμαι ή γράφω θα είναι στο κλίμα των ημερών. Το συγκεκριμένο κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Βαγγέλη Θ. Κακατσάκη “Τα Γράμματα της Παναγίας”.[2] Στο συγκεκριμένο έργο ο συγγραφέας μάς λέει όσα κατά τη γνώμη του ήθελε να πει η Παναγία, ως μάνα, στον Μοναχογιό της, βιώνοντας τα όσα έγιναν τις φοβερές εκείνες μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου.

Η Παναγία γράφει στο Χριστό για τη Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση!

«Οι γειτόνισσες -ας είναι καλά- πασχίζουν να με ησυχάσουν. Ανόητη που είσαι, καημένη Μαρία, μου λένε. Ο γιος σου μπήκε στην Ιερή Πολιτεία σαν βασιλιάς. Ο λαός βγήκε να τον προϋπαντήσει, κρατώντας στα χέρια του κλαδιά από φοίνικες. Οι κοπελιές έβγαλαν τις κουβέρτες από τα μπαούλα τους και τις έστρωναν στο πέρασμά του. Τα πλήθη έψελναν ενθουσιασμένα: «Ωσαννά τω Υιώ Δαυίδ·ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου·ωσαννά εν τοις υψίστοις». Ο γιος σου μπήκε στα Ιεροσόλυμα καβάλα σ’ ένα γαϊδουράκι σαν βασιλιάς. Όμως, όσο μου τα λένε αυτά οι γειτόνισσες, Μοναχογιέ μου, τόσο πληθαίνει ο φόβος μέσα μου…» (Μεγάλη Δευτέρα).

«Τότε σηκώθηκε ένας υπόκωφος θόρυβος μέσα στο πλήθος, που δεν άργησε να γίνει «γιούχα». Μα ο ξένος συνέχισε να βαδίζει χαμογελώντας για το ναό. Μόνο που τώρα αντί για λουλούδια, φορούσε στο κεφάλι ένα αγκάθινο στεφάνι. Πάγωσα. Αυτό το κεφάλι, το ’χα χαϊδέψει πολλές φορές. Αυτό το κεφάλι ήταν του γιου μου, ήταν το δικό σου κεφάλι, μικρό μου αγόρι. Θέλησα να τρέξω να τ’ αγκαλιάσω, μα κάτι με κρατούσε καρφωμένη στη θέση μου. Τώρα μαζί με τα «γιούχα» ακούγονταν και βρισιές. Τα χέρια που μέχρι πριν λίγο κουνούσαν μαντήλια, είχαν σφιχτεί σε γροθιές» (Μεγάλη Τρίτη).

«Τους ξέρω καλά τους Φαρισαίους, γιε μου. Όσο δεν σηκώνεις κεφάλι σε ονομάζουν ελεύθερο πολίτη. Όσο ανέχεσαι τις αδικίες τους, σε ονομάζουν τίμιο οικογενειάρχη. Όσο τους κολακεύεις, σε χαϊδεύουν προστατευτικά στον ώμο. Αλίμονο, όμως, σ’ εκείνον που θ’ αμφισβητήσει την «αγιότητά» τους. Τίμημα ο θάνατος. Αλίμονο σε σένα, γιε μου!» (Μεγάλη Τετάρτη).

«Ντράπηκα που είχα χτυπήσει την πόρτα και κούρνιασα σε μια γωνιά του κατωφλιού και περίμενα. Όπως μια ζωή… περίμενα. Και ήμουν, σχεδόν, χαρούμενη, αντράκι μου! Ήσουν καλά και αυτό έφτανε! Και στο δρόμο ούτε Γραμματείς, ούτε Φαρισαίοι… Έκανε κρύο μα δε μ’ ένοιαζε. Καταλάβαινα πως έτρεχε αίμα απ’ τις πατούσες μου, μα δεν μ’ ένοιαζε. «Τι ανάγκη έχω εγώ, όταν ο γιος μου είναι καλά», αναρωτήθηκα. (Μεγάλη Πέμπτη).

«Τώρα που ξεστόμισες την τρομερή λέξη «Τετέλεσται», Μοναχογιέ μου, δεν μπορώ πια να κλάψω· δεν μπορώ πια να κραυγάσω· δεν μπορώ πια να σε κοιτάξω στα μάτια· δεν μπορώ πια ν’ απλώσω τα χέρια μου να σ’ αγκαλιάσω. Ήταν τόσοι πολλοί οι «θάνατοι» που έζησα σήμερα, που δεν ξέρω πότε στέρεψαν τα μάτια μου απ’ το τελευταίο τους δάκρυ. Ήταν τόσο μεγάλο το δάσος των καρφιών που μπήχτηκαν στην καρδιά μου, που δεν ξέρω με ποιο απ’ όλα καρφώθηκε η τελευταία μου κραυγή» (Μεγάλη Παρασκευή).

«Δεν μπορώ να το ξέρω ακόμα, αλλά όσο το σκέφτομαι, τόσο νιώθω τη μικρή κλωστίτσα του φωτός να πολλαπλασιάζεται μέσα μου και να γίνεται μία δέσμη από ηλιαχτίδες. Τόσο νιώθω ότι η μικρή φωνούλα του μοναχικού λιναρίτη, γίνεται μία θεσπέσια μελωδία. Τόσο νιώθω ότι η ματωμένη ρίζα της άνοιξης γίνεται ένας ολάνθιστος κήπος. Απριλομάη μήνα. Και, να, που ενώ ο ήλιος δύει, εγώ νιώθω πως μέσα μου έχουν κάμει κατοχή ένα δάσος από ηλιαχτίδες, ένα ατέλειωτο κελάηδημα αμέτρητων πουλιών κι ένα μυριομύριστο εξαίσιο περιβόλι. Εσύ, καλέ μου, που είσαι κιόλας αναστημένος μέσα μου!» (Μεγάλο Σάββατο).

Καλό Πάσχα σε όλους σας, φίλοι μου. Με υγεία και αισιοδοξία!

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Βαγγέλης Θ. Κακατσάκης, «Τα Γράμματα της Παναγίας» (έχει εκδοθεί σε βιβλίο από την Ι.Μ. Κισάμου και Σελίνου, με επιμέλεια Αντώνη Βακάκη), 2013.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (Γ’ ΜΕΡΟΣ- Τελευταίο)

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                  

Αφόρμηση για το σημερινό κείμενο αποτελούν τα όσα συνέβησαν στο γήπεδο της Τούμπας το τελευταίο 15μερο αρχικά με τη ρίψη αντικειμένου από έναν ανόητο οπαδό του ΠΑΟΚ προς τον προπονητή του Ολυμπιακού στον αγώνα των δύο ομάδων και μετά από λίγες ημέρες εξαιτίας μιας διφορούμενης απόφασης του διαιτητή στον αγώνα ΠΑΟΚ- ΑΕΚ, η οποία έδωσε αφορμή για την εισβολή στο τερέν του προέδρου της γηπεδούχου ομάδας με συνοδεία 4 «ανδρών της προσωπικής φρουράς του», όλοι φέροντες πιστόλια (!), για να διευθετήσει το θέμα, ώστε να πάρει ο διαιτητής τη σωστή απόφαση! Ωστόσο, το κείμενό μου, το οποίο θα δημοσιευθεί σε τρεις συνέχειες για την οικονομία του χώρου, δε θα πάρει θέση για το ποιος μεγαλοπαράγοντας κάνει μικρότερο ή μεγαλύτερο κακό στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αφού, όπως λέει θυμόσοφα ο λαός «άσπρος σκύλος, μαύρος σκύλος όλοι οι σκύλοι μια γενιά». Θα επιχειρήσω να εστιάσω στην ουσία του θέματος που για μένα είναι η εκμετάλλευση ανθρώπων μέσω του λαϊκού αυτού αθλήματος.

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ (Γ’ ΜΕΡΟΣ- Τελευταίο)[2]

Η συσσωρευμένη επιθετικότητα, αποτέλεσμα της αλλοτρίωσης και των στερήσεων που προκαλούνται από τις κοινωνικές συνθήκες στον προχωρημένο καπιταλισμό, επιζητά περιοδική εκτόνωση. Το ποδόσφαιρο αποτελεί ένα «ασφαλές κανάλι» για συγκινησιακή ανακούφιση αυτού του είδους…

Αρκεί να διαβάσει κανείς τα εξώφυλλα των αθλητικών φυλλάδων, για να αντιληφθεί το υπόγειο ρεύμα της επιθετικότητας που διαπερνά το συγκεκριμένο σπορ. Ο αντίπαλος «νικιέται», «εξαφανίζεται», «σαρώνεται από το γήπεδο», «εξουδετερώνεται» ή «εκτοπίζεται». Η ομοιότητα αυτής της ορολογίας με τη στρατιωτική ορολογία είναι αλάνθαστη και κατά κανένα λόγο τυχαία. Το σύγχρονο ποδόσφαιρο, με το στενό και ακριβή συντονισμό του, δε θα ήταν ακατάλληλη εκγύμναση στην ομαδική εργασία για μια σύγχρονη στρατιωτική μονάδα! Αυτό που ο προπονητής σφυρηλατεί στους παίκτες του με τη μορφή τακτικής και στρατηγικής σχετίζεται με το πεδίο της μάχης από πολλές, ενώ τα «βασανιστήρια», στα οποία υποβάλλονται οι παίκτες υπό τη διεύθυνση του προπονητή και γυμναστή κάθε ομάδας, μοιάζουν μ' εκείνα του στίβου εκγύμνασης των στρατιωτών. Ο Μαξ Μέρκελ, ένας από τους πιο πετυχημένους Δυτικογερμανούς προπονητές, είπε για τον εαυτό του: «Είμαι ακριβώς ένας συνταγματάρχης».

Παρά τους περιορισμούς πάνω στην υπερβολική βία (αντιαθλητικό- «βρώμικο» παιχνίδι), το ποδόσφαιρο προσφέρεται λιγότερο από πολλά άλλα σπορ για την εξάλειψη της επιθετικότητας. Η ίδια η πράξη του κλωτσήματος είναι μια επιθετική δράση, τόσο μάλιστα όσο δε στρέφεται απλώς ενάντια στην μπάλα αλλά επίσης ενάντια στον προσωπικό αντίπαλο κάποιου ή ολόκληρη την αντίπαλη ομάδα.

Ωστόσο, επειδή πράγματι το ποδόσφαιρο επιτρέπει ένα βαθμό επιθετικής συμπεριφοράς που δεν μπορεί να γίνει ανεκτή έξω από το γήπεδο, τα γεγονότα στο ποδοσφαιρικό τερέν πρέπει να χωριστούν από την καθημερινή ζωή μ’ ορισμένες τελετουργίες: η ανταλλαγή των σημάτων πριν από τον αγώνα, ο χαιρετισμός των αρχηγών και η από κοινού φωτογράφισή τους με τη διαιτητική τριάδα, κάνουν επίκληση στο πνεύμα του δίκαιου παιχνιδιού, το οποίο απαιτεί ότι η ήττα θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται χωρίς πικρία από τους νικημένους και πάντως χωρίς επεισόδια και καταστροφές...

Συμπέρασμα: Ο ρόλος του Ποδοσφαίρου σήμερα είναι διπλός: Από τη μία τεράστια κέρδη στους ιδιοκτήτες -προέδρους των ανώνυμων ποδοσφαιρικών εταιριών (και όχι μόνο) και από την άλλη «ανέφελη ζωή» για την καθεστηκυία πολιτική τάξη πραγμάτων, αφού  εκείνοι που υπόκεινται σε καταπιέσεις και εκμετάλλευση στο καπιταλιστικό σύστημα χειραγωγούνται να μην κατευθύνουν την επιθετικότητα τους ενάντια στις αληθινές της αιτίες, τις στερήσεις μιας αλλοτριωμένης κοινωνίας, αλλά να την κατευθύνουν με καταστροφική λύσσα ενάντια  στους εαυτούς τους και ενάντια σ’ άλλους, οι οποίοι είναι εξίσου θύματα.

Ο Τζίμης Πανούσης πριν από 30 χρόνια (!) έγραφε:

Κάγκελα, κάγκελα, κάγκελα παντού

και τα μυαλά στα κάγκελα του αόρατου εχθρού

Βούλγαροι, Βούλγαροι, χανούμισσες βαζέλες

όλο το έθνος προσκυνάει

σώβρακα και φανέλες

Άλλαξε κάτι από τότε, φίλοι μου;

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Στοιχεία για το σημερινό κείμενο αλιεύτηκαν από το βιβλίο του Βίβαϊ Τζέραλντ (1979): Το ποδόσφαιρο σαν ιδεολογία», μετ. Γιώργος Νταλιάνης, εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη.

Αφιερωμένο σε όσους κάτι είδαν, κάτι άρπαξε το μάτι τους!

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                   

Το σημερινό κείμενό μου είναι αφιερωμένο στην παγκόσμια ημέρα Ποίησης (που τιμόταν χθες Τετάρτη, 21/3). Γι’ αυτό το 3^ο- και τελευταίο μέρος- του άρθρου «ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ» θα δημοσιευθεί την ερχόμενη Κυριακή (25/3).

Αφιερωμένο σε όσους κάτι είδαν, κάτι άρπαξε το μάτι τους!

Η Παγκόσμια Ημέρας Ποίησης, φίλοι μου, εορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Μαρτίου. Η αρχική έμπνευσή της ανήκει στον έλληνα ποιητή Μιχάλη Μήτρα, ο οποίος το φθινόπωρο του 1997 πρότεινε στην Εταιρεία Συγγραφέων να υιοθετηθεί ο εορτασμός της ποίησης στην Ελλάδα, όπως και σε άλλες χώρες, και να οριστεί συγκεκριμένη μέρα γι' αυτό. […]

Τον Οκτώβριο του 1999, στη Γενική Διάσκεψη της UNESCO στο Παρίσι, η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης. Το σκεπτικό της απόφασης ανέφερε: «Η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης θα ενισχύσει την εικόνα της Ποίησης στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης[2], ούτως ώστε η Ποίηση να μη θεωρείται πλέον άχρηστη Τέχνη, αλλά μια Τέχνη που βοηθά την κοινωνία να βρει και να ισχυροποιήσει την ταυτότητά της. 

Τιμώντας και εγώ αυτή τη θεία Τέχνη- με την οποία είμαι χρόνια «ερωτευμένος»- επέλεξα στο σημερινό κείμενό μου να «μιλήσει» για την ποίηση ένας ταπεινός και χαμηλόφωνος ποιητής, ο Πελοποννήσιος συνάδελφος (φιλόλογος καθηγητής) Γιώργης Παυλόπουλος[3].

…………………………….………

Γιώργης Παυλόπουλος - Τί είναι ποίηση[4];

«Αν ένα πουλί μπορούσε να πει με ακρίβεια τί τραγουδάει, γιατί τραγουδάει, και τί είναι αυτό που το κάνει να τραγουδάει, δε θα τραγούδαγε».

Κυρίες και Κύριοι, Φίλες και Φίλοι,

Παραλλάζοντας αυτή τη σημείωση του Πωλ Βαλερύ, η οποία παραπέμπει άμεσα στον Ποιητή και στην Ποίηση, θα λέγαμε: «Αν ένας ποιητής μπορούσε να πει με ακρίβεια τί γράφει, γιατί γράφει και τί είναι αυτό που τον κάνει να γράφει, δε θα έγραφε».

Κι εγώ τώρα δεν ξέρω να σας πω τί είναι Ποίηση και γιατί γράφω ποιήματα. Πολύ περισσότερο δεν ξέρω να σας πω σε τί μας βοηθάει η Ποίηση και ποιος είναι ο σκοπός της. Το μόνο που ξέρω είναι πως ο Ποιητής ήταν πάντα ένας αφοσιωμένος της Ζωής. Είτε τον γεμίζει χαρά, είτε τον θλίβει η Ζωή, είτε τον πάει στον Ουρανό, είτε τον κατεβάζει στην Κόλαση, αυτός μένει πάντα ο αφοσιωμένος της.

Τη μυστήρια αγάπη του για τη Ζωή δεν έχει άλλο τρόπο να την εκφράσει: γράφει ποιήματα. Νομίζω ότι προσπαθεί να εκφράσει κυρίως αυτό που κρύβει ἡ ζωή. Όπως ο έρωτας κρύβει αυτό που μας κάνει ερωτευμένους.

Η Ποίηση, λοιπόν, είναι πράξη ερωτική; Ή μήπως πράξη απόγνωσης; Ή μήπως και τα δυο; Πράξη ερωτική και συνάμα πράξη απόγνωσης;

…………………………….………

Παραθέτω, τέλος φίλοι μου, και ένα χαρακτηριστικό ποίημα του Γιωργή Παυλόπουλου στο «διάλογο» του με την ποίηση.

Τα Αντικλείδια

Η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν

τίποτα και προσπερνούνε. Όμως μερικοί

κάτι βλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι

και μαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.

Η πόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς

δεν τους ανοίγει. Ψάχνουνε για το κλειδί.

Κανείς δεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη

Και τη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια

γυρεύοντας το μυστικό να την ανοίξουν.

Φτιάχνουν αντικλείδια. Προσπαθούν.

Η πόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ

για όσους μπόρεσαν να ιδούν στο βάθος.

Ίσως τα ποιήματα που γράφτηκαν

από τότε που υπάρχει ο κόσμος

είναι μια ατελείωτη αρμαθιά αντικλείδια

για ν’ ανοίξουμε την πόρτα της Ποίησης.

Μα η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2]  Βέβαια, η εικόνα αυτή στη χώρα μας δεν ενισχύθηκε, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την ιδιωτική τηλεόραση. Καλύτερη είναι η κατάσταση στο ραδιόφωνο και το διαδίκτυο.

[3] Για αυτόν τον Έλληνα ποιητή της Α΄ Μεταπολεμικής γενιάς που έγραψε έξι μόλις βιβλία σε μια ποιητική διαδρομή 60 χρόνων (!) βλέπε ενδεικτικά στο http://www.poiein.gr/archives/361

[4] Ομιλία του ποιητή Γιώργη Παυλόπουλου στην εκδήλωση του περιοδικού «Γράμματα και Τέχνες» που έγινε προς τιμή του στο «Σπίτι της Κύπρου» στις 8-12-1997.