ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΕΣΤ στη ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ (ΤΜΗΜΑ A1, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ Α' ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ στη  ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ (ΤΜΗΜΑ A1, 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

Σχόλιο:

Παιδιά, στο σημερινό Τεστ  το τμήμα τα πήγε πολύ καλά (με εξαίρεση 4-5 παιδιά). Μπράβο σας. Έμεινα απόλυτα ικανοποιημένος.

Η βαθμολογία αναλυτικά έχει ως εξής:

Α/Α	ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
1	17,5
2	14
3	19-
4	16
5	06
6	05
7	16+
8	15,5
9	------------ Γκρ. Γριζ.
10	18-  Γ. Χ.
11	16
12	18
13	18
14	17
15	18,5
16	16,5
17	19,5
18	18,5
19	18
20	15

Καλό βράδυ σε όσους είχαν υπομονή! 

Πλουσιόπαιδα που σκοτώνουν «άμα λάχει»…

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Πλουσιόπαιδα που σκοτώνουν «άμα λάχει»…

27 Φεβρουαρίου 2017: Συγκλονισμένη ήταν η κοινή γνώμη από το τροχαίο που προκλήθηκε το μεσημέρι στο ύψος της Θήβας, όταν ανεξέλεγκτη μια μαύρη Porsche βγήκε εκτός οδικού δικτύου και καρφώθηκε με σφοδρότητα σε παρκαρισμένο όχημα. Από το σφοδρό τροχαίο, σκοτώθηκαν επιτόπου οι… επιβαίνοντες στο παρκαρισμένο όχημα, μια μητέρα 33 ετών μαζί με το τρίχρονο παιδί της, αλλά και οι δυο επιβαίνοντες στην μαύρη Porsche. Η μαύρη Porsche ανήκε στον μεγαλοεπιχειρηματία των Jumbo Απόστολο Βακάκη, ενώ οδηγός του ήταν ο γιος του Γιώργος Βακάκης. Ο 24χρονος γιος του mr Jumbo είχε επιστρέψει από τις ΗΠΑ, όπου σπούδαζε, και πήγαινε με 320 χιλιόμετρα την ώρα (!) για διακοπές στην Αράχωβα.

29 Οκτωβρίου 2018: Συγκλονισμένη η κοινή γνώμη από το ροζ σκάνδαλο: Γιος γνωστού επιχειρηματία κατηγορείται ότι έπνιξε τον μπάτλερ!  Στο εδώλιο του κατηγορουμένου για τη δολοφονία του 25χρονου μπάτλερ του θα καθίσει ο 33χρονος γιος πασίγνωστου επιχειρηματία από τη Θεσσαλονίκη. Ο 25χρονος μπάτλερ από τη Σρι Λάνκα, βρέθηκε νεκρός τον Φεβρουάριο του 2013 να επιπλέει στην πισίνα της βίλας, όπου εργαζόταν στη Θεσσαλονίκη. Τώρα παραπέμπεται ο γιος της οικογένειας, όπου δούλευε ο 25χρονος (…). Σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Θεσσαλονίκης, ο 33χρονος κατηγορούμενος φέρεται ότι στραγγάλισε από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση με τα ίδια του τα χέρια τον 25χρονο μπάτλερ, επειδή ο δύστυχος αρνούταν να υποκύψει στις σεξουαλικές του ορέξεις! που βγήκε έναν χρόνο μετά τη δολοφονία του 25χρονου, παρέπεμπε τον γιο του επιχειρηματία σε δίκη για ανθρωποκτονία. Σύμφωνα με την κρίση του αρμόδιου δικαστικού συμβουλίου, πρόκειται για σεξουαλικό έγκλημα, καθώς το θύμα έφερε σωρεία κακώσεων σε επίμαχα σημεία του σώματός του!

29 Νοεμβρίου 2018: Συγκλονισμένη με το θάνατο της νεαρής φοιτήτριας στη Ρόδο, είναι η κοινή γνώμη. Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, η 21χρονη φοιτήτρια μαρτύρησε στα χέρια των δολοφόνων της. Οι λεπτομέρειες από τη δολοφονία σοκάρουν, όχι μόνο την κοινωνία της Ρόδου, αλλά και ολόκληρη τη χώρα.

Τι κοινό υπάρχει στις παραπάνω ιστορίες που επέλεξα μεταξύ πολλών άλλων, φίλοι αναγνώστες; Απάντηση: Αναφέρονται σε νεαρούς της χώρας μας που έχουν την οικονομική δυνατότητα να κάνουν... ντόλτσε βίτα, συνήθως με τα λεφτά του μπαμπά, να αποκτούν ότι θέλουν όταν το θέλουν και αν κάτι τους πάει στραβά, το εξοντώνουμε αν λάχει, να πούμε!

Ειδικά για το δολοφόνο της άτυχης Θρακιώτισσας φοιτήτριας, τον Μανώλη Κούκουρα, 20 χρόνων που ζει στη Λίνδο, η οικογένεια του έχει τρία- τέσσερα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος στο νησί: εστιατόρια, κινέζικο εστιατόριο, καφετέριες και ξενοδοχείο. Φαίνεται, όμως, πως με τόσα μαγαζιά και τόσες υποχρεώσεις (και τόσο χρήμα, θα ’λεγε κανείς) μάλλον δεν είχαν χρόνο να ασχοληθούν με το παιδί τους[2]. Έτσι, τον Μάρτιο του 2013 σταμάτησε το σχολείο, αφού «κόπηκε» από απουσίες. Στο μεταξύ είχε απασχολήσει πολλές φορές στο παρελθόν Αρχές και σχολεία λόγω του κακού του χαρακτήρα, που σε πολλές περιπτώσεις έφτασε στην Αστυνομία.

Μάλιστα ο διευθυντής του τελευταίου σχολείου του τόνισε: «Μια βραδιά, είχε αρπαχτεί έξω από το σχολείο μ’ έναν άλλο Αλβανό. Βγάλανε μαχαίρια! Ήρθε η αστυνομία και πήγαν αυτόφωρο. Κάλεσα τότε τους γονείς του 21χρονου. Ήταν αρνητικοί… Υποστήριξαν ότι το παιδί τους είναι μια χαρά!» εξηγεί ο ίδιος και προσθέτει: «Ήμουν πολύ τυχερός που έφυγε από το σχολείο μου. Έκτοτε το έπαιζε «Δον Ζουάν». Αυτά οι γονείς του Κούκουρα και του κάθε «Κούκουρα». Τώρα ας δουν τα «κατορθώματά» τους και ας συνεχίσουν με τα καταστήματα τους, αυτά του «υγειονομικού ενδιαφέροντος»!

Τα πλουσιόπαιδα, φίλοι μου, θεωρούν ότι η ζωή «τους χρωστά». Λειτουργούν με γνώμονα την αυτοπροβολή και με κριτήρια οικονομίστικα. Όμως, είναι συνήθως άτομα με χαμηλή αυτοεκτίμηση, ανεπούλωτα τραύματα μειονεξίας και ματαιώσεις που ενισχύθηκαν κατά την παιδική ηλικία, αφού στις οικογένειες τους είναι σχεδόν βέβαιο ότι στερήθηκαν την αγάπη, είτε επειδή οι γονείς τους ήταν καταπιεστικοί είτε αδιάφοροι. Έτσι, τα πλουσιόπαιδα τα θέλουν όλα δικά τους, χωρίς ηθικές αναστολές. Γι’ αυτό προβαίνουν σε πλήθος από αμετανόητες πράξεις, όπου η τυχοδιωκτική επιθυμία λόγω της οικονομικής και κοινωνικής υπεροχής τους συγκαλύπτει τα ναρκισσιστικά στοιχεία τους.

Ναρκισσιστικά στοιχεία, τα οποία, όμως δε δέχονται άρνηση ή απόρριψη. Μια άρνηση ή απόρριψη, που εάν ποτέ έρθει, οδηγεί τους «Δον Ζουάν» (γιατί όχι;) και σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα!

---

[1] Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Τώρα έχουν χρόνο να βάλουν μεγαλοδικηγόρους από Ρόδο και Αθήνα, για να υπερασπιστούν τον κανακάρη τους.

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ Α' ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ στη ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ (ΤΜΗΜΑ A2, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΑΤΟΣ Α' ΤΕΤΡΑΜΗΝΟΥ στη  ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ (ΤΜΗΜΑ A2, 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

Σχόλιο:

Παιδιά, στο Διαγώνισμα Α’ Τετραμήνου στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας το τμήμα τα πήγε σχετικά καλά (με εξαίρεση 3-4 παιδιά).

Η βαθμολογία αναλυτικά έχει ως εξής:

Α/Α	ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
1	15
2	16,5
3	19,5
4	16
5	15,5
6	14
7	13
8	15,5
9	17,5
10	18,5
11	17
12	-------
13	18
14	15
15	11
16	14
17	17,5
18	18
19	14
20	14

Αυτό θέλουμε ως κοινωνία; Εγώ λέω όχι!

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (3 Δεκεμβρίου) θεσπίστηκε και τηρείται παγκόσμια από τα Ηνωμένα Έθνη το 1992. Εορτάζεται σε όλον τον Πλανήτη, προωθώντας την κατανόηση σε θέματα αναπηρίας και την κινητοποίηση υπέρ των δικαιωμάτων αξιοπρέπειας και ευημερίας των ατόμων με αναπηρία. Επιδιώκει την αύξηση του βαθμού ένταξης των ατόμων με αναπηρία σε κάθε πτυχή της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πολιτιστικής ζωής. Η αρχική της ονομασία ήταν «Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες».

Αυτό θέλουμε ως κοινωνία; Εγώ λέω όχι!

Λόγω ενός προγραμματισμένου ταξιδιού στο εξωτερικό βρέθηκα την προηγούμενη εβδομάδα σε μεγάλο πολυκατάστημα της πόλης, για να αγοράσω μία βαλίτσα. Η ώρα ήταν τέτοια που ελάχιστος κόσμος πηγαινοέρχονταν μέσα στο μαγαζί, κοιτώντας τα προϊόντα που τον ενδιέφερε, οπότε επικρατούσε σχετική ησυχία. Ίσως αυτό σκεπτόμενη –δηλαδή τον ελάχιστο κόσμο λόγω της ώρας- επέλεξε και αυτή η κυρία που ήρθε στο πολυκατάστημα με το γιο της, ένα παιδί με ειδικές ανάγκες (υπερκινητικό και ολοφάνερα με διάσπαση προσοχής) περίπου 9-10 ετών. Προφανώς και η επιλογή της να έρθει με το γιό της ήταν εκούσια –και συνειδητοποιημένη – όπως θα καταλάβετε, φίλοι αναγνώστες πιο κάτω.

Με το πέρασμα της ώρας το παιδί άρχισε να τρέχει άσκοπα, να γελά άκαιρα και να κάνει φασαρία. Πολλοί πελάτες του μαγαζιού δυσανασχετούσαν και κοίταζαν επικριτικά τη μητέρα του. Εκείνη με ήρεμο τρόπο, αποκαλώντας το όνομά του, προσπαθούσε να τον ηρεμήσει. Αγόρασε, ό,τι  χρειαζόταν, πλήρωσε και έφυγε διακριτικά και αθόρυβα.

Τότε ήταν που «ξέσπασαν» δύο-τρεις πελάτισσες απευθυνόμενες στην πωλήτρια: «Μας ξεκούφανε·… Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα, γι’ αυτήν το λέμε. Έτσι που έτρεχε, υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος. Έπρεπε να το αφήσει στο σπίτι». Βρισκόμαστε στον 21αιώνα και ακόμη πιστεύουμε πως το διαφορετικό πρέπει να κρύβεται; Ό,τι υστερεί δεν είναι, λοιπόν, αποδεκτό; Αναλογιστήκαμε πως, εάν αυτή η ηρωίδα μάνα –που τραβά σίγουρα το δικό της «Γολγοθά» -συμβιβαζόταν με την κοινή γνώμη τι «μήνυμα» θα περνούσε στο παιδί της; Θα ρίζωνε μέσα του η πίστη ότι δεν είναι αποδεκτός, αφού δεν πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές (αυτές της κοινής γνώμης) και επιπλέον, ότι η κοινωνία δε θέλει ούτε να τον βλέπει. Αυτό θέλουμε ως κοινωνία; Εγώ λέω όχι. Και απευθύνομαι σε σας, φίλοι αναγνώστες μου, λέγοντας τούτο: Ας προσπαθήσουμε να κάνουμε τους εαυτούς μας, μα προπάντων τα παιδιά μας, να εξοικειωθούν με τη διαφορετικότητα και να καταλάβουν ότι από τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μας είναι που γινόμαστε μοναδικοί. Ας τους δείξουμε με το παράδειγμά μας πως μπορούμε –και επιβάλλεται – να αποδεχόμαστε αυτό που δε μας μοιάζει.

Και αν κάποιοι δεν μπορούν, αφού δεν έχουν μάθει, να το αποδέχονται, ας προσπαθήσουν τουλάχιστον να μην το λιθοβολούν.

Κλείνω το κείμενό μου με ένα ποίημα της Λίλας Πατρόκλου[2]:

           Η  Ελλάδα κλείνει τα παιδιά της σε ιδρύματα

«Τί θα ’θελα;

Θα ‘θελα να μπορώ να βγαίνω από το σπίτι µου εύκολα. Να μπαίνω µε το

αμαξίδιο στο λεωφορείο και να πηγαίνω στο σχολείο, στη δουλειά µου ή

για διασκέδαση. Τι ωραία θα ήταν, να μπορώ να διασχίσω µια λεωφόρο, ν’ ανεβοκατεβώ στις διαβάσεις και να περπατήσω στο πεζοδρόμιο.

Θα µ’ άρεσε, µε τη βοήθεια του σκύλου οδηγού και το λευκό µου μπαστούνι,

να πάω κάπου για φαγητό.

Να μπορώ να καταλάβω µια συζήτηση ή µια ταινία γιατί έχει διερμηνεία κωφών.

Εγώ, που έχω κάποιο σωματικό, ψυχικό ή πνευματικό έλλειμμα,

δυσκολεύομαι να επιβιώσω στην Ελλάδα.

Εγώ, όμως θέλω να ζήσω, και μάλιστα εδώ. Σ’ αυτόν τον τόπο.»

---

[1] Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Η Λίλα Πατρόκλου, συγγραφέας παιδικών βιβλίων, εδώ και πολλά χρόνια πραγματοποιεί τακτικά επισκέψεις σε γενικά δημοτικά σχολεία και νηπιαγωγεία,  διαβάζοντας στους μικρούς μαθητές παιδικά βιβλία που έχουν άμεση ή έμμεση σχέση με την αναπηρία.

Γονείς, τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της μίμησης!

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

Νέα τραγωδία στην άσφαλτο είχαμε την περασμένη εβδομάδα! Η κοπάνα από το σχολείο μετατράπηκε μέσα σε λίγη ώρα σε τραγωδία, όταν το όχημα στο οποίο επενέβαιναν τρεις 15χρονοι έφηβοι με οδηγό έναν από αυτούς (!) συγκρούστηκε μετωπικά με ένα φορτηγό. Σοκ στους γονείς τους που δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι συνέβη.

Γονείς, τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της μίμησης!

Η «ηρωίνη» της ταχύτητας ξαναχτύπησε. Αυτή τη φορά τρία ανήλικα παιδιά βρέθηκαν στον ανεμοστρόβιλο που συνθέτει το πάτημα του γκαζιού και τα είδωλα που περνούν με ταχύτητα αστραπής από το πλάι του ματιού.  Όσα φέρνει η στιγμή δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος λέει ο θυμόσοφος λαός. Και ο θάνατος των τριών ανήλικων έγινε σε μια στιγμή. Μια στιγμή που οι τρεις μαθητές είχαν κάνει κοπάνα από το σχολείο τους μόνο και μόνο για να πάνε μια βόλτα με το αυτοκίνητο. Με ποιο αυτοκίνητο; Το αυτοκίνητο του γονέα ενός παιδιού. Που εικάζω ότι του είχε εμπιστοσύνη του γιού του, δηλαδή του 15χρονου παιδιού του. Του 15χρονου επαναλαμβάνω!

Για το θέμα της οδηγικής παιδείας έχω ξαναγράψει[2] με αφορμή την τραγωδία με το δυστύχημα στην εθνική οδό Αθηνών-Λαμίας που άφησε νεκρά τέσσερα άτομα εξαιτίας της «τρελής» πορείας της Πόρσε ενός 24χρονου, γιου του mr Jumbo πριν από 20 μήνες. Το να ξαναγυρίζουμε στα ίδια θέματα, ψάχνοντας εκ νέου αιτίες και παραλείψεις δεν ξέρω αν τελικά έχει κάποιο νόημα, αφού είναι φανερό πως πάντοτε θα υπάρχουν κάποιοι αμετανόητοι «εραστές» του κινδύνου, επομένως και του θανάτου[3]. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, για κάτι ουσιωδέστερο που έχει - κατά τη γνώμη μου- πολύ μεγάλη σχέση και με το παραπάνω θέμα.

Φίλοι μου, είναι δεδομένο ότι τα παιδιά επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό από εμάς, τους γονείς τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να οικειοποιούνται πολλές δικές μας συμπεριφορές, νοοτροπίες και αντιλήψεις. Έτσι, είναι φυσικό να μας θεωρούν πρότυπα μίμησης και ταύτισης. Επομένως, το θέμα είναι να αναζητούμε τους τρόπους εκείνους με τους οποίους μπορούμε να αποτελέσουμε θετικό πρότυπο για εκείνα. Ο τρόπος που μαθαίνουν τα παιδιά είναι μέσω της μίμησης. Επομένως, για να αποτελέσουν οι γονείς ένα θετικό πρότυπο για τα παιδιά τους, θα πρέπει να έχουν τον έλεγχο του εαυτού τους. Οι περισσότεροι γονείς ζητούν την πειθαρχία από τα παιδιά τους, αλλά αυτό που θα έπρεπε να επιδιώκουν πρώτιστα θα ήταν να μπορούν οι ίδιοι να πειθαρχούν τον εαυτό τους.

Είναι εύκολο να επιβάλλουν οι γονείς στα παιδιά τους τα «όχι» και τα «μη»: «Μη λες ψέματα», «Μη φωνάζεις», «Μη χτυπάς», και αργότερα «Μη καπνίζεις»,  «Μην ξενυχτάς» κλπ., αλλά θέλει προσπάθεια και πειθαρχία από τους ίδιους τους γονείς να κάνουν πράξη αυτά που κηρύττουν.

Συμπερασματικά: Αυτό που βλέπουν και πιστεύουν τα παιδιά, αυτό και γίνονται. Ό,τι συμπεριφορές παρατηρούν, αυτές επαναλαμβάνουν. «Το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει», λέει ο λαός. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, να γίνουμε εκείνη η «μηλιά» που κουβαλάει στα κλαδιά της τους σωστούς καρπούς…

---

[1] Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Τετάρτη και Σάββατο στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] «Πρωινός Τύπος», Πέμπτη 2/3,   Κυριακή 5/3/2017, Κυριακή 2/4/2017,  σελίδα 3.

[3] «Ηρωίνη της ταχύτητας» κατ’ άλλους.