Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις (Β’ Μέρος)

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Επηρεασμένος από τα κείμενα του συνεργάτη της εφημερίδας κ. Κώστα Βλάχου, τα οποία διαβάζω αδιαλείπτως, μπαίνω στον πειρασμό να γράψω και εγώ μια διδακτική ιστορία- με δομή παραμυθιού- η οποία όμως λόγω της έκτασης της θα δημοσιευθεί σε δύο μέρη. Είμαι βέβαιος ότι όσοι διαβάζουν τη στήλη μου θα έχουν την περιέργεια να δουν το τέλος της (Β΄ Μέρος) που θα δημοσιευθεί την ερχόμενη Κυριακή (σελ. 3).

Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις (Β’ Μέρος)

Κάποτε στην Άπω Ανατολή ένας αυτοκράτορας ηλικιωμένος πια καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε. «Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα. Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας[…]. Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο[…]. Θέλω να τον φυτέψετε, να τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ του χρόνου με ό,τι έχει φυτρώσει απ' αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!»

[…]

Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν φύτρωσε τίποτα στη γλάστρα του Ακινόρι[2]. Όλοι οι άλλοι νέοι είχαν ψηλά φυτά, αυτός τίποτα. Ο Ακινόρι περίμενε ακόμη να φυτρώσει ο σπόρος του. Τελικά πέρασε ένας χρόνος και όλοι οι νέοι του βασιλείου έφεραν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Ακινόρι είπε στη μητέρα του ότι δε θα πήγαινε μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει. Πήγε! Όταν έφτασε εκεί ο Ακινόρι έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που καλλιέργησαν οι άλλοι νέοι. Ήταν όμορφα σε όλα τα σχήματα και μεγέθη. Ο Ακινόρι ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα και πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν. «Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο».

Όταν έφτασε ο αυτοκράτορας, εξέτασε την αίθουσα και χαιρέτησε τους νέους. Ο Ακινόρι προσπάθησε να κρυφτεί στο πίσω μέρος της αίθουσας. «Τι μεγάλα φυτά, δέντρα και λουλούδια καλλιεργήσατε!», είπε ο αυτοκράτορας. «Σήμερα ένας από σας θα εκλεγεί σαν ο επόμενος αυτοκράτορας!». Ξαφνικά διέκρινε τον Ακινόρι με την άδεια του γλάστρα, στο πίσω μέρος της αίθουσας. Διέταξε αμέσως τους φρουρούς του να τον φέρουν μπροστά του. Ο Ακινόρι ήταν κατατρομαγμένος. Όταν ήλθε μπροστά ο αυτοκράτορας τον ρώτησε πώς λέγεται. «Λέγομαι Ακινόρι», απάντησε. Οι υπόλοιποι άρχισαν να γελούν και να τον κοροϊδεύουν. Ο αυτοκράτορας ζήτησε να ηρεμήσουν όλοι. Κοίταξε τον Ακινόρι και κατόπιν ανάγγειλε στο πλήθος: «Ιδού ο νέος σας αυτοκράτορας! Το όνομά του είναι Ακινόρι»! Ο Ακινόρι δεν μπόρεσε να το πιστέψει. Δεν μπόρεσε ούτε το σπόρο του να κάνει να φυτρώσει! Πώς θα μπορούσε να γίνει ο νέος αυτοκράτορας;

Τότε ο αυτοκράτορας είπε: «Πριν ένα χρόνο, σαν σήμερα, έδωσα στον καθένα από σας εδώ ένα σπόρο. Σας είπα να πάρετε το σπόρο, να τον φυτέψετε, να τον ποτίσετε και να μου τον ξαναφέρετε. Η αλήθεια είναι ότι έδωσα σε όλους σας βρασμένους σπόρους, που δε θα φύτρωναν. Όλοι σας, εκτός από τον Ακινόρι, μου έχετε φέρει δέντρα και φυτά και λουλούδια. Όταν ανακαλύψατε ότι οι σπόροι δεν θα βλάσταιναν, αντικαταστήσατε το σπόρο που σας έδωσα μ’ έναν άλλο. Ο Ακινόρι ήταν ο μόνος που είχε το θάρρος και την εντιμότητα να μου φέρει μια γλάστρα που είχε μέσα το δικό μου σπόρο. Γι' αυτό είναι αυτός που θα γίνει ο νέος αυτοκράτορας! Συμπέρασμα:

Αν σπείρεις εντιμότητα, θα θερίσεις εμπιστοσύνη.

Αν σπείρεις καλοσύνη, θα θερίσεις φίλους.

Αν σπείρεις ταπεινοφροσύνη, θα θερίσεις μεγαλείο.

Αν σπείρεις επιμονή, θα θερίσεις νίκη.

Αν σπείρεις σκληρή δουλειά, θα θερίσεις επιτυχία.

Αν σπείρεις ειλικρίνεια, θα θερίσεις καλές σχέσεις.

Αν σπείρεις πίστη, θα θερίσεις θαύματα.   

Αν σπείρεις ανεντιμότητα, θα θερίσεις δυσπιστία.

Αν σπείρεις εγωισμό, θα θερίσεις μοναξιά.

Αν σπείρεις οκνηρία, θα θερίσεις στασιμότητα.

Αν σπείρεις πικρία, θα θερίσεις απομόνωση.

Αν σπείρεις πλεονεξία, θα θερίσεις απώλεια.

Αν σπείρεις κακολογία, θα θερίσεις εχθρούς.

Αν σπείρεις αμαρτίες, θα θερίσεις ενοχές.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr). (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr).

[2] Ο Akinori (= Φωτεινό παράδειγμα) ήταν ένας από τους νέους που είχαν πάει στον αυτοκράτορα.

Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις (Α’ Μέρος)

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Επηρεασμένος από τα κείμενα του συνεργάτη της εφημερίδας κ. Κώστα Βλάχου, τα οποία διαβάζω αδιαλείπτως, μπαίνω στον πειρασμό να γράψω και εγώ μια διδακτική ιστορία- με δομή παραμυθιού- η οποία όμως λόγω της έκτασης της θα δημοσιευθεί σε δύο μέρη. Είμαι βέβαιος ότι όσοι διαβάζουν τη στήλη μου θα έχουν την περιέργεια να δουν το τέλος της (Β΄ Μέρος) που θα δημοσιευθεί την ερχόμενη Κυριακή (σελ. 3)

Ό,τι σπείρεις θα θερίσεις (Α’ Μέρος)

Κάποτε στην Άπω Ανατολή ένας αυτοκράτορας ηλικιωμένος πια καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα να διαλέξει το διάδοχό του. Αντί να διαλέξει έναν από τους βοηθούς του ή έναν από τα παιδιά του, αποφάσισε να κάνει κάτι διαφορετικό. Προσκάλεσε μια μέρα πολλούς νέους του βασιλείου του και τους είπε: «Έφτασε η ώρα μου να παραιτηθώ και να διαλέξω τον επόμενο αυτοκράτορα. Έχω αποφασίσει να διαλέξω έναν από σας!».

Οι νέοι ξαφνιάστηκαν! Αλλά ο αυτοκράτορας συνέχισε. «Θα δώσω σήμερα στον καθένα σας ένα σπόρο, έναν πολύ ειδικό σπόρο. Θέλω να τον φυτέψετε, να τον ποτίζετε και να ξαναρθείτε εδώ μετά ένα χρόνο από σήμερα με ό,τι έχει φυτρώσει απ' αυτόν τον ένα σπόρο. Εγώ θα κρίνω τότε τα φυτά που θα φέρετε κι αυτός, το φυτό του οποίου θα διαλέξω, θα είναι ο επόμενος αυτοκράτορας!».

Ένα νέος που λεγόταν Ακινόρι[2], ήταν εκεί εκείνη την ημέρα και, όπως όλοι οι άλλοι, πήρε και αυτός ένα σπόρο. Πήγε σπίτι του και γεμάτος ενθουσιασμό διηγήθηκε στη μητέρα του τι συνέβη. Η μητέρα του τον βοήθησε να βρει μια γλάστρα και χώμα κι αυτός φύτεψε το σπόρο και τον πότισε προσεχτικά. Του άρεσε να τον ποτίζει κάθε μέρα και να παρακολουθεί να δει αν είχε φυτρώσει. Ύστερα από τρεις εβδομάδες περίπου, μερικοί από τους άλλους νέους, άρχισαν να μιλούν για τους σπόρους τους και για τα φυτά που άρχισαν να μεγαλώνουν. Ο Ακινόρι συνέχισε να παρακολουθεί το σπόρο του, αλλά τίποτα δεν φύτρωσε ποτέ. Πέρασαν τρεις εβδομάδες, τέσσερις εβδομάδες, πέντε εβδομάδες και ακόμα τίποτα. Τώρα όλοι οι άλλοι μιλούσαν με ενθουσιασμό για τα φυτά τους, ο Ακινόρι όμως δεν είχε φυτό και αισθανόταν αποτυχημένος.

Πέρασαν έξι μήνες κι ακόμα δεν φύτρωσε τίποτα στη γλάστρα του Ακινόρι. Άρχισε να πιστεύει ότι είχε «σκοτώσει» το σπόρο του. Όλοι οι άλλοι είχαν δέντρα και ψηλά φυτά, αυτός όμως τίποτα. Ωστόσο, ο Ακινόρι δεν έλεγε τίποτα στους φίλους του. Περίμενε απλώς να φυτρώσει ο σπόρος του…

Τελικά, πέρασε ένας χρόνος και όλοι οι νέοι του βασιλείου έφεραν τα φυτά τους στον αυτοκράτορα για επιθεώρηση. Ο Ακινόρι είπε στη μητέρα του ότι δε θα πήγαινε μια άδεια γλάστρα, αλλά αυτή τον συμβούλεψε να πάει. Και επειδή ήταν τίμιος πήγε με την άδεια γλάστρα. Όταν έφτασε εκεί ο Ακινόρι έμεινε κατάπληκτος από την ποικιλία των φυτών που καλλιέργησαν οι άλλοι νέοι. Ήταν όμορφα σε όλα τα σχήματα και μεγέθη. Ακούμπησε την άδεια γλάστρα του στο πάτωμα και πολλοί από τους άλλους άρχισαν να τον περιγελούν. Μερικοί τον λυπήθηκαν και του είπαν. «Δεν πειράζει, προσπάθησες για το καλύτερο».

Συνεχίζεται …

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr). (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Akinori (= Φωτεινό παράδειγμα)

ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ (Τμήματα Β2 και Β1 του 5ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ)

Στη ζωή μας συνέβη ή να υποστούμε οι ίδιοι κάποια «πλάκα»[1] ή να έχουμε γίνει μάρτυρες ενός τέτοιου συμβάντος. Γράψτε σε μορφή αφηγηματικού κειμένου (δηλαδή με διήγηση) το συμβάν.

Σημείωση: Το κείμενό σας να έχει αρχή- μέση- τέλος. Η έκταση του να είναι πάνω από 100 λέξεις.

---

[1] «Πλάκα» (η λέξη μέσα σε εισαγωγικά, σημαίνει κοροϊδία, χλευασμός, στιγματισμός, δεν είναι παιχνιώδες πείραγμα, χιούμορ).

Η αξία της έντυπης εφημερίδας

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                      

Έγραφα την περασμένη Πέμπτη για το περιεχόμενο των μικρών Αγγελιών κάθε χρόνο τέτοια εποχή. Ταυτόχρονα προανέφερα την καλή σχέση μου με τον έντυπο τύπο από πολύ μικρή ηλικία. Σήμερα προεκτείνω το θέμα αυτό μιλώντας για την αξία τους. Το παρακάτω κείμενο είναι της Βενετίας Αποστολίδου[2] διασκευασμένο από μένα.

Η αξία της έντυπης εφημερίδας

Η ανάγνωση εφημερίδων δεν εντάσσεται στις ευγενείς και απαιτητικές αναγνώσεις αλλά στις ταπεινές, καθημερινές ασχολίες πολλών ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων και των μορφωτικών επιπέδων. Χρησιμοποιώ, καταχρηστικά και αυθαίρετα, ενεστώτα τη στιγμή που όλοι ξέρουμε πως σήμερα η ανάγνωση εφημερίδων έχει περιοριστεί πολύ, αφού η ηλεκτρονική δημοσιογραφία, οι διαδικτυακοί ενημερωτικοί ιστότοποι και τα μπλογκς αποτελούν τη βασική πηγή ενημέρωσης, μαζί με την τηλεόραση βέβαια, για εκατομμύρια ανθρώπους. Παρόλα αυτά, εφημερίδες υπάρχουν ακόμη σε έντυπη και ψηφιοποιημένη (πανομοιότυπη με την έντυπη) μορφή και σήμερα θα ήθελα να μιλήσω γι αυτές.

Διαβάζω εφημερίδα συστηματικά από δέκα χρονών. Η ανακάλυψή της συνόδευε στην ουσία την ανακάλυψη του κόσμου, της κοινωνίας και της πολιτικής σε μια πορεία προς την ενηλικίωση. Την «ξεκοκάλιζα» (να ένα ρήμα που χρησιμοποιείται μόνο για την ανάγνωση εφημερίδων!) διατρέχοντας τα πάντα, το πολιτικό ρεπορτάζ, τις επιφυλλίδες, τις γελοιογραφίες, το πολιτικό κους κους, τα πολιτιστικά, κυρίως θέατρο, σινεμά, βιβλίο, τα κοινωνικά, τις συνεντεύξεις. Μόνο τα οικονομικά δε διάβαζα έως την κρίση, ώσπου κατέληξα σήμερα να διαβάζω μέχρι και τα νέα των επιχειρήσεων.

Τι μου έδινε αυτή η ανάγνωση που είχε γίνει οπωσδήποτε εθισμός; Μα μια αίσθηση της ζωντανής πραγματικότητας, την αίσθηση της συμμετοχής στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι. Με βοηθούσε να διαμορφώσω απόψεις, ενώ μια εξίσου ισχυρή αποκάλυψη ήταν όταν διαπίστωσα ότι μία μόνο εφημερίδα δεν αρκεί διότι δίνει μια όψη της πραγματικότητας, από ορισμένη οπτική γωνία. Κυρίως η εφημερίδα με βοηθούσε να κάνω επιλογές: ποια ταινία να δω, ποιο βιβλίο να διαβάσω, σε ποια θεατρική παράσταση να πάω, κανένας δε μπορούσε να με επηρεάσει περισσότερο στις επιλογές από τις κριτικές στήλες που εμπιστευόμουν. Η ανάγνωση της εφημερίδας, για μένα και άλλους ανθρώπους της γενιάς μου, ήταν βασικός μοχλός της ανάγνωσης συνολικά, καθώς μας οδηγούσε σε άλλες αναγνώσεις.

Ποια είναι σήμερα η σχέση των νέων με τις εφημερίδες; Όταν μιλούμε στο μάθημα για το πώς μπορούν να ενημερώνονται για βιβλία οι μελλοντικοί εκπαιδευτικοί, διαπιστώνω ότι δεν γνωρίζουν καν ότι οι εφημερίδες έχουν ένθετα για το βιβλίο. Όταν μιλούμε για άλλα αναγνωστικά υλικά που χρειάζεται ένα σύγχρονο μάθημα (που δε μπορεί να εξαντλείται μόνο στο σχολικό βιβλίο) διαπιστώνω ότι δε γνωρίζουν τη δομή μιας εφημερίδας και τα είδη των κειμένων που περιλαμβάνει. Μα πώς να μπουν στα σχολεία; Αφού ανέκαθεν ήταν συνυφασμένες με την πολιτική- η κάθε μία με συγκεκριμένη πολιτική παράταξη-, θα «μόλυναν» την υποτιθέμενη πολιτική ανεξιθρησκεία του σχολείου.

Και όμως, οι εφημερίδες είναι ένα πολύ προσιτό υλικό για να γνωρίσει ο μαθητής τι σημαίνει διαφορετική άποψη πάνω στα ίδια γεγονότα, πόση σημασία έχει η διατύπωση μιας είδησης, η επιλογή των λέξεων, το πολιτικό σύνθημα. Αρκούμαστε, λοιπόν, στις διαχρονικές αξίες, στους κοινούς τόπους, σε ό,τι είναι γενικά παραδεκτό και δεν προκαλεί, αφήνοντας τα πραγματικά διακυβεύματα του σήμερα να τα ανακαλύψουν τα παιδιά εκτός του σχολείου, με όποιον τρόπο μπορέσουν, αν μπορέσουν.

Ίσως τώρα πια να είναι αργά για όλα αυτά. Τώρα είναι επείγον να καλλιεργηθεί ο ψηφιακός γραμματισμός. Ωστόσο, αν ενδιαφερόμαστε να καταστήσουμε την ανάγνωση φυσική ανθρώπινη αναγκαιότητα, πρέπει να δοκιμάσουμε όλους τους δρόμους και η ανάγνωση των εφημερίδων, όχι μόνο δεν είναι άσχετη με τη φιλαναγνωσία, αλλά μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2]  Βενετία Αποστολίδου στο http://www.oanagnostis.gr/diavazoume-efimerides/

Μία διαπίστωση, καθώς διαβάζω τις μικρές αγγελίες στον τοπικό Τύπο

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

                                                                                      

Μία διαπίστωση, καθώς διαβάζω τις μικρές αγγελίες στον τοπικό Τύπο

Οι μικρές αγγελίες έχουν τη δική τους λογική και τους δικούς τους κανόνες. Δύο από αυτούς- ίσως οι σημαντικότεροι- είναι η επικαιρότητα (που αναφέρεται στη χρονική στιγμή που δημοσιεύεται κάτι ) και η εγγύτητα (που σχετίζεται με τον τόπο, το που βρίσκεται αυτό το «προϊόν» που δημοσιεύεται και πόσο άμεσα  συνδέεται με το κοινωνικό σύνολο στο οποίο απευθύνεται η εφημερίδα).

Εγώ από συνήθεια, όταν διαβάζω τοπική εφημερίδα[2], ρίχνω μια ματιά και στις μικρές αγγελίες. Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, το μεγαλύτερο όγκο στις μικρές αγγελίες κατέχουν δύο κατηγορίες: τα ενοικιαζόμενα για φοιτητές σπίτια και η παράδοση «ιδιαίτερων» φροντιστηριακών μαθημάτων. Αυτό συμβαίνει κάθε χρόνο και στις τοπικές εφημερίδες.

Εφέτος, ωστόσο, μου φαίνεται πως καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο και επιπλέον- και η διαπίστωση αυτή με θλίβει περισσότερο- πως, προφανώς επειδή υπάρχει υπερπροσφορά και συνάμα οικονομική στενότητα στην κοινωνία, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δοκιμάζεται. Και εξηγώ πάραυτα τι εννοώ.

Τα τελευταία χρόνια και στην πόλη μας τα ενοίκια σε γκαρσονιέρες, δυάρια, τριάρια, ακόμη και σε μονοκατοικίες, έχουν παρουσιάσει σημαντικότατη πτώση η οποία σύμφωνα με τους ανθρώπους της αγοράς ακινήτων φθάνει μέχρι και το 30%. Παρόλα αυτά πολλά είναι τα άδεια διαμερίσματα[3]. Όμως, με το να παραμένουν ξενοίκιαστα τα διαμερίσματα δημιουργείται στην αγορά υπερπροσφορά, η οποία φέρνει αναγκαστικά ακόμη χαμηλότερα ενοίκια, αφού οι απελπισμένοι πλέον ιδιοκτήτες δέχονται να ρίξουν και άλλο το μίσθωμα, αναζητώντας ενοικιαστές με το «τουφέκι»! Βλέπω, για παράδειγμα, να νοικιάζεται στην πόλη μας γκαρσονιέρα επιπλωμένη με 160€ (όταν στη Θεσσαλονίκη ή στα Γιάννενα, από όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω θα ήταν στα 350€ το λιγότερο!). Το ενοίκιο για ένα μικρό επιπλωμένο διαμέρισμα είναι πλέον στα 200 ευρώ, ενώ το μίσθωμα για μία μονοκατοικία ανέρχεται στα 300 ευρώ.

Όσο αφορά τα παλιά διαμερίσματα  αυτά είναι πολύ δύσκολο να ενοικιασθούν δεδομένου ότι δεν πληρούν τις ενεργειακές προϋποθέσεις. Δε διαθέτουν, δηλαδή, ενεργειακά πιστοποιητικά που είναι απαραίτητα πλέον για την ενοικίασή τους και γι’ αυτό στις πιο πολλές περιπτώσεις, οι ιδιοκτήτες δεν αποφασίζουν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία, καθώς και η έκδοση των πιστοποιητικών είναι χρονοβόρα και έχει ένα μεγάλο κόστος.

Πάω τώρα στην άλλη κατηγορία διαφημίσεων που- κατ’ εμέ[4]- προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη θλίψη. Σελίδες ολόκληρες οι διαφημίσεις από συναδέλφους καθηγητές άνεργους που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα. Για την ακρίβεια που ψάχνουν για τη χαμένη αξιοπρέπειά τους. Και το λέω αυτό, γιατί ένα ιδιαίτερο μάθημα κατ’ οίκον στο «χρηματιστήριο» των φροντιστηριακών μαθημάτων έχει φτάσει να «κοστίζει» 4-5€, δηλαδή όσο ένα πακέτο τσιγάρα! Για τέτοια καθίζηση μιλάμε, λόγω της οικονομικής κρίσης και της υπερπροσφοράς από χιλιάδες νέους πτυχιούχους που ψάχνουν για... χαρτζιλίκι.

Τα χρόνια της οικονομικής ευμάρειας, στη δεκαετία του 2000 ένας «ιδιαιτεράς[5]» με καλό όνομα στην πόλη μας, μπορούσε να ζητήσει έως και 40 ευρώ την ώρα! Τώρα που τα πράγματα στένεψαν οι άλλοτε παραλήδες συντοπίτες μας προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα (δηλαδή τον άνεργο νέο, εκπαιδευτικό, που προσπαθεί να επιβιώσει και να αναδειχθεί) ξίγκι (να προετοιμάζει το παιδί τους στα μαθήματα της επόμενης ημέρας, να το κάνει σε 2 το πολύ ώρες και να αμείβεται για αυτή τη δουλεία με 40€ εβδομαδιαίως!). Είναι θλιβερή η διαπίστωση, βλέποντας τέτοιες μικρές αγγελίες, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη του κόσμου για εύρεση εργασίας αυτή τη στιγμή στην Καρδίτσα μας και συνάμα πόσο έχουν «ξεσαλώσει» κάποιοι «εργοδότες» βασιζόμενοι στην ανάγκη αυτή…

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος». (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Διαβάζω εφημερίδα συστηματικά από δέκα χρονών. Για την αξία αυτής της «ενασχόλησης» θα μιλήσω στο επόμενο άρθρο μου.

[3] Και έγιναν περισσότερα, αν αναλογιστούμε τις δεκάδες οικογένειες που «μετακόμισαν» στο νέο οικισμό εργατικών κατοικιών, πλησίον του Νοσοκομείου Καρδίτσας.

[4] Αυτό ίσως να οφείλεται ότι βρισκόμουν στο χώρο αυτό για πάνω από μια δεκαετία ή ίσως γιατί υποπτεύομαι ότι κάποια από τα παιδιά αυτά είναι πρώην μαθητές μου.

[5] Που συνήθως ήταν και διορισμένος, ενώ υπήρχαν και τότε πολλά και αξιόλογα φροντιστήρια στην πόλη μας και ταλαντούχοι καθηγητές σε αυτά. 

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Γ΄ Μέρος): Βιαιοπραγία κατά εφοριακών υπαλλήλων

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Γ΄ Μέρος)

Βιαιοπραγία κατά εφοριακών υπαλλήλων

Το φαινόμενο φέτος το καλοκαίρι είχε προσλάβει ανησυχητικές διαστάσεις. Μιλώ για τη βιαιοπραγία κατά εφοριακών υπαλλήλων από «έξαλλους» καταστηματάρχες τουριστικών- και όχι μόνο- περιοχών της χώρας μας. Ένα φαινόμενο που δίνει τροφή για πολλές διαπιστώσεις σχετικά με τις κοινωνικές παθογένειες μας, ωστόσο αυτό που έχει σημασία είναι να αντιμετωπισθεί δραστικά.

Για του λόγου το αληθές ας θυμηθούμε, φίλοι μου, ορισμένα τέτοια γεγονότα.

22 Ιουλίου 2017: Επεισόδιο άσκησης βίας σε βάρος δύο ελεγκτών της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων παρουσιάστηκε στην Πάτμο. Ιδιοκτήτης που ελέγχει αρκετά κέντρα διασκέδασης έδειρε δύο ελεγκτές της Αρχής που είχαν καταφθάσει στο νησί για τη διενέργεια ελέγχων. Ο ένας εκ των δύο ελεγκτών διακομίστηκε στην αρχή στο Κέντρο Υγείας του νησιού και την επόμενη ημέρα στο νοσοκομείο της Ρόδου!

10 Αυγούστου 2017: Με απειλές και εξύβριση αντέδρασε η ιδιοκτήτρια εστιατορίου στη Σάμο, όταν κλιμάκιο της τοπικής εφορίας τής επέβαλε 48ωρη αναστολή λειτουργίας. Μάλιστα, η ιδιοκτήτρια έφτασε στο σημείο να παραβιάσει την πινακίδα σφράγισης, παρά την παρουσία αστυνομικών, με αποτέλεσμα να αυξηθεί η ποινή της κατά 10 επιπλέον ημέρες και να οδηγηθεί η ίδια στο αυτόφωρο, όπου της επεβλήθη ποινή 12 μηνών φυλάκισης με αναστολή. Παρά ταύτα, επανήλθε με απειλητικό τηλεφώνημα στον εφοριακό που έβαλε το λουκέτο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί εκ νέου!

18 Αυγούστου 2017: Επεισοδιακή κατάληξη είχε η έφοδος φοροελεγκτών που προσποιήθηκαν τους πελάτες σε ταβέρνα στην Αγριά του Βόλου. Όταν ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης κατάλαβε ότι πρόκειται για ελεγκτές πήρε ένα σπαθί (!) και άρχισε να το χτυπά πάνω στον πάγκο, όπου βρισκόταν η ταμειακή, ενώ τους εξύβρισε.

Την ίδια μέρα στο ίδιο μέρος άλλος ιδιοκτήτης- ζαχαροπλαστείου αυτός- μόλις οι ελεγκτές της εφορίας διαπίστωσαν σειρά παραβάσεων και του επέβαλαν χρηματικό πρόστιμο ύψους 500€, χωρίς να προβούν σε κλείσιμο της επιχείρησης του, καθώς εξέρχονταν από την ταβέρνα, βγήκε από το κατάστημά του, κραδαίνοντας μία καραμπίνα, με την οποία άρχισε να πυροβολεί στον αέρα! Αμέσως ειδοποιήθηκε η αστυνομία που προέβη στην σύλληψη του επιχειρηματία για παράνομη οπλοχρησία[2]. 

2 Σεπτεμβρίου 2017: Πρωτοφανή επίθεση κατά την διάρκεια του ελέγχου δέχθηκαν εφοριακοί από ιδιοκτήτη κρεπερί στο κέντρο της Λευκάδας. Την ώρα που τον έγραφαν, διότι δεν βρήκαν αποδείξεις σε επτά τραπέζια, ο επιχειρηματίας έλουσε τους ελεγκτές με δύο κουβάδες γεμάτους με το χυλώδες μείγμα για τις κρέπες! «Εγώ θα τους έκανα ακόμη χειρότερα. Θα τους σούβλιζα (!)» δήλωσε ο αδελφός του επιχειρηματία που διατηρεί ψησταριά!

Τέτοια και πολλά άλλα (π.χ. Σε άλλη παραλλαγή στο ίδιο μοτίβο φορολογούμενος με χρέη στην εφορία τραυμάτισε εφοριακό στη ΔΟΥ Χανίων!)- καθόλου κολακευτικά για τη χώρα μας- γεγονότα συνέβησαν. Και φυσικά τα τηλεοπτικά κανάλια- ιδίως τα ιδιωτικά-, ελλείψει ειδήσεων λόγω  θέρους,  τα προέβαλλαν εκτενώς αποσκοπώντας στην τηλεθέαση.

Γιατί οι ελεύθεροι επαγγελματίες προσπαθούν να φοροδιαφεύγουν[3]; Η «ευρεία αποστροφή» των Ελλήνων να πληρώσουν φόρους, εξηγείται εν μέρει από τις ιστορικές και πολιτιστικές συνθήκες του τόπου. Στην Οθωμανική περίοδο,  η αποφυγή πληρωμής των φόρων λογιζόταν ως «πατριωτικό καθήκον». Οι Έλληνες, λοιπόν, για πολλά χρόνια θεωρούν τους φόρους ως κλοπή. Η ελληνική νοοτροπία δεν μπορεί να δεχθεί ότι είναι τιμή να πληρώνει κανείς, κανονικά, τους φόρους του. Έλα, όμως, που είναι ανάγκη να αλλάξουμε νοοτροπία, αλλιώς ως χώρα δεν έχουμε μέλλον. Να πληρώνουμε ανάλογα με τα εισοδήματά μας και γενικότερα τα περιουσιακά μας στοιχεία ναι, να μην πληρώνουμε όμως εμείς και να πληρώνουν οι άλλοι δε γίνεται.

Όσοι, λοιπόν, δε λένε να το καταλάβουν αυτό και νομίζουν ότι με ύβρεις, με χειροδικίες, με απειλές ή με κουτοπονηριές θα αποφύγουν τον έλεγχο και γενικά τις υποχρεώσεις τους δεν πρόκειται να βρουν κανένα λογικό πολίτη σύμμαχό τους και στην πράξη υφίστανται πολλαπλάσιες συνέπειες[4]. Αντίθετα, μέσω της αυστηροποίησης του νομικού πλαισίου οι έλεγχοι επιβάλλεται να συνεχιστούν κανονικά, με τους ίδιους εντατικούς ρυθμούς σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας, με στόχο την καταπολέμηση και πάταξη της φοροδιαφυγής.

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή, στην εφημερίδα της Καρδίτσας «Πρωινός Τύπος».. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr). (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] Σημειωτέον, ο επιχειρηματίας, σύμφωνα και με την επίσημη ανακοίνωση της Αστυνομίας, κίνησε υποψίες και έδωσε αφορμή για έρευνα στο σπίτι του, όπου βρέθηκαν μία καραμπίνα, όπλα με φυσίγγια και ένα αεροβόλο. Επιπλέον,  κρυμμένα στο... πλυντήριο των ρούχων είχε 350.000 ευρώ και χρυσές λίρες!

[3] Οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι- και να ήθελαν- δεν μπορούν να το κάνουν. Καλώς, λέω εγώ.

[4] Τις οποίες εντέχνως αποκρύπτουν τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια, μιας και οι ποινές δεν είναι μόνο τα πρόστιμα.

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Β΄ Μέρος): Περί σημαίας…

Ψύχραιμη ματιά

Επιμέλεια: Βασίλης Αλεξίου, Φιλόλογος [1]

Καλοκαιρινές … διαπιστώσεις (Β΄ Μέρος)

Περί σημαίας…

Ένας ξένος, ένας από τους χιλιάδες τουρίστες που επισκέφτηκαν τη χώρα μας φέτος το καλοκαίρι, θα διασκέδασε πάρα πολύ, αν μπορούσε να παρακολουθήσει τα όσα εδώ διαδραματίστηκαν αυτό τον καιρό: δεν αρκεί να γνώριζε τη γλώσσα, για να τα καταλάβει – το πράγμα είναι περισσότερο σύνθετο. Η Ελλάδα το καλοκαίρι αυτό- ελλείψει ειδήσεων λόγω  θέρους- συζήτησε για τους σημαιοφόρους και το αν πρέπει να προκύπτουν από κλήρωση, ασχολήθηκε με το αν στα βιβλία των θρησκευτικών πρέπει να υπάρχουν τραγούδια του Νικόλα Άσημου, ασχολείται με το αν ο Υπουργός Γιαβρόγλου πήγε φαντάρος, αν έπρεπε να πάει ο Κοντονής στην Εσθονία ή όχι και άλλα τέτοια φληναφήματα[2]. Ένας ξένος θα ήταν αδύνατο να καταλάβει τι μας συμβαίνει, αλλά την ίδια αδυναμία κατανόησης έχουμε πλέον κι εμείς.

Θα ασχοληθώ- για τελευταία φορά- με ένα από τα παραπάνω «θέματα»: αυτό της σημαίας. Και λέω «τελευταία φορά», επειδή- ως μάχιμος εκπαιδευτικός σχεδόν τρεις δεκαετίες- και έχω ασχοληθεί πολλές φορές και έχω προτείνει την ενδεδειγμένη για μένα λύση. Ας δούμε πρώτα τις δύο απόψεις περί σημαία.

Πρώτη άποψη: Με την επιλογή σημαιοφόρου στα δημοτικά σχολεία μέσω κλήρωσης καταστρατηγείται μία πανάρχαιη ελληνική αρχή, το «Αιέν αριστεύειν». Η άμιλλα πρέπει να ξεκινάει από το δημοτικό και τα παιδιά να μαθαίνουν να αναγνωρίζουν αυτόν που προσπαθεί και να μη θεωρούν ότι όλα στη ζωή είναι προϊόν τύχης και κλήρωσης», σημείωσε ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην  υπουργός Παιδείας κ. Γιώργος Μπαμπινιώτης, σχολιάζοντας την απόφαση του υπουργείου Παιδείας στο τηλεοπτικό σταθμό «ΣΚΑΪ».

Δεύτερη άποψη: «Η σημαία ήταν πάντα όχι ανταμοιβή κάποιων αρίστων, αλλά θυσία, υποχρέωση, σύμβολο αγώνων και ανήκει σε όλους τους Έλληνες μαθητές και μαθήτριες. Θυμάμαι, για παράδειγμα, όταν ήμουν στην τελευταία τάξη του δημοτικού, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του πενήντα, τη σημαία την έπαιρνε ο πιο ψηλός και ευσταλής μαθητής. Αλλά τελικά την πήρε ένας πιο κοντός από τον πιο ψηλό, για άγνωστη αιτία, την οποία έμαθα αργότερα. Ο μπαμπάς του πιο ψηλού ήταν εξορία, ενώ ο μπαμπάς του πιο κοντού ήταν χωροφύλακας! Θέλω να πω ότι και η αριστεία έχει κάθε εποχή, και για κάθε δουλειά, τις δικές της προδιαγραφές. Ζήσαμε διάφορα και στα τελευταία χρόνια. Αν ήσουν Αλβανός άριστος μαθητής, γιοκ. Αν ήσουν μελαψός άριστος, γιοκ. Αν ήσουν Έλλην, έστω λιγότερο άριστος, εντάξει. Εκτός από άριστος μαθητής, δηλαδή, θα έπρεπε να είσαι και ευχάριστος. Πού; Στο δημοτικό! Εφτά και οχτώ χρονών, να διαγκωνίζονται τα παιδιά ποιος θα γίνει σημαιοφόρος. Και καλά τα παιδιά. Να δείτε καβγάδες μεταξύ αριστο-γονέων, να σας ανέβει στα ύψη ο εθνικός παλμός.», γράφει σε άρθρο του στην εφημερίδα «Αυγή» ο δημοσιογράφος κ. Θανάσης Κρατερός.

Μήπως, όμως, υπάρχει μια λύση ριζική στο θέμα, «συνδυαστική» των δύο παραπάνω απόψεων, την οποία γνωρίζει το υπουργείο εδώ και χρόνια, αλλά κωφεύει. Ποια είναι αυτή; Η σημαία σχολείου! Αυτό με απλά λόγια σημαίνει πως κάθε σχολείο θα έχει τη δική του ιδιαίτερη σημαία- σύμβολο[3], πέρα φυσικά από την εθνική. Έτσι, σε κάθε εκδήλωση που γίνεται χρήση της ο μαθητής που έχει τον καλύτερο βαθμό είτε Έλληνας είναι αυτός είτε Αλβανός είτε Σουδανός θα έχει την τιμή να παρελαύνει, κρατώντας τη σημαία του σχολείου του, οπότε έτσι γλυτώνουμε και τους «αγανακτισμένους» Ελληναράδες γονείς που δεν αντέχουν το θέαμα να σηκώνει την εθνικό σύμβολο ο άριστος στις επιδόσεις μαθητής, εάν είναι άλλης εθνικότητας. Από την άλλη την ελληνική σημαία θα τη σηκώνει ένας μαθητής με γονείς Έλληνες. Ένας μαθητής ελληνικής καταγωγής, όποιος και αν είναι αυτός, γιατί τη χώρα μας την αγαπάμε όλοι εξίσου το ίδιο.

Την παραπάνω λύση τη γνωρίζει το υπουργείο εδώ και χρόνια, αλλά κωφεύει, ψάχνοντας βελόνα στα άχυρα. Γιατί άραγε;

---

[1]  Ο κ. ΑΛΕΞΙΟΥ αρθρογραφεί κάθε Πέμπτη και Κυριακή. (Για τυχόν επισημάνσεις, παρατηρήσεις, επικοινωνία  κ.τ.λ: vaalexiou@yahoo.gr)

[2] [<αρχ. φληνάφημα < φληναφῶ = λόγια χωρίς λογικό ειρμό  ανόητη φλυαρία]

[3] Κάτι αντίστοιχο με την ονοματοδοσία σχολείου. Ήδη το Υπουργείο Παιδείας, αποσκοπώντας στη σύνδεση του σχολείου με την πολιτιστική κληρονομιά των Ελλήνων, παρέχει από το 2004 στα σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης τη δυνατότητα να υιοθετήσουν επωνυμίες. Ήδη αρκετά σχολεία έχουν αποκτήσει ονόματα ποιητών, επιστημόνων και αγωνιστών.