ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ- ΕΡΓΑΣΙΑ για Α1 και Α2, 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

😊

ΝΕΟΕΛ. ΓΛΩΣΣΑ- ΕΡΓΑΣΙΑ για Α1 και Α2, 5^ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

 

ΘΕΜΑ- ΣΕΝΑΡΙΟ: Επειδή απουσίαζα από το μάθημα του κ. Αλεξίου, στέλνω  ένα sms  ή mail

α) στο φίλο / στη φίλη μου  και

β) στον ίδιο τον καθηγητή μου,

για να μάθω τι κάναμε στο μάθημα και τι εργασία μας έβαλε για την επομένη συνάντησή μας στην αίθουσα.

 

Σημείωση: Είναι φανερό ότι η γλώσσα (λεξιλόγιο, ύφος, σύνδεση προτάσεων) που θα χρησιμοποιήσετε στο κάθε κείμενο είναι διαφορετικό. Ανατρέξτε, σας παρακαλώ, στο φυλλάδιο που σας έδωσα για περισσότερες πληροφορίες, παιδιά.

1o ΤΕΣΤ ΣΤΗ «ΕΛΕΝΗ» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ, Τμήμα Γ3 - 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

 

1o ΤΕΣΤ ΣΤΗ «ΕΛΕΝΗ» του ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Σχόλιο: Καλά τα πήγαμε στο πρώτο Τεστ του μαθήματος, παιδιά. Υπήρξαν βέβαια και οι «παραφωνίες», αφού πάντα κάποιοι μαθητές και μαθήτριες δε δίνουν στην παράδοση τη δέουσα προσοχή. Συνεχίζουμε….

 

Α/Α	ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ
1	10
2	18
3	14
4	17
5	04,5
6	20
7	19
8	19
9	06,5
10	19
11	19
12	16
13	18
14	Απούσα
15	20
16	06,5
17	Απούσα
18	07,5

 

1η ΓΡΑΠΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ σε μαθητές Α΄ Τάξης, 5ου Γυμνασίου, σχ. Έτους 2021- 2022

 

ΘΕΜΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ:

Καλησπέρα, παιδιά. Καθώς πλησιάζει η ημέρα που θα συναντηθούμε, σας παρακαλώ, εάν βρείτε λίγο χρόνο, ετοιμάστε ένα μικρό σημείωμα για εσάς, ώστε να έχω μια πρώτη «εικόνα» σας.

Σε αυτό μπορείτε να γράψετε οτιδήποτε θέλετε. Ενδεικτικά δίνω κάποιες «ιδέες»:

1. Σε ποιο Δημοτικό πηγαίνατε.

2. Αν και οι δύο γονείς σας είναι Καρδιτσιώτες.

3. Ποιο είναι το αγαπημένο σας χόμπυ.

4. Ποιοι/ ποιες είναι οι κολλητοί/ κολλητές σας φίλοι και φίλες.

5. Αν έχετε κάποιο αγαπημένο κατοικίδιο (ζωάκι) 

6. Κάποιο γεγονός – επιτυχία της ζωής σας έως τώρα που σας γεμίζει χαρά, κάθε φορά που τη φέρνετε στο νου.

7. Ένα δυνατό χαρακτηριστικό ή αδύναμο στοιχείο του χαρακτήρα- προσωπικότητας σας ή μια αδυναμία ως μαθητής/ τρια.

8. κ.τ.λ

 

Με τιμή

Βασίλης Π. Αλεξίου

Φιλόλογος καθηγητής, 5ου Γυμνασίου Καρδίτσας

Θυμήσου δάσκαλε…

 Ψύχραιμη ματιά

 

 Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

 

 

H στιγμή για το πρώτο σχολικό κουδούνι έφτασε. Την ερχόμενη Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου, θα πρέπει να παρουσιαστούν στα σχολεία τους οι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή- νομίζω- για ένα ενδιαφέρον, θέλω να πιστεύω, κείμενο, αφιερωμένο  σε αυτούς που πασχίζουν καθημερινά στο δημόσιο σχολείο για την προκοπή των νέων ανθρώπων. Μιλώ για τους εκπαιδευτικούς. Το κείμενο είναι της Έλενας Ακρίτα[2] και βλέπει με έντονα  ρομαντική ματιά το έργο των εκπαιδευτικών - που κατά βάθος είναι λειτούργημα, για να μην ξεχνιόμαστε.

 

 

 

Θυμήσου δάσκαλε…

 

Τώρα που αρχίζει η σχολική χρονιά, θυμήσου, δάσκαλε. Θυμήσου γιατί έγινες δάσκαλος. Γιατί στα δεκαοκτώ σου, διάλεξες αυτόν τον δρόμο. Θυμήσου, δάσκαλε, όλα όσα ξέρεις καλύτερα από μένα. Όλα όσα η ζωή, η ρουτίνα, η μιζέρια συνωμοτούν να ξεχάσεις.

Θυμήσου δάσκαλε…

Θυμήσου το χαμόγελο. Κανένα παιδί δεν μπορεί να αντισταθεί σ’ ένα χαμόγελο. Μην μπαίνεις στην τάξη με τη μουράκλα. Ναι, έχεις και συ προβλήματα. Ο άνθρωπός σου, ο σπιτονοικοκύρης σου, η πεθερά σου. Έχεις δίκιο. Όμως, το δίκιο σου μην το ξεσπάς στο παιδί. Το παιδί δεν είναι ούτε ο άνθρωπός σου ούτε ο σπιτονοικοκύρης σου ούτε η πεθερά σου. Δε φταίει. Δεν πρέπει να το χρεωθεί.

Θυμήσου το «μπράβο». Πες το με την καρδιά σου. Ένα «μπράβο» μπορεί να είναι πιο αποδοτικό από όλα τα «διδακτέα» μαζί. Άσε το παιδί που σηκώνει το χέρι του να πάει για «τσίσα». Όντως, μπορεί να κάνει ψιλοκοπάνα του πεντάλεπτου. Όντως, μπορεί να θέλει να αποφύγει το μάθημα. Όμως, αν πρέπει πραγματικά να πάει; Όχι, δεν κάνω πλάκα. Σοβαρολογώ. Καλύτερα να κάνει λούφα ένα παιδί, παρά να αγωνιά.

Άλλο «κάνω παρατήρηση» και άλλο «ξεφτιλίζω». Ποτέ μην ξεφτιλίζεις ένα παιδί μπροστά στους συμμαθητές του. Ποτέ μην ειρωνεύεσαι, μη σαρκάζεις, μη γελοιοποιείς εκ του ασφαλούς κάποιον που δεν μπορεί να σου απαντήσει. Είσαι μεγάλος, είσαι ετοιμόλογος, είσαι από θέση ισχύος. Μη χρησιμοποιείς αυτά τα όπλα. Ποτέ. Πάνω από τα μαθήματα, πάνω από οτιδήποτε, το σημαντικότερο για ένα παιδί είναι η αξιοπρέπειά του μπροστά στους συμμαθητές του.

Έχεις στα χέρια σου ένα κάκιστο βιβλίο. Καλείσαι να το διδάξεις. Ξέχνα το. Όσο μπορείς. Ξέχνα το και θυμήσου την ουσία. Η ουσία περνάει στα παιδιά. Η ουσία καταγράφεται. Ποτέ η σελίδα 121 του κεφαλαίου 9…

Άνθρωπος είσαι, κάποιους μαθητές σου τους γουστάρεις περισσότερο από κάποιους άλλους. Μην το δείχνεις. Το ξέρω δεν προφταίνεις, το ξέρω είσαι κουρασμένος, έχεις να διορθώσεις πενήντα ανορθόγραφες εκθέσεις, αλλά ψάξτο καλύτερα. Μπορεί το σπαστικό με τα γυαλάκια στο πίσω θρανίο, που μοιάζει να αδιαφορεί, να είναι απλώς πιο ντροπαλό. Πιο ανασφαλές.

Τα παιδιά έχουν ελαττώματα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά βαριούνται το μάθημα. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος. Τα παιδιά θα ήθελαν να είναι οπουδήποτε αλλού εκτός από μια αίθουσα φουλ στα ημίτονα και στους Βουλγαροκτόνους. Το ίδιο κι εσύ. Η διαφορά είναι ότι εσύ είσαι ενήλικος.

Τα παιδιά δεν έχουν μόνο υποχρεώσεις. Έχουν και δικαιώματα.  Άσχετο, αν εμείς οι μεγάλοι, επειδή δεν μας συμφέρει, φροντίζουμε επιμελώς να τους αποκρύπτουμε το γεγονός. Και τελικά φίλε δάσκαλε: Τα παιδιά θέλουν να σε γνωρίσουν. Τα παιδιά θέλουν να σε αγαπήσουν. Μπορείς να τα βοηθήσεις, να σταθείς δίπλα τους. Μπορείς να δώσεις σχήμα στο παρόν, το μέλλον τους, στη ζωή τους ολόκληρη. Φτάνει να τους δώσεις μια ευκαιρία. Να τους απλώσεις το χέρι.

Φτάνει να θυμηθείς γιατί έγινες δάσκαλος, δάσκαλε…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος» στο φύλλο του Σαββατοκύριακου. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Ακρίτα, Ε. (2004). Και οι ξανθιές έχουν ψυχή, εκδόσεις Καστανιώτης.

Ποιος είναι ο πραγματικά καλός γονέας μαθητή; (Β΄ Μέρος)

 

Ψύχραιμη ματιά

 

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

H αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο κουδούνι στις σχολικές μονάδες πλησιάζει. Σε δέκα περίπου ημέρες (Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου) θα πρέπει να παρουσιαστούν στα σχολεία τους οι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή- νομίζω- για ένα ενδιαφέρον, θέλω να πιστεύω, κείμενο, αφιερωμένο  σε αυτούς που αγωνιούν και πασχίζουν καθημερινά για την προκοπή των παιδιών τους. Μιλώ για τους γονείς. Το κείμενο αυτό θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη  (για την οικονομία του χώρου που φιλόξενα μου παραχωρείται από τον Π.Τ.)[2].

 

 

Ποιος είναι ο πραγματικά καλός γονέας μαθητή; (Β΄ Μέρος)[3]

 

Καλός μαθητής είναι αυτός που τα καταφέρνει με το σχολείο και τα μαθήματα αλλά όχι σε βάρος της προσωπικής του ευτυχίας. Όταν δηλαδή υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις σχολικές επιδόσεις αλλά και την ευχαρίστηση, το παιχνίδι, την παρέα με συνομηλίκους.

Γι’ αυτό μια σχολική σταδιοδρομία που αρχίζει με «έχουμε να κάνουμε μαθήματα» και συνεχείς παραινέσεις των γονιών στο παιδί, για να μελετήσει μπαίνει πάνω σε κακές βάσεις. Βασικό καθήκον των γονιών είναι να αναγνωρίσουν μέσα τους και να μετριάσουν όσο γίνεται την τελειομανία και την υπέρμετρη φιλοδοξία τους σε σχέση με τα παιδιά τους, γιατί δεν υπάρχει το τέλειο παιδί, όπως δεν υπάρχουν οι τέλειοι γονείς. Σχετικά με τα μαθήματα του σχολείου αυτό σημαίνει ότι πρέπει να εμπιστευθούμε το παιδί ότι θα βρει τον δικό του ρυθμό και τρόπο και ότι όσο περισσότερη η πίεση τόσο λιγότερες οι πιθανότητες ότι θα συμβεί αυτό.

Αυτό φυσικά δεν είναι εύκολο, γιατί η ανησυχία των γονιών, βάζει σε δοκιμασία την υπομονή τους. Επειδή, όμως, οι φωνές και ο θυμός τελικά δεν έχουν κανένα θετικό αποτέλεσμα, είναι πιο ουσιαστικής σημασίας να βοηθήσουν το παιδί τους να βρει τρόπους να είναι πιο συστηματικό. Να βρει πού του αρέσει να διαβάζει, ποια ώρα, να κοιτάει πρώτα τί έχει να κάνει και μετά ν’ αρχίζει, να κάνει μικρά ενδιάμεσα διαλείμματα, να εναλλάσσει γραπτές με προφορικές ασκήσεις, για να μένει συγκεντρωμένο. Όλα αυτά είναι ουσιαστικής σημασίας και πολλά παιδιά πελαγώνουν, γιατί δεν μπορούν να οργανώσουν τη μελέτη τους και όχι τόσο γιατί δυσκολεύονται με το περιεχόμενο.

Επομένως, δε χρειάζεται να τους υπενθυμίζουν συνέχεια ότι έχουν και άλλα μαθήματα, ότι δεν τα πήγαν αρκετά καλά στην τελευταία ορθογραφία ή στο τεστ και να τα κρατάνε καθισμένα 4 ώρες στην καρέκλα μέχρι να τελειώσουν τη μελέτη τους. Τα παιδιά χρειάζονται τους γονείς για βοήθεια σε ό,τι δεν καταλαβαίνουν και δυσκολεύονται. Και βέβαια να έχουν ένα «ανοιχτό» αφτί, όταν έστω και μικροπροβληματάκια με τη συμμαθήτρια, τη δασκάλα, τον γυμναστή, τον καλύτερο φίλο, τον καθηγητή της χημείας τούς προκαλούν ανησυχία, ένταση, λύπη.

Συμπερασματικά, για να ξεπεράσουν τις όποιες δυσκολίες τους τα παιδιά χρειάζονται ανθρώπους που ενδιαφέρονται να ακούσουν και να καταλάβουν. Με τον τρόπο αυτό μαθαίνουν να ζητούν βοήθεια, όταν την χρειάζονται, και να μην τα παρατάνε, όταν κάτι δεν πάει καλά. Χρειάζονται γονείς που καταλαβαίνουν ότι πραγματικά καλός μαθητής είναι μόνο αυτός που είναι καλά και στην υπόλοιπη ζωή του.

 

 

Υστερόγραφο: Με αυτές τις σκέψεις, εύχομαι σε όλο τον εκπαιδευτικό κόσμο και τους γονείς, Καλή σχολική χρονιά.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος» στο φύλλο του Σαββατοκύριακου. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Κείμενο διασκευασμένο από μένα πάνω στις απόψεις της κας Λουίζας Βογιατζή, Σύμβουλου Προσωποκεντρικής Προσέγγισης.

[3] Το Α΄ Μέρος δημοσιεύτηκε στο φύλλο του περασμένου Σαββατοκύριακου 28-29/8, σελίδα 3.

Ποιος είναι ο πραγματικά καλός μαθητής; (Α΄ Μέρος)

 

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

H αντίστροφη μέτρηση για το πρώτο κουδούνι στις σχολικές μονάδες πλησιάζει. Σε δεκαπέντε ημέρες (Δευτέρα 11 Σεπτεμβρίου) θα πρέπει να παρουσιαστούν στα σχολεία τους οι μαθητές Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων. Είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή- νομίζω- για ένα ενδιαφέρον, θέλω να πιστεύω, κείμενο, αφιερωμένο  σε αυτούς που αγωνιούν και πασχίζουν καθημερινά για την προκοπή των παιδιών τους. Μιλώ για τους γονείς. Το κείμενο αυτό θα ολοκληρωθεί σε δύο μέρη  (για την οικονομία του χώρου που φιλόξενα μου παραχωρείται από τον Π.Τ.)[2].

 

 

Ποιος είναι ο πραγματικά καλός μαθητής; (Α΄ Μέρος)

 

Καλός μαθητής είναι αυτός που τα καταφέρνει με το σχολείο και τα μαθήματα αλλά όχι σε βάρος της προσωπικής του ευτυχίας. Όταν, δηλαδή, υπάρχει ισορροπία ανάμεσα στις σχολικές επιδόσεις αλλά και την ευχαρίστηση, το παιχνίδι, την παρέα με συνομηλίκους, την τεμπελιά και το χασομέρι, που είναι και αυτό απαραίτητο συστατικό, ιδιαίτερα της εφηβικής ηλικίας. Είναι όχι μόνο άχρηστο αλλά και πολύ επικίνδυνο να είναι κάποιος πρώτος μαθητής και μια μέρα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει την προσπάθειά του, επειδή «κάηκε» από τις απαιτήσεις του εκπαιδευτικού συστήματος της χώρας μας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του ίδιου του υπουργείου Παιδείας[3], οι Έλληνες μαθητές αφιερώνουν πολύ περισσότερες ώρες εβδομαδιαίως στο σχολείο από τους Ευρωπαίους συνομηλίκους τους. Και δεν είναι μόνο τα σχολικά μαθήματα. Έρευνα δείχνει ότι ένας μαθητής Γυμνασίου, μετά τις ώρες του σχολείου (32 εβδομαδιαίως), έχει τουλάχιστον 4 ώρες καθημερινά φροντιστήριο, το οποίο επιβαρύνει το καθημερινό του πρόγραμμα που περιλαμβάνει και τις ώρες του διαβάσματος. Σύνολο 50 με 60 ώρες εβδομαδιαίως! Οι Έλληνες μαθητές εργάζονται περισσότερο και από έναν φιλόδοξο επαγγελματία! Έτσι, μένει ελάχιστος χρόνος για ξεκούραση.

Ας έρθουμε όμως ξανά στο επίκεντρο του θέματος μας. Καλός μαθητής είναι και αυτός που οι επιδόσεις του δεν είναι πάντα οι ίδιες αλλά μπορεί να πέφτουν, όταν κάτι σοβαρό τον απασχολεί χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήρθε η συντέλεια του κόσμου ούτε για τους γονείς του και κατά συνέπεια ούτε για τον ίδιο. Καλός μαθητής είναι και αυτός που είναι καλός σε ορισμένα μαθήματα και σ’ άλλα λιγότερο. Καλός μαθητής είναι και αυτός που παίρνει μέτριους βαθμούς και είναι ευχαριστημένος, έχει ενδιαφέροντα, πράγματα που αγαπάει και προσπαθεί γι’ αυτά, έστω και εξωσχολικά. Επομένως, ίσως πρέπει να γίνουμε λίγο πιο γενναιόδωροι με τον τίτλο του καλού μαθητή και να τον διευρύνουμε.

Πολλές έρευνες πάνω στους έφηβους και νέους ενήλικες διαπίστωσαν ότι μόνο 25% περίπου των εφήβων θεωρούν τις εξαιρετικές σχολικές επιδόσεις πολύ σημαντικές, για να τα καταφέρουν στη ζωή τους. Άλλοι τόσοι πιστεύουν ότι οι καλοί βαθμοί είναι σημαντικοί αλλά όχι πρωταρχικής σημασίας για την κατοπινή πορεία ενός ανθρώπου. Το υπόλοιπο 50% των νέων είναι πεπεισμένοι ότι οι σχολικοί βαθμοί δεν έχουν σημασία για την επαγγελματική σταδιοδρομία, μελλοντικούς μισθούς και αναγνώριση. Μήπως δεν έχουν και πολύ άδικο;

Εν κατακλείδι καλός μαθητής δεν είναι μόνο ο πρώτος μαθητής ή αυτός που είναι ανάμεσα στους πρώτους. Όμως οι γονείς, δυστυχώς, σπρωγμένοι εν μέρει από τις προσωπικές τους φιλοδοξίες και εν μέρει από το σχολικό σύστημα τείνουν να παίρνουν σαν βασικότερο κριτήριο αξιολόγησης του καλού μαθητή τις μελλοντικές πιθανότητες που έχει (όπως τις εκτιμάνε βέβαια οι ίδιοι με δικά τους κριτήρια) να πάει καλά στις Πανελλήνιες και να μπει σε μια «καλή σχολή».

Αυτό είναι λάθος. Για το καλό των παιδιών είναι προτιμότερο να αξιολογούμε τις σχολικές επιδόσεις την κάθε στιγμή, χωρίς να «αλληθωρίζουμε» προς το μέλλον. Να βλέπουμε τις προσπάθειες που καταβάλλουν κάθε στιγμή. Στην κάθε σχολική τάξη που πηγαίνουν. Να αναγνωρίζουμε τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και προπάντων τις υπόλοιπες «επιδόσεις» σε άλλους τομείς της ζωής τους.

Συνεχίζεται…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος» στο φύλλο του Σαββατοκύριακου. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Κείμενο διασκευασμένο από μένα πάνω στις απόψεις της κας Λουίζας Βογιατζή, Σύμβουλου Προσωποκεντρικής Προσέγγισης.

[3] Απόστολος Λακάσας (βλέπε https://www.kathimerini.gr/society/333568/to-vary-orario-ton-ellinon-mathiton/)

 

Ας δούμε, όμως, και την ευθύνη του ανθρώπου

 

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

 

Ας δούμε, όμως, και την ευθύνη του ανθρώπου[2]

 

Αναμφισβήτητα το σημαντικότερο (και συνάμα τραγικότερο) γεγονός αυτού του καλοκαιριού ήταν οι καταστροφικές πυρκαγιές πρωτίστως στην Βόρεια Εύβοια και την Αττική, αλλά και στην Πελοπόννησο και αλλού το πρώτο εικοσαήμερο του μήνα που διανύουμε. Έχασαν τα σπίτια, το βιός και τις δουλειές τους χιλιάδες πολίτες. Ο πόνος τους είναι ανείπωτος. Τα πολιτικά κόμματα- που σημειωτέον ενεργούν με κυριότερο γνώμονα τη διαιώνισή τους- έπραξαν τα «αναμενόμενα», όπως κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τραγικό στη χώρα μας: Το κόμμα που κυβερνά υποστήριξε ότι έγινε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό και πάντως όσο και αν «προσπαθεί να βρει λάθη που έγιναν και ποιες είναι οι ευθύνες, δεν μπορούν να εντοπίσουν μεγάλα λάθη επιχειρησιακά». Κυριότερο επιχείρημα του είναι ότι δε χάθηκαν ανθρώπινες ζωές! (Σημειώνω ότι υπήρξαν νεκροί. Λίγοι μεν, πάντως υπήρξαν!).

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης κατηγόρησαν την κυβέρνηση πως δεν έκανε τίποτα σωστό, διότι είναι ανίκανη. Και η ζωή συνεχίζεται με ευχές και κάποια ημίμετρα για τους πληγέντες. Σημαντικό (και βρώμικο θα ’λεγα) ρόλο παίζουν τα ιδιωτικά- κυρίως- τηλεοπτικά κανάλια που ένα γεγονός, το φορτίζουν, το διογκώνουν και ξαφνικά το «ρίχνουν» στην αφάνεια, ασχολούμενα με άλλα θέματα επικαιρότητας, με πρώτο και καλύτερο την τρομολαγνεία στο θέμα του κορωνοϊού, ενώ το σωστό θα ήταν με τη συνεχή παρουσίασή του στις σωστές, βέβαια, διαστάσεις να πιέζουν την εκάστοτε κυβέρνηση να κάνει άμεσα και ολοκληρωμένα έργα αποκατάστασης των ζημιών της περιοχής και των ανθρώπων που καταστράφηκαν.

Ας δούμε, όμως, και την ευθύνη του ανθρώπου. Η Φύση και Άνθρωπος συνδέονται με ένα πανίσχυρο δεσμό μεταξύ τους. Η φύση αποτελεί το βασικό, καθοριστικό, παράγοντα στη βιολογική, ψυχική και πνευματική ζωή του ανθρώπου, ενώ διαμέσου αυτής διαμορφώνεται όλη του η υπόσταση. Δεδομένου ότι ο άνθρωπος γεννήθηκε και εξελίχθηκε εντός της, η μεταξύ τους σχέση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως σχέση μητέρας – παιδιού. Μέσα σε αυτή έμαθε να επιβιώνει, να προστατεύεται, να βρίσκει τροφή και να κοινωνικοποιείται. Επιπλέον, η μεταξύ τους αλληλεπίδραση είναι κρίσιμης σημασίας για την ψυχική του υγεία, καθώς βρίσκει ψυχική γαλήνη και ανάπαυση, ξεπερνάει το άγχος που του δημιουργούν οι σύγχρονες, γκρίζων αποχρώσεων, πόλεις και μοιράζεται με την πλάση το αίσθημα της ελευθερίας που ενυπάρχει σε αυτή.

Κι όμως… Σήμερα ο άνθρωπος είναι αποκομμένος από το φυσικό του περιβάλλον, με συνέπεια να απουσιάζει ο απαιτούμενος σεβασμός. Οι δραστηριότητες του έχουν ως αποτέλεσμα την οικολογική καταστροφή σε μη αναστρέψιμο βαθμό, και ως εκ τούτου προκαλούν τη διατάραξη της φυσικής ισορροπίας που εσχάτως όλο και πιο πολύ ακούμε να αποκαλείται κλιματική αλλαγή ή– πιο εύστοχα- κλιματική κρίση.  Έχουμε ως όντα μετατραπεί σε ασεβή και εγωιστικά πλάσματα, με σοβαρή έλλειψη οικολογικής συνείδησης και άκριτη επιδίωξη οικονομικού κέρδους.

Όμως, η παράβαση αυτής της τάξης και της αρμονίας έχει ως επακόλουθο τα οικολογικά προβλήματα και η «τίσις», η τιμωρία που μας επιβάλλει η Φύση για την αδικία που διαπράττουμε εναντίον της είναι πολλαπλή: υπερθέρμανση του πλανήτη, έντονα καιρικά φαινόμενα (περίοδοι ξηρασίας, θυελλώδεις ανέμους και θανατηφόρες πυρκαγιές, καταρρακτώδεις βροχοπτώσεις ή έντονους χιονιάδες).

Τί τραγικό, φίλοι μου! Επιδιώκουμε ποιότητα στη ζωή μας, εκμεταλλευόμενοι βάναυσα τη Μητέρα μας Φύση, αλλά προεικονίζουμε με μαθηματική ακρίβεια την καταστροφή μας ως είδος…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί στην εφημερίδα της Καρδίτσας "Πρωινός Τύπος" στο φύλλο του Σαββατοκύριακου. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Με τη λέξη «ανθρώπου», δεν εννοώ τον ανόητο που αποφάσισε εκείνη τη- μοιραία, όπως αποδείχτηκε- μέρα με τόσα μποφόρ αέρα να κάψει ξερόχορτα ή τον άλλον που έκανε ηλεκτροσυγκόλληση (!), αλλά το ον «Άνθρωπος» γενικότερα.